σε κείμενο του Δήμου Αβδελιώδη βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά

«Αλέξανδρος Παναγούλης, Πρόβες θανάτου»

Τραγούδι Παντελής Θαλασσινός

Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση, που θυμίζει και καταγράφει  την ηρωική ,πολιτική και ποιητική προσωπικότητα του Αλέκου Παναγούλη. Ενός σπάνιου αγωνιστή στην ελληνική αλλά και στην παγκόσμια ιστορία των αγώνων για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία…

Ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης που έγραψε και το κείμενο, σημειώνει:

«Ο πολιτισμός δεν χτίζεται μόνο με τις ιδέες αλλά και με τις πράξεις και τα έργα που επιβεβαιώνουν την αλήθεια και την πραγματικότητα αυτών των ιδεών.

Η Δημοκρατία είναι ένα έμπρακτο αποτέλεσμα των ιδεών και του πολιτισμού. Δεν εφαρμόστηκε ούτε αυτονόητα ούτε εύκολα στην αρχαία Αθήνα, τον τόπο της γέννησής της. Κατακτήθηκε σταδιακά με πολύχρονους αγώνες ενάντια στο τυραννικό καθεστώς.

Το δημοκρατικό πολίτευμα είναι ένας θεσμός που δεν είναι κληρονομικός ούτε δεδομένος.

Το 1967 η Δημοκρατία καταλύθηκε στην Ελλάδα από ένα διακτατορικό καθεστώς επίορκων αξιωματικών.

Η οικογένεια της Αθηνάς και του Βασίλη Παναγούλη, αξιωματικού του ελληνικού στρατού, με τα τρία παιδιά τους, τον Γεώργιο, τον Αλέξανδρο και τον Στάθη, αφιερώθηκαν αποκλειστικά στον αγώνα της υπεράσπισης της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Χωρίς υστεροβουλία, χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς καμία συνδιαλλαγή με κανένα.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, φοιτητής του Πολυτεχνείου, εμπνευσμένος από το αρχαίο ψήφισμα – όρκο για την προστασία και την υπεράσπιση  αθηναϊκής Δημοκρατίας από τους Τυράνους, αποπειράθηκε να ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα Παπαδόπουλου.                                          Είναι σχεδόν βέβαιο πως το ασυνείδητό του, δεν του επέτρεψε να πραγματοποιήσει αυτόν το στόχο γιατί ο ίδιος ποτέ δεν θα μπορούσε ίσως να σηκώσει το βάρος μιας δολοφονίας. Όμως μπόρεσε να σηκώσει ένα τεράστιο και αλλόκοτο βάρος από βασανιστήρια, σωματικά και ψυχικά, χωρίς ποτέ να φοβηθεί ή να δειλιάσει. Κάτι που παραδέχθηκαν και οι ίδιοι οι βασανιστές του.

Από που αντλούσε αυτή την υπεράνθρωπη δύναμη που ήταν ανώτερη και πολλαπλάσια ακόμα και αυτού του ίδιου του προγόνου του, του μυθικού Προμηθέα;

Ο ίδιος έλεγε: Θα μείνω όρθιος. Αν δε νικηθώ εγώ δεν θα νικηθεί ούτε η Δημοκρατία.

Ίσως μια ιδέα μπορεί να κρατηθεί ζωντανή, μόνο και μόνο επειδή την κρατάει ένας άνθρωπος.

Ίσως ένας άνθρωπος μπορεί να κρατηθεί ζωντανός, μόνο και μόνο επειδή πιστεύει σε μια ιδέα

Η παράσταση προσπαθεί κατά τη γνώμη μου να αποδώσει το βαθύτερο, τραγικό και προμηθεϊκό πνεύμα του Αλέκου και της οικογένειας των Παναγούληδων, μέσα από τις μεταμορφώσεις μιας Ηθοποιού, της Ελένης Ερήμου, από Αθηνά Παναγούλη σε Αλέκο Παναγούλη και άλλα πρόσωπα του έργου και με ενσωματωμένες, κινηματογραφημένες σκηνές. Σκηνές που «ντύνουν» ζωντανά 5 μουσικοί, όπως και στις πρώτες προβολές του βωβού κινηματογράφου…».

Κείμενο, σκηνοθεσία, επιμέλεια σκηνικού χώρου: Δήμος Αβδελιώδης

Παίζει: η Ελένη Ερήμου

Τραγούδι: με τη φωνή του Παντελή Θαλασσινού

Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης

Εικαστική παρέμβαση-ενδυματολογική επιμέλεια: Αριστείδης Πατσόγλου

Διεύθυνση φωτογραφίας κινηματογραφημένων σκηνών: Φίλιππος Κουτσαυτής

Επίσης στα κινηματογραφημένα μέρη συνεργάστηκαν: στην εικαστική παρέμβαση –ενδυματολογία: Αριστείδης Πατσόγλου, στον ήχο  Αντώνης Σαμαράς, στο μοντάζ Σπύρος Κόκκας, στη μείξη Βαγγέλης Φάμπας, ενώ εμφανίζονται και οι ηθοποιοί Γιώργος Φλωράτος, Γιώργος Ζιόβας, Ανδρέας Καρακόττας, Γιώργος Νικόπουλος, Βασίλης Σπυρόπουλος, Δανάη Ρούσσου, Ρένα Κυπριώτη, Κέλλυ Αλεξοπούλου, Παρασκευή Δαμάσκου, Φίλια Δελαγραμμάτικα, Σοφία Δελλαπόρτα, Τζούλια Διαμαντοπούλου, Μάργκω Καραγιάννη, Ηρώ Κασσινδράκη, Νίκη Λεωνίδου και  Δήμητρα Κωτίδου.

INFO:  ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ Σάββατο 30 Μαρτίου 21.00

ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ (αίθουσα: θέατρο, διάρκεια: 85΄) τιμή εισιτηρίου 15 ευρώ

 

Του Σταύρου Καράμπελα, Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ.

Τόμας Γούντροου Ουίλσον: «Ο χαρακτήρας είναι ένα υποπροϊόν που παράγεται στο μεγάλο εργοστάσιο του καθημερινού χρέους».

Ας βρούμε λοιπόν το καθημερινό μας χρέος και ας αφήσουμε τους σωτήρες να περιμένουν οπαδούς…

 

 

Του Σταύρου Καράμπελα, Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ.

(με αφορμή τα σχόλια του Ε. Τσακαλώτου περί Κέντρου…)

Kάποια μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν μια δομική αδυναμία να αντιληφθούν, όχι το κέντρο, αλλά τις κεντρώες προθέσεις του κόσμου. Π.χ. μια κεντρώα προσέγγιση με την οποία η πλειονότητα είναι σε συμφωνία, δηλ. μια κοινωνία η οποία αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από αυτοαπασχολούμενους και η οποία ευνοεί το μικρό κεφάλαιο, σκοντάφτει στα αριστερά αντανακλασικά· η αριστερά, στον ελεύθερο επαγγελματία που ταΐζει την οικογένειά του από μια μικρή επιχείρηση βλέπει το αρχέτυπο του μισητού μικροαστού.

Η παρακάτω παράγραφος είναι λίγο «σκέφτομαι φωναχτά» οπότε μπορεί να κάνω και λάθος, πάντως το γράφω: ο μικροαστός είναι μισητός (για την αριστερά) επειδή πάντα συμμαχεί με το κεφάλαιο. Εδώ βεβαίως καραδοκεί μια κρυφή παραδοχή: ο μικροαστός δε συμμαχεί με το κεφάλαιο επειδή το θεωρεί φυσικό του σύμμαχο, αλλά επειδή θεωρεί πως μπορεί να του παρέχει την κοινωνική ειρήνη που θεωρεί απαραίτητη για να συνεχίσει «να κοιτάει τη δουλειά του» – επίσης μισητό από την αριστερά. Η κρυφή παραδοχή, εκ μέρους των αριστερών, είναι πως πράγματι το κεφάλαιο παρέχει την κοινωνική ειρήνη στους μικροαστούς, ενώ στην εποχή μας αποδεικνύεται πως το κεφάλαιο τους χρησιμοποιεί ευκαιριακά και πρόσκαιρα ως ένα μαξιλάρι (buffer zone που λέγαμε και στις διεθνείς σχέσεις) από το οποίο απαλλάσσεται όποτε το θεωρήσει σκόπιμο. Εδώ η αριστερά θα μπορούσε να πείσει τους μικρομεσαίους πως μόνο αυτή μπορεί, όχι μόνο να σεβαστεί τη μικρή ιδιοκτησία, αλλά και να την προστατεύσει από τα καρτέλ κι από τις κακές πρακτικές του μεγάλου κεφαλαίου. Ωστόσο, και πάλι, αυτό δεν είναι αριστερή σκέψη, είναι… Άνταμ Σμιθ!

Κι επειδή αρκετά είπαμε για την αριστερά, η δική μου οπτική, είναι πως, εφαρμόζοντας τα αρχαία ελληνικά πρότυπα στο σήμερα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι η ραχοκοκκαλιά της Δημοκρατίας: ελεύθεροι πολίτες, σε ελεύθερη εργασία, οι οποίοι έχουν μάθει να αποφασίζουν και να επωμίζονται την ευθύνη της απόφασής τους, συστήνουν μια ελεύθερη πολιτεία. Σε αυτήν όμως την περίπτωση, η κοινωνική ειρήνη δεν είναι εξασφαλισμένη ούτε από το μεγάλο κεφάλαιο (δεξιά) ούτε από το κράτος (αριστερά) αλλά από την ίδια την πολιτεία. Ωστόσο, η αριστερά αυτό το βλέπει ως φιλελεύθερη θέση…

Καιρός να ξεσκουριάσουμε λίγο, γι’ αυτό είμαστε στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha