Δημήτρης Σταθακόπουλος

 

Η ανθρώπινη ψυχολογία και συμπεριφορά – τα στερεότυπα – το Πλατωνικό Σπήλαιο – Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης –  το κοινοβουλευτικό σύστημα και οι σύγχρονες εκλογές εν αντιθέσει με την άμεση δημοκρατία – ελευθερία βούλησης – η δύναμη της ψήφου. Αλλάζουν τα δεδομένα;

του Δημ. Σταθακόπουλου, Γεν. Γραμματέα Ε.ΔΗ.Κ.

Τα παρακάτω αφενός είναι γνωστά σε όσους ασχολούνται,  αφετέρου δεν αποτελούν θέσφατα, ούτε καλύπτουν όλες τις παραμέτρους. Σίγουρα υπάρχουν και αντίθετες απόψεις, μερικώς ή ολικώς. Γράφονται περισσότερο ως ανάγκη έκφρασης και «σπόρος» γόνιμης περαιτέρω σκέψης και προβληματισμού.

Όπως όρισαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι και όπως η ανθρωπολογία επιβεβαίωσε, ο άνθρωπος είναι ομαδικό, συλλογικό, μιμητικό και αγελαίο όν. Εφόσον ζούσε και ζει  μαζί με άλλους ανθρώπους , δημιούργησε μορφώματα όπως η οικογένεια, το γένος             ( σόι ), συναθροιζόμενος σε χωριό,  πόλη , κράτος κ.λ.π. Φυσικά λόγω της έλλογης φύσης του, πέραν της ομαδικότητας ανέπτυξε και αντελήφθη και την ατομικότητά του. Η συνήθεια και το έθιμο συμπεριφοράς  του ενός προς τον άλλο, θεμελίωσαν κανόνες, οι κανόνες έγιναν νόμοι , ενώ τα συναισθήματα και αισθήματα, φόβος, χαρά, λύπη, ανασφάλεια, πλεονεξία, δύναμη, εγωισμός, αγάπη, μίσος κ.λ.π διέπουν την φύση του. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια αναφέρει ότι η πολιτική κοινωνία προήλθε για το κοινό συμφέρον, ενώ στα Πολιτικά τονίζει πως κάθε κοινωνία έχει συγκροτηθεί με σκοπό την επίτευξη αυτού που οι άνθρωποι θεωρούν αγαθό. Έτσι κατά τον Αριστοτέλη, η  συγκρότηση της πόλης, οφείλεται, στο ότι οι άνθρωποι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ζώα, διαθέτουν λόγο . Ως έλλογα όντα λοιπόν, συγκρότησαν την Πόλη για το συμφέρον τους και την επίτευξη του τελικού τους σκοπού που είναι η ευζωία και η ευδαιμονία. Ως έλλογα όντα, θα μπορούσαν να επιλέξουν και μια άλλη μορφή ζωής, ή μια άλλη μορφή οργάνωσης εκτός της Πόλης, αν αυτό έκριναν πως τελικά θα συμβάλει στην ευζωία και την ευδαιμονία τους, όμως δεν το έπραξαν. Ο λόγος, ως φυσική και κύρια ιδιότητα του ανθρώπινου είδους, και όχι η φύση, οδήγησε τον άνθρωπο στο να συγκροτήσει την Πόλη. Άρα, η Πόλις είναι μια «φύσει» επιλογή του ανθρώπου και μια διαχρονικά «μεταβαλλόμενη» οντότητα, η οποία μετασχηματίζεται ανάλογα με τις συνθήκες και την ανθρώπινη βούληση στο χωροχρονικό συνεχές. Αποτελεί τον «φυσικό» χώρο διαβίωσης του ανθρώπου, επειδή αυτός τον επέλεξε για να μπορέσει μέσα σ’ αυτόν να επιτύχει τον τελικό του σκοπό. Για τον Αριστοτέλη η Πόλις δεν είναι μια γενική έννοια ενός συνόλου θεσμών και λειτουργιών όπως την αντιλαμβάνεται σήμερα η πολιτική φιλοσοφία και επιστήμη, αλλά η  αρχαιοελληνική Πόλις είναι μια ορισμένη, χωρικά, οντότητα, αποτελούμενη από λίγους κατοίκους, που έχει ως βασικό της χαρακτηριστικό την ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, δηλαδή τη δυνατότητα να παρέχει τις συνθήκες ευζωίας και ευδαιμονίας στους πολίτες της, χωρίς να εξαρτάται, να ετεροκαθορίζεται ή να ανήκει και να προστρέχει σε σχήματα ή οντότητες που θα αλλοιώσουν το βασικό της αυτό χαρακτηριστικό, δηλαδή να δανείζεται και να εξαρτάται από άλλους, ή να εκχωρεί την κυριαρχία της, όπως κατά κόρον συμβαίνει σήμερα.

Continue reading »

 
Δημήτρης Σταθακόπουλος

Τον Φεβρουάριο του 2008, με γνώμονα την αρχή της μεσότητας , τις διαχρονικές δικηγορικές αξίες που συνίστανται στην αξιοπρέπεια εντολέα και εντολοδόχου ενώπιον των νόμων , καθώς και στη θεμελιώδη αρχή του Κράτους Δικαίου, όπου ο νόμος δεν είναι το δίκαιο, αλλά το εργαλείο για να βρεθεί το δίκαιο, συμπαρατάχθηκα με τον συνδυασμό ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΠΕΙΡΑΙΑ και υποψ. Πρόεδρο για το Δικηγορικό Σύλλογο Πειραιά , τον Στέλιο Μανουσάκη. Οι Δικηγόροι της γενέθλιας πόλης, μας τίμησαν όλους με την ψήφο τους και έτσι λάβαμε εντολή για 3ετή θητεία. Τον Φεβρουάριο του 2011, η εντολή αυτή ανανεώθηκε με ευρεία συναίνεση και έτσι στις 15 Μαρτίου 2014 ολοκληρώνεται η θητεία μας, αφυπηρετώντας .

Στο διάστημα αυτό, των 6 ετών, εκτός των καθημερινών θεμάτων της συνδικαλιστικής δικηγορίας, ασχολήθηκα κυρίως με την Επιτροπή Ενώσεως Ευρωπαίων Δικηγόρων CCBE ( που εδρεύει στις Βρυξέλλες ) και την εναρμόνιση του ελληνικού δικαίου με το ευρωπαϊκό, το πειθαρχικό συμβούλιο του ΔΣΠ, τα σεμινάρια και τις εξετάσεις των ασκουμένων δικηγόρων, το περιοδικό ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, την επιτροπή πολιτιστικών εκδηλώσεων και τη χορωδία του ΔΣΠ.

Πιστεύω ότι η παρουσία μου στις παραπάνω επιτροπές, ήταν αξιοπρεπής και αυτό φαίνεται από το έργο που παρήχθη . Ομως ουδείς αναντικατάστατος. Ο άνθρωπος έχει την παραδοξότητα να είναι μοναδικός σαν το δακτυλικό του αποτύπωμα και συγχρόνως σημαντικός και ασήμαντος, αφού η κοινωνία και οι συνδικαλιστικές ενώσεις χρειάζονται τον καθένα από εμάς, αλλά συγχρόνως προχωρούν και χωρίς εμάς .

Σύμφωνα λοιπόν με τον αξιακό μου κώδικα και υπό το πρίσμα των παραπάνω, στις δικηγορικές εκλογές της 23ης Φεβρουαρίου 2014, δεν θα είμαι υποψήφιος . Το 2008 είχα ζητήσει εκλογή για 2 θητείες ( όπως και ο Στέλιος Μανουσάκης ), τις οποίες και μου χορήγησε το εκλογικό σώμα. Θα ήμουν ανακόλουθος με τα πιστεύω μου και τις διαχρονικές Αρχές της “Ενωσης Δημοκρατικού Κέντρου άν ζητούσα ανανέωση και 3ης θητείας. Δεν το πράττω. Αντιθέτως καλώ τους συναδέλφους να συμμετάσχουν ενεργά , να παλέψουν για τη δικηγορική αξιοπρέπεια, των εντολέων τους και της κοινωνίας στους δύσκολους καιρούς που περνάμε και έρχονται για το σώμα.

Δηλώνω παρών στους αγώνες και στηρίζω με την ψήφο μου τον συνδυασμό ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΠΕΙΡΑΙΑ με υποψ. πρόεδρο τον Γιώργο Σταματογιάννη , καθώς και το ανανεωμένο ψηφοδέλτιο της κίνησης.

Δηλώνω επίσης παρών στους κοινωνικούς αγώνες ώς Γ.Γ της Ε.ΔΗ.Κ , κυρίως δε μέσα από τον έλεγχο του Δημοσίου συμφέροντος, από την τιμητική θέση που με εξέλεξε η επιτροπή θεσμών και διαφάνειας της Βουλής ( χωρίς καμία αρνητική ψήφο ), ώς τακτικό μέλος της Ε.Α.Α.ΔΗ.ΣΥ.

Δημ. Σταθακόπουλος
Δικηγόρος παρ” Αρείω Πάγω – Τακτικό Μέλος Ε.Α.Α.ΔΗ.ΣΥ
Δρ Παντείου πανεπιστημίου – Μουσικολόγος
Γ.Γ Ε.ΔΗ.Κ

 

ΑΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ και μετά το ελληνικό αλφάβητο και μετά την παραδοσιακή μουσική και γιατί όχι και τα νέα ελληνικά. Ετσι και αλλιώς όλοι οι έλληνες είμαστε γλωσσομαθείς, μιλάμε αγγλικά ( τουλάχιστον ) . Τι τα θέλουμε όλα αυτά ; Ας ακολουθήσουμε το Κεμαλικό πρότυπο!

Ο Κεμάλ Ατατούρκ, με ατομική απόφασή του ( υποτίθεται της βουλής ), το 1928 αντικατέστησε την αραβική (οθωμανική ) γραφή με το λατινικό αλφάβητο και φρόντισε να διαδοθεί στον Τουρκικό λαό με το ζόρι η δυτική κλασική μουσική και το θέατρο. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο λαϊκός κόσμος να περάσει περίοδο βίαιας αστυνομικής προσαρμογής και μάλιστα να δείχνει «ευτυχισμένος» γι” αυτή την αλλαγή.

Συνέπεια όλου αυτού ήταν οι μαθητές να μην διδαχθούν από το 1928 και εντεύθεν την οθωμανική ( αραβική ) γραφή και έτσι να αποκοπούν απ” όλα τα λογοτεχνικά έργα ( ακόμα και τις επιστολές των παππούδων τους ) που ήταν γραμμένα στην γραφή αυτή, στερούμενοι πλέον την αμεσότητα των κειμένων. Οτι διδάχθηκαν από τότε και στο εξής ήταν σε νεοτουρκική γλώσσα και γραφή ( λατινικά γράμματα ), αλλά όπως προανέφερα έχασαν την άμεση πρόσβαση στα οθωμανικά κείμενα τα οποία δεν μπορούν πλέον να διαβάσουν οι νεότουρκοι πολίτες, μαθητές και φοιτητές, με ότι σημαίνει αυτό. Την οθωμανική γραφή την διαβάζουν πλέον λίγοι εξειδικευμένοι φιλόλογοι/ γλωσσολόγοι.

Μπορούμε και εμείς να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους και να γράφουμε με λατινικά γράμματα την ελληνική γλώσσα και φυσικά να καταργήσουμε τα αρχαία ελληνικά, έτσι με μεγάλη σιγουριά θα αποστερηθούμε την αμεσότητα της γλώσσας και των κειμένων, το έτυμον των λέξεων και όλο τον πνευματικό πλούτο μιάς μακράς επί χιλιετίες παράδοσης. Εξάλλου τι τα χρειαζόμαστε ; Ούτως ή άλλως είμαστε μαζάνθρωποι χωρίς κρίση και πρωτότυπη προσέγγιση των κειμένων. Αναμασάμε εξυπνακίστικα ότι μας πλασάρουν …. Και το FB προσφέρεται γι” αυτό .

Παρακάτω ένα παλιό μεν , αλλά πάντα επίκαιρο Τουρκικό βίντεο ( με υπότιτλους ), που δείχνει ( κωμικοτραγικά ) τα προλεχθέντα , αλλά δείχνει και την έξυπνη προσαρμογή του λαού στα αστυνομικά μέτρα εκπολιτισμού :

ΧΑΡΕΙΤΕ! ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΑΓΗ. (Ελληνικοί Υπότιτλοι) Σενάριο και Σκηνοθεσία Sinan Çetin

 

Άρθρο του Δημ. Σταθακόπουλου, Γεν. Γραμματέα της Ε.ΔΗ.Κ. και υποψηφίου βουλευτή Α” Πειραιά με το ψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, το οποίο δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 4 Μαΐου 2012.

Σε λίγα εικοσιτετράωρα, ολοκληρώνεται η πιο μονοθεματική προεκλογική εκστρατεία ολόκληρης της μεταπολίτευσης. Ο προεκλογικός λόγος αρχίζει και τελειώνει στο θέμα της οικονομικής κρίσης η οποία έχει ξεσπάσει στη χώρα. Και την οικονομική κρίση, μπορεί να τη δει κανείς από πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Είναι αλήθεια, για παράδειγμα, πως η οικονομική κρίση δεν είναι καθόλου μια ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά πρόκειται για μια παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία πλήττει με ιδιαίτερη σκληρότητα την Ελλάδα. Είναι αλήθεια ωστόσο και κάτι άλλο: αν ο λαός λέει πως ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται, ισχύει πως, σε περιόδους κρίσης, αποκαλύπτεται το αν πριν την κρίση είχες κάνει φρόνιμες επιλογές ή επιπόλαιες.

Αν το πολιτικό μας προσωπικό ήταν υπεύθυνο, θα είχε προβλέψει την κρίση (άλλωστε, μαντική εστί ανθρώπου φρονίμου εικασμός, έλεγε ο Αντιφών) και θα είχε λάβει τα κατάλληλα μέτρα ώστε να μειώσει στο ελάχιστο δυνατό τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής θύελλας. Αλίμονο όμως, το ξέρουμε πολύ καλά, η μεταπολίτευση υπήρξε μια γιορτή της επιπολαιότητας και της ανεμελιάς. Πολιτικές οι οποίες φτιασίδωναν ένα επίπλαστο σήμερα, χωρίς να νοιάζονται για το πόσο στέρεο θα είναι το αύριο για τις μελλοντικές γενιές. Κι είναι ένα από τα πολλά που η ΕΔΗΚ κατήγγειλε με συνέπεια, από την πρώτη ημέρα της μεταπολίτευσης. Κι είναι ο λόγος που σήμερα ερχόμαστε και λέμε πως η κρίση είναι πρώτα από όλα πολιτική και μετά οικονομική.

Η ΕΔΗΚ, βεβαίως, πλήρωσε ακριβά τις καταγγελίες, αφού εξαφανίστηκε για δεκαετίες από το πολιτικό σκηνικό: η Κασσάνδρα χαλούσε το πάρτι. Οι ισχυρές ιδέες όμως δεν χάνονται ποτέ. Παραμείναμε ζωντανοί, στο περιθώριο, για να ακούσουμε σήμερα, στους δρόμους, ως σύνθημα αυτό που όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε βασική θέση μας: «η Χούντα δεν τελείωσε το 1973».

Τούτη η πικρή δικαίωση είναι αφορμή μόνο για να ξαναμπούμε με όλες μας τις δυνάμεις στον αγώνα που δεν σταμάτησε ποτέ: τον αγώνα για περισσότερη Δημοκρατία. Ακόμα μεγαλύτερη αφορμή, όταν το διακύβευμα των προσεχών εκλογών είναι η ίδια η Δημοκρατία· όταν κυριαρχούν οι επωδοί «μονόδρομος» και «δεν υπάρχει εναλλακτική», εμείς απαντάμε πως στη Δημοκρατία υπάρχουν πάντα εναλλακτικές. Όταν πάνε να μας πλασάρουν ως κάτι φυσιολογικό το να μπει στο Σύνταγμα η αξίωση να εξυπηρετούνται πρώτα οι πιστωτές, εμείς απαντάμε πως τα κράτη υπάρχουν για την ευημερία των λαών και πως δε θα γυρίσουμε το ημερολόγιο στην εποχή πριν τη Γαλλική Επανάσταση, όταν τα κράτη υπήρχαν για την ευημερία των ευγενών. Τέλος, όταν το διεθνές σύστημα αξιώνει να μπει η οικονομία πάνω από την πολιτική, η οικονομία πάνω από τους λαούς, η οικονομία über alles, εμείς αξιώνουμε να υπερισχύσει η πολιτική έναντι της οικονομίας.

Παλεύοντας για έναν ισχυρό εναλλακτικό δρόμο, σε αυτές τις εκλογές στηρίζουμε το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο. Διότι, ως παραδοσιακή δύναμη του Kέντρου, πιστεύουμε στη συναίνεση και στη σύνθεση. Πιστεύουμε πως, αντί να διασπάσουμε το αντιμνημονιακό μέρος του εκλογικού σώματος σε μια ακόμα επιλογή, είναι πολύ πιο χρήσιμο να στηρίξουμε μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Μπορεί το καθεστώς της μεταπολίτευσης να μην λήξει σε αυτές τις εκλογές, όμως εμείς θα αγωνιστούμε μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να λήξει σύντομα.
Στις λίγες ώρες που απομένουν ας κοιτάξουμε στα μάτια τους διπλανούς μας, τους φίλους, τους συναδέλφους μας και ας τους δείξουμε ότι η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η επιλογή υπεράσπισης της Δημοκρατίας, είναι η επιλογή της Δημοκρατικής Παράταξης απέναντι στη Δεξιά (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.), είναι η επιλογή των Ελλήνων που μπορούν ακόμα να σκέφτονται!

 

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης πήρε το όνομά του από ένα περιστατικό που συνέβη στη Σουηδία το 1973. Σε μία ληστεία τράπεζας, οι όμηροι τάχτηκαν με το μέρος των απαγωγέων αρνούμενοι ως και να σωθούν!

Κάτω από συνθήκες πίεσης, όπως στις περιπτώσεις απαγωγής και ομηρίας, ενδοοικογενειακής κακοποίησης, κακοποίησης θυμάτων πολέμου, παρατηρήθηκε η ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης συμπεριφοράς του θύματος στο πρόσωπο του θύτη.

Το θύμα διακρίνει την απειλή και για να επαναφέρει την ισορροπία με πρωταρχική ανάγκη την επιβίωση αποδέχεται έως και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του δράστη. Απομονωμένο ηθελημένα ή όχι από τον εξωτερικό κόσμο, δημιουργεί ένα δεσμό με αυτόν που η κοινή λογική υποδεικνύει να απαξιώσει. Continue reading »

 

« Τι απατηλός γέρος αυτός ο Καβάφης σας! Εκεί που, ενόσω ζούσε, έβαζε φίλους του να βεβαιώνουν ότι «ποτέ του δεν θα γράψει έναν ύμνο βενιζελικόν ή βασιλικό», νάσου τον τώρα, σαράντα χρόνια αθάνατος, που εμφανίζεται να πριμοδοτεί το «δεδομένο» (κόντεψα να πω «θεόδοτο») και μοναδικό υποψήφιο Σύνταγμα, με ξέφτια από ένα νεανικό (1899-1901) ποίημά του… Γιατί δεν φαντάζομαι να χωρεί αμφιβολία πως δικό του είναι «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ» που βλέπουμε τοιχοκολλημένο σε «οδούς, πλατέες, και πύλες της περιωνύμου πόλεως Αντιοχείας» καθώς και σε όλα τα ντουβάρια της λοιπής Επικράτειας.

Πόσο θεμιτή, άραγε, είναι τούτη η πλάγια παρεμβολή ενός «ομογενούς» στον ξένο αχυρώνα; Continue reading »

 

Δήλωση για τα γεγονότα στην Eθνική Eπέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Με αφορμή την ματαίωση της   παρέλασης στη Θεσσαλονίκη  και της απουσίας της πολιτικής ηγεσίας από τις παρελάσεις  στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω και δηλώσω τα εξής:
Σύμφωνα με το Σύνταγμα κυρίαρχος είναι ο Ελληνικός λαός, ο οποίος όχι μόνον τιμάει , αλλά και συμπορεύεται με τις αξιοπρεπείς αποφάσεις των εκλεγμένων ηγητόρων του, συχνά δε , – όπως έχει καταδείξει η ιστορία – ,  συμπορεύεται και δίνει την ζωή του για τις αξιοπρεπείς και τιμητικές για τον λαό αποφάσεις που  τυχόν έχουν πάρει  ακόμα και  εκπρόσωποι που προέκυψαν μέσα από άλλες διεργασίες (1940, ΌΧΙ, Ιωαν. Μεταξάς).

Η πλειονότητα του αγωνιστή ελληνικού λαού και παρά τα λάθη και τις συχνές ενδοφυλιακές του διαμάχες, δεν εξαργύρωσε πλήρως το διαρκές ζητούμενο, δηλ. την «Σωκρατική ευδαιμονία», Continue reading »

 

Η Ε.ΔΗ.Κ , το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα της μεταπολιτευτικής λαίλαπας του πελατειακού κράτους , της κομματοκρατίας που οδήγησε προοδευτικά στη σημερινή παρακμή, για άλλη μια φορά αισθάνεται την ανάγκη ν’ αναφερθεί και να προβάλει τις διαχρονικές αξίες και αρχές της, οι οποίες ήδη από την εποχή του Αλέκου Παναγούλη ήταν και είναι διαρκώς ανατρεπτικές, κοινωνικές, πατριωτικές μα πάνω απ’ όλα πανανθρώπινες και γι’ αυτό φιμωμένες από το κατεστημένο.

Εν όψει της κατάρρευσης των πάντων, ( θεσμοί ,Κράτος, κόμματα, κ.λ.π, που υπάρχουν μεν κατ’ όνομα , πλην όμως δεν μπορούν να στηρίξουν την «κοινωνική» συνοχή. Βλ. public issue 17.04.201 ) Continue reading »

 

Οιωνοσκόπος, προφήτης, εκλογολόγος και γενικά σεναριογράφος δεν είμαι, όμως η διαπίστωση που θα διατυπώσω παρακάτω είναι πλέον «ηλίου φαεινότερη» και ως εκ τούτου δημοσιεύσιμη από την ταπεινότητά μου.

Οι κοινωνίες που δεν έχουν να χάσουν κάτι, ανατρέπουν την «κακόδρομη» μοίρα τους και όπως είχε πει ο Benjamin Disraeli , οι μεγάλες ιστορικές ανατροπές γίνονται από μικρές συνοχικές ομάδες που αναλαμβάνουν το βάρος.

Οι σύγχρονες όμως δυτικές κοινωνίες και ειδικά η νεοελληνική έχει την ψευδαίσθηση πως η όποια ανατροπή θα την κάνει να χάσει κάτι, τα λεγόμενα κεκτημένα της Continue reading »

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha