Mεγίστη ή αλλιώς Καστελόριζο…

Εάν το δημοσίευμα της Καθημερινής,  περί ορισμού ΑΟΖ όπου δεν απαιτείται η σύμφωνη γνώμη τρίτων χωρών, αποτυπώνει ακριβώς τα γεγονότα, πρόκειται για επικίνδυνη αστοχία του Πρωθυπουργού.

Η ενδεχόμενη και φυσικά αναμενόμενη αμφισβήτηση από την Τουρκία της ΑΟΖ του συμπλέγματος της Μεγίστης (Νήσοι Μεγίστη, Ρω και Στρογγύλη), είναι κάτι που δεν αφορά τις τριμερείς διαπραγματεύσεις Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου.

Πρώτα θα υπάρξει συμφωνία μεταξύ των τριών χωρών που συνορεύουν οι ΑΟΖ τους και κατόπιν η Τουρκία μπορεί να αμφισβητήσει ό,τι θέλει στα διεθνή Δικαστήρια.

Το να λαμβάνεις υπ” όψιν εκ των προτέρων τις επιθυμίες της Τουρκίας είναι σαν να πυροβολείς τα πόδια σου…

Τέλος, για τους ανοητολουγούντες που χαίρονται με την «εκλογή» ψευτοπροέδρου στα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη της Κύπρου, κανείς ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας δεν πρόκειται να έχει ουσιαστικό λόγο στην επίλυση του κυπριακού, όταν υπάρχουν 40.000 λόγχες που υπαγορεύουν τις τουρκικές επιθυμίες…

 
Έφυγε χθες από κοντά μας ο Γιάννης Κλωνιζάκης.
Υπήρξε συναγωνιστής του Αλέκου Παναγούλη και μέλος της Ελληνικής Αντίστασης με το συνωμοτικό ψευδώνυμο Ολύμπιος.

Καταδικάστηκε σε 24 χρόνια φυλάκισης, βασανίστηκε φριχτά και έμεινε στις Φυλακές της Χούντας από 1968 μέχρι και το 1973.

Δεν λύγισε ποτέ, αλλά και ποτέ δεν μίλησε για όσους λύγισαν ή άφησαν τον Αλέκο τότε, αλλά και μετά τη Χούντα. Ήταν πάντοτε γενναίος και μεγαλόψυχος!

Ήταν υποψήφιος Βουλευτής της Ε.ΔΗ.Κ. μετά την Μεταπολίτευση και Δήμαρχος Χανίων με την στήριξή της και όλου του δημοκρατικού χώρου την περίοδο 1978-1982.

Είμαστε περήφανοι που είχαμε την αγάπη του και που τον τιμήσαμε εν ζωή στο προηγούμενο Συνέδριό μας.

Ευχόμαστε από καρδιάς στον γιό του Μιλτιάδη και όλη την Οικογένειά του θερμά συλλυπητήρια και δεν χρειάζεται να τους πούμε πόσο σημαντικός είναι ο Γιάννης ή ότι θα τον θυμόμαστε με αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Αντί στεφάνων εκ μέρους της Ε.ΔΗ.Κ. και της Ε.ΔΗ.Ν. θα κατατεθούν χρήματα στο Σύλλογο γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια – Φλόγα.

Καλό σου Ταξείδι Συναγωνιστή Γιάννη!

adriantas

(στη φώτο ο Γιάννης Κλωνιζάκης ανάμεσα στα παιδιά της ΕΔΗΝ, τον Πρόεδρο της ΕΔΗΚ Σταύρο Καράμπελα, τον Στάθη Παναγούλη και τον Γιώργο Μωράκη, στα αποκαλυπτήρια του Ανδριάντα του Αλέκου)

 

Άρθρο του Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ. Σταύρου Καράμπελα στο Περιοδικό Μανιφέστο

Toυ Σταύρου Καράμπελα*

Από την δεκαετία του ’80 ακόμα, όταν το Κέντρο δεν είχε κοινοβουλευτική παρουσία, όλοι αρέσκονταν να βάζουν και τη λέξη κέντρο σαν άρτυμα προς εξαπάτηση των ορφανών ψηφοφόρων.

Έτσι το Πασοκ μιλούσε και μιλά για κεντροαριστερά, τοποθετώντας πάντοτε τον εαυτό του στην Αριστερά, γιατί δεν φαντάζομαι να μπορούσε να βρει κανείς φωτογραφίες του Βελουχιώτη στο σπίτι ενός κεντρώου. Η δε ΝΔ μίλησε για τον μεσαίο χώρο, γιατί θα ήταν κάπως βαρύ οι απόγονοι του Λαϊκού Κόμματος και του Καραμανλισμού να οικειοποιηθούν το Κέντρο χωρίς προβλήματα.

Η σάχλα του τελευταίου διαστήματος είναι οι νεοφιλελεύθεροι, ορφανά της Ντόρας και του Μάνου, που ανακάλυψαν το “μεταρρυθμιστικό Κέντρο”, λες και υπάρχει και απορυθμιστικό Κέντρο. Μια πρόχειρη ματιά στη πτώση των εκλογικών ποσοστών της ΝΔ στις Εκλογές του Μαίου 2012, μπορεί εύκολα να μας δείξει σε ποια θολά νερά ψαρεύουν οι “μεταρρυθμιστές” του νεοφιλελευθερισμού.

Ουδέποτε κατάλαβα γιατί κάποιος ντρέπεται γι” αυτό που είναι. Εγώ πάντοτε Κεντρώος δήλωνα και ήξερα τι σημαίνει αυτό και πολιτικά και ιστορικά. Υπάρχει ο φάρος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού των Σκανδιναβικών χωρών, ο Πάλμε και ο Ζωρές και ιστορικά ξέρω τον Βενιζέλο, τον Παπαναστασίου, τον Πλαστήρα, τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Μαύρο, τον Ζίγδη, με τα λάθη τους, μα κυριώς με τα σωστά τους.

Δεν πα να λέω είμαι Δεξιός, οι αντιμοναρχικοί αγώνες, η αναδιανεμητική πολιτική, η ανοχή στον άλλο θα με ορίζουν ως Κεντρώο. Δεν πα να λέω ότι είμαι Αριστερός, η αγάπη για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, η απέχθεια στα δόγματα θα με ορίζουν ως Κεντρώο.

Αν όλοι αποδεχόμασταν τη φύση μας, τότε το πολιτικό σύστημα θα έπαυε να είναι παρά φύσιν και η Δημοκρατία μας θα γινόταν καλύτερη.

Δεν λέω ότι οι άλλες απόψεις είναι χειρότερες από τις δικές μας, των Κεντρώων, λέω απλά ότι αγωνιστείτε να πείσετε τους πολίτες με επιχειρήματα και όχι ενδυόμενοι την λεοντή του Κεντρώου για να καλύψετε την αντίδραση των πολιτών σε όσα πιστεύετε…

*(Ο Στραύρος Καράμπελας είναι Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) – karabelas@edik.gr)

Σύνδεσμος: https://manifestomag.wordpress.com/2014/09/04/%CE%B7-%CE%BB%CE%B5%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BF%CF%85/

 
Η αποδοτικότητα του Δημοσίου είναι, μαθηματικά, ο λόγος μεταξύ δύο μεγεθών: του έργου που παράγεται προς τα έξοδά του.
Οι κυβερνήσεις, από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι μνημονιακές υποχρεώσεις έχουν αφοσιωθεί στα εύκολα, στη μείωση δηλαδή των εξόδων – του παρονομαστή. Τι γίνεται όμως με τον αριθμητή;
Πέντε χρόνια μετά, οι κυβερνήσεις είχαν όλο το χρόνο να φτιάξουν νέα οργανογράμματα για τις δημόσιες υπηρεσίες, να καθορίσουν σαφώς τους στόχους για κάθε τμήμα και γραφείο, να απλοποιήσουν διαδικασίες και άλλα πολλά.
Έστω όμως πως δεν είχαν το χρόνο. Με τις θέσεις – «ψυγείο» τι έχουν κάνει;
Για τους αμύητους, θέση-«ψυγείο» λέγεται η θέση στην οποία μετατίθενται δημόσιοι υπάλληλοι φίλα προσκείμενοι προς το κόμμα της εκάστοτε αντιπολίτευσης, θέση δηλαδή με ανύπαρκτες αρμοδιότητες η οποία, θέση από την οποία ο υπάλληλος δεν μπορεί να «ενοχλήσει» το έργο της κυβέρνησης.
Η ύπαρξή τους είναι κοινό μυστικό. Το να βρεθούν είναι πανεύκολο: όποτε έχει αλλάξει η κυβέρνηση αυτές οι θέσεις εντοπίζονται με χαρακτηριστική ταχύτητα.
Ποιες και πόσες είναι λοιπόν αυτές οι θέσεις; Γιατί δεν καταργούνται;
 

Η ανθρώπινη ψυχολογία και συμπεριφορά – τα στερεότυπα – το Πλατωνικό Σπήλαιο – Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης –  το κοινοβουλευτικό σύστημα και οι σύγχρονες εκλογές εν αντιθέσει με την άμεση δημοκρατία – ελευθερία βούλησης – η δύναμη της ψήφου. Αλλάζουν τα δεδομένα;

του Δημ. Σταθακόπουλου, Γεν. Γραμματέα Ε.ΔΗ.Κ.

Τα παρακάτω αφενός είναι γνωστά σε όσους ασχολούνται,  αφετέρου δεν αποτελούν θέσφατα, ούτε καλύπτουν όλες τις παραμέτρους. Σίγουρα υπάρχουν και αντίθετες απόψεις, μερικώς ή ολικώς. Γράφονται περισσότερο ως ανάγκη έκφρασης και «σπόρος» γόνιμης περαιτέρω σκέψης και προβληματισμού.

Όπως όρισαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι και όπως η ανθρωπολογία επιβεβαίωσε, ο άνθρωπος είναι ομαδικό, συλλογικό, μιμητικό και αγελαίο όν. Εφόσον ζούσε και ζει  μαζί με άλλους ανθρώπους , δημιούργησε μορφώματα όπως η οικογένεια, το γένος             ( σόι ), συναθροιζόμενος σε χωριό,  πόλη , κράτος κ.λ.π. Φυσικά λόγω της έλλογης φύσης του, πέραν της ομαδικότητας ανέπτυξε και αντελήφθη και την ατομικότητά του. Η συνήθεια και το έθιμο συμπεριφοράς  του ενός προς τον άλλο, θεμελίωσαν κανόνες, οι κανόνες έγιναν νόμοι , ενώ τα συναισθήματα και αισθήματα, φόβος, χαρά, λύπη, ανασφάλεια, πλεονεξία, δύναμη, εγωισμός, αγάπη, μίσος κ.λ.π διέπουν την φύση του. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια αναφέρει ότι η πολιτική κοινωνία προήλθε για το κοινό συμφέρον, ενώ στα Πολιτικά τονίζει πως κάθε κοινωνία έχει συγκροτηθεί με σκοπό την επίτευξη αυτού που οι άνθρωποι θεωρούν αγαθό. Έτσι κατά τον Αριστοτέλη, η  συγκρότηση της πόλης, οφείλεται, στο ότι οι άνθρωποι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ζώα, διαθέτουν λόγο . Ως έλλογα όντα λοιπόν, συγκρότησαν την Πόλη για το συμφέρον τους και την επίτευξη του τελικού τους σκοπού που είναι η ευζωία και η ευδαιμονία. Ως έλλογα όντα, θα μπορούσαν να επιλέξουν και μια άλλη μορφή ζωής, ή μια άλλη μορφή οργάνωσης εκτός της Πόλης, αν αυτό έκριναν πως τελικά θα συμβάλει στην ευζωία και την ευδαιμονία τους, όμως δεν το έπραξαν. Ο λόγος, ως φυσική και κύρια ιδιότητα του ανθρώπινου είδους, και όχι η φύση, οδήγησε τον άνθρωπο στο να συγκροτήσει την Πόλη. Άρα, η Πόλις είναι μια «φύσει» επιλογή του ανθρώπου και μια διαχρονικά «μεταβαλλόμενη» οντότητα, η οποία μετασχηματίζεται ανάλογα με τις συνθήκες και την ανθρώπινη βούληση στο χωροχρονικό συνεχές. Αποτελεί τον «φυσικό» χώρο διαβίωσης του ανθρώπου, επειδή αυτός τον επέλεξε για να μπορέσει μέσα σ’ αυτόν να επιτύχει τον τελικό του σκοπό. Για τον Αριστοτέλη η Πόλις δεν είναι μια γενική έννοια ενός συνόλου θεσμών και λειτουργιών όπως την αντιλαμβάνεται σήμερα η πολιτική φιλοσοφία και επιστήμη, αλλά η  αρχαιοελληνική Πόλις είναι μια ορισμένη, χωρικά, οντότητα, αποτελούμενη από λίγους κατοίκους, που έχει ως βασικό της χαρακτηριστικό την ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, δηλαδή τη δυνατότητα να παρέχει τις συνθήκες ευζωίας και ευδαιμονίας στους πολίτες της, χωρίς να εξαρτάται, να ετεροκαθορίζεται ή να ανήκει και να προστρέχει σε σχήματα ή οντότητες που θα αλλοιώσουν το βασικό της αυτό χαρακτηριστικό, δηλαδή να δανείζεται και να εξαρτάται από άλλους, ή να εκχωρεί την κυριαρχία της, όπως κατά κόρον συμβαίνει σήμερα.

Continue reading »

 

Στον απόηχο της εκδήλωσης «10+1 σκαλοπάτια από το υπόγειο στην ταράτσα» φίλος της Ε.ΔΗ.Κ. μας απέστειλε το παρακάτω κείμενο:

Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι ήρθε το τέλος των ιδεολογιών και της πολιτικής.

Ότι τα προβλήματα μπορούν να λύσουν θολές συμφωνίες, συγκυριακές συμμαχίες και προγραμματικοί αχταρμάδες.

Με την επίκληση δήθεν της κοινής λογικής.

Λες και η κοινή λογική δεν είναι υπόθεση υποκειμενική και άρρηκτα συνδεδεμένη με τις κοσμοθεωρίες των ανθρώπων και τα συμφέροντα που θέλουν να υπηρετήσουν.

Λες και πρέπει να εκχωρήσουμε τη Δημοκρατία και τις ζωές μας σε τεχνοκράτες που αναζητούν το στεγνά ορθολογικό κι όχι το δίκαια εφικτό.

Παραδομένοι στο έλεος ενός νέου life style που θα καθορίζει με όρους media το μέλλον μας.

Είναι οι ίδιοι που ευνοημένοι τα μέγιστα έκαναν τα στραβά μάτια, όταν οι πολιτικοί τους μέντορες υποθήκευαν μαζί με άλλους την Ελλάδα. Οι μόνιμα ευνοημένοι όλων των κυβερνήσεων. Ποντάρουν στην απελπισία των λογικών ανθρώπων που αναζητούν ρεαλιστικές λύσεις. Επαγγέλλονται δήθεν ότι θ’ αλλάξουν το σύστημα που τους εξέθρεψε απλώς για να το υπηρετήσουν από καλύτερα μετερίζια. Θα τους αφήσουμε?

Από την άλλη οι δήθεν εκπρόσωποι της δήθεν κεντροαριστεράς κάτω από την Ελιά. Είναι οι ίδιοι που συνυπέγραψαν τη σημερινή κατάντια μας. Είναι οι ίδιοι που «θεσμοθέτησαν» τη διαφθορά και τη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Οι ίδιοι που έβλεπαν ατάραχοι και χορτάτοι τα τρένα των μεγάλων εθνικών ευκαιριών να περνούν.

Διόλου τυχαίος ο συμβολισμός που επέλεξαν πέρα από την καπηλεία του ιερού μας δέντρου. Ελιά και λάδωμα πάνε μαζί. Αποτυχημένοι παρακμιακοί πολιτικάντηδες, παραδομένοι στη χλεύη και την αποδοκιμασία του ελληνικού λαού προσπαθούν να τον εξαπατήσουν και πάλι. Με όρους life style και αυτοί και μ’ ένα λίφτινγκ προσώπων που στη μεγάλη τους πλειοψηφία αποτελεί το προσωπικό των πολιτικών τους γραφείων. Αφού δεν τολμούν οι ίδιοι να βγουν μπροστά στους ψηφοφόρους.

Λεηλάτησαν τον χώρο μας. Το χώρο του δημοκρατικού κέντρου, στο οποίο ανήκουν οι σκεπτόμενοι προοδευτικοί Έλληνες δημοκράτες.

Λεηλάτησαν τους αγώνες και τις ιδέες του.

Καπηλεύτηκαν την ιστορία του.

Πρόδωσαν τα οράματά του.

Κι ετοιμάζονται να το ξανακάνουν.

Από νέες αφετηρίες και με νέους όρους.

Θα τους αφήσουμε?

Οι ιδέες δεν ξεπουλιούνται. Τα όνειρα δεν πεθαίνουν.

«Στις ανοιχτές τις θάλασσες σαν βρέθηκα/ θεόρατα τα κύματα μ’ αρπάξαν/ και με ταλάνισαν πολύ για να μου δείξουν/ πικρές αλήθεις που δεν ήξερα/ αλήθειες που έπρεπε να μάθω….» έγραφε σε ένα ποιήμα του ο Αλέκος.

Εμπρός και πάλι για μια ΕΔΗΚ μεγάλη!

 

Άρθρο του Κώστα Κουράγιου
Ιστορικού Ερευνητή – Δημοσιογράφου, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

Η λέξη που Δεν είναι έξω από το μυαλό όσων αγαπούν να Συλλογίζονται πάνω σε οικονομικά θέματα, είναι η « ανάπτυξη».

Εν τούτοις, έχει γίνει εξαιρετικά Προβληματική, κατά τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός Διογκώνεται και το οικοσύστημα Επηρεάζεται.

Ας θυμόμαστε, πάντως, ότι ο Thomas Carlyle (1785-1881) έδωσε σαν παρατσούκλι στην Οικονομία, το «Σκοτεινή Επιστήμη», σε συνάφεια με το έργο του Thomas Malthus (1766-1834), επειδή το συμπέρασμα, ήταν τουλάχιστον, μαλθουσιανή απαισιοδοξία: αργά ή γρήγορα, η Διόγκωση του παγκόσμιου πληθυσμού, θα Υπερβαίνει την ικανότητα του πλανήτη, να ικανοποιήσει τις ανάγκες του…

Πρόκειται για το δοκίμιο του Malthus, με τίτλο: «Δοκίμιο για την Αρχή του Πληθυσμού», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1798, λίγο Πριν από την Βιομηχανική Επανάσταση.

Με Αυτό, Συνδέθηκε η Επέκταση των μηχανικών εφευρέσεων και η ενέργεια από ορυκτά καύσιμα. Η πρώτη ανάπτυξη, Τροφοδοτήθηκε από τον άνθρακα και αφέθηκε ο πληθυσμός να αυξάνεται, διότι Επέτρεψε στα Αποικιοκρατική Έθνη, να συνεχίσουν την εξόρυξη των πόρων τους.

Και Τότε, Εμφανίστηκε η παραγωγή πετρελαίου, πιο ισχυρή και πιο ευέλικτη από τον άνθρακα. Ήταν περισσότερο και ιδιαίτερα χρήσιμη από αυτόν, στο μέτρο που Μετατράπηκε σε τρόφιμα.

Το πετρέλαιο έδωσε την δυνατότητα, να λειτουργούν τα γεωργικά μηχανήματα, αλλά και να δημιουργούνται ζιζανιοκτόνα, λιπάσματα και εντομοκτόνα, καθώς και να μεταφέρονται εμπορεύματα, σε μεγάλες αποστάσεις.

Ήταν το πετρέλαιο, που βοήθησε να αυξηθεί ο αριθμός των ανθρώπων στη Γη, από 2 δισ. το 1900, σε πάνω από 7 δισεκατομμύρια σήμερα.

Αλλά, Ενώ, η κορύφωση της παραγωγής πετρελαίου Έχει Παρέλθει, είμαστε τώρα, στην τρίτη φάση του μελοδράματος.

Και, παρά την προπαγάνδα που κατακλύζει τα Μ. Μ. Ε., Αντιμετωπίζουμε σήμερα, το πιο Προβληματικό Σημείο, σε όλη αυτή την ιστορία: το τέλος του φθηνού πετρελαίου!

Το κοινό, Δεν το έχει ακόμα καταλάβει και πρέπει να πιστέψουμε, ότι αυτή είναι και η περίπτωση των εμπειρογνωμόνων της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Κανείς Δεν καταλαβαίνει Τί συμβαίνει, επειδή ο καθένας συνεχίζει να Πιστεύει, ότι η κορύφωση της παραγωγής πετρελαίου αναφέρεται στη στιγμή που ΔΕΝ θα υπάρχει Καθόλου πετρέλαιο. Αλλά Αυτό Δεν είναι αλήθεια.

Τα πάντα, είναι ζήτημα οικονομικής Ικανότητας για την εξαγωγή πετρελαίου από τα έγκατα της γης, σε τιμή που μπορούμε να στηρίξουμε, από την άποψη του κεφαλαίου και της ενέργειας που επενδύθηκε.

Αυτή η Δυναμική έχει Τώρα, μια Σημαντική Επιρροή στον σύγχρονο πολιτισμό.

Προσπαθούν να το αγνοήσουν – ακόμη και μεταξύ των διανοουμένων – γιατί ΔΕΝ ξέρουν Πώς να Διαχειριστούν τις σύνθετες εργασίες της καθημερινής μας ζωής, ΧΩΡΙΣ πετρέλαιο.

Και λόγω Αυτής της Δυναμικής, Γεγονότα που συμβαίνουν, κατά κύριο λόγο, στον τομέα των οικονομικών, Κυριαρχούνται από τους οικονομικούς βεζύρηδες, ενώ, και οι Επιτήδειοι Καιροσκόποι, Επωφελούνται από την ΑΠΟΚΡΥΨΗ της Πραγματικότητας…

Εκεί Βρίσκεται και το πιο Λυπηρό, που είναι ότι, το πετρέλαιο είναι Πλέον, ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΟ, για να Επιτρέψει να εξακολουθήσει η Αύξηση της Οικονομίας και του Πληθυσμού…

Η Υψηλή τιμή του πετρελαίου, Αντιστρέφει την Διάρθρωση του κόστους του συστήματος, από το οποίο ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ η ζωή μας, κάθε μέρα: οι μεταφορές, το εμπόριο, η παραγωγή τροφίμων, οι κυβερνήσεις…

Μια Υψηλή τιμή του πετρελαίου, Καταστρέφει την Δομή του Κόστους του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, Επειδή είναι ΑΔΥΝΑΤΟ, να παράγει Αρκετό Πλούτο, για να Εξοφλήσει το Συσσωρευμένο Χρέος, και οι Πιστώσεις, ΔΕΝ μπορούν να Επεκταθούν, Χωρίς να Δημιουργηθεί, Περισσότερος Πλούτος, για την Εξόφλησή τους!

Και τούτο, γιατί Είναι Σαφές ότι το τραπεζικό σύστημα, έχει Υποστεί την Άνοδο της τιμής του πετρελαίου, από 11 δολλάρια το βαρέλι, το 1999, σε 140 το 2008! Ενώ, από το 2010, Κυμαίνεται μεταξύ 75 και 110 δολαρίων ανά βαρέλι.

Αυτά τα Αποτελέσματα Είναι, ως επί το πλείστον, οι ΔΥΣΜΕΝΕΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ των προσπαθειών για να Αντισταθμιστεί η Αδυναμία να δημιουργηθεί Πραγματικός Πλούτος, Εμφανίζοντας ΤΕΧΝΗΤΟ Πλούτο, μέσω της λογιστικής ΑΠΑΤΗΣ παραγώγων, με Ακάλυπτες θέσεις και Κατασκευή ενός Δικτύου Στοιχημάτων και Προβλέψεων, που έχουν, ΟΛΑ τα Σημάδια από μια ΠΑΓΙΔΑ.

Κατά την διάρκεια της Βιομηχανικής Εποχής, το νόμισμά μας έγινε, απλά, όλο και Πιο Αφηρημένο και Περίπλοκο.

Γι’αυτό και, όπως Περιγράφεται από έγκυρους Οικονομολόγους, τα χρήματα Δημιουργήθηκαν από ΔΑΝΕΙΣΜΟ.

Έτσι, η Αύξηση του Χρέους που Επιτρέπει την Ανάπτυξη του χρήματος, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον τραπεζικό μας τομέα, και η λέξη «ανάπτυξη», έχει γίνει ΤΑΥΤΟΣΗΜΗ, με αυτή την ΑΠΑΤΗΛΗ Διαδικασία, στο τρέχον οικονομικό περιβάλλον μας.

 

 

ΑΡΘΡΟ του ΒΑΒΑΡΕΤΟΥ Π. ΙΩΑΝΝΗ

 Άντληση στοιχείων από 3 φορολογικούς νόμους (ν. 4172/23.7.2013-4174/26.7.2013-4223/31.12.2013) με προτάσεις

Για να σχολιάσουμε τους πρόσφατους φορολογικούς νόμους, πρέπει να λάβουμε υπόψιν ποιες κοινωνικές τάξεις θίγονται, ποια θα είναι η αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών σε σχέση με την φοροδοτική ικανότητα και αν αυτά τα μέτρα εφαρμόζονται στον σωστό χρόνο.

I. Νέα Μέτρα

Αναλυτικά οι 21 αλλαγές στη φορολογία

1. Κατάργηση του αφορολόγητου ορίου μισθωτών και συνταξιούχων. Εισαγωγή έκπτωσης φόρου 2.100 ευρώ για εισόδημα έως 21.000 ευρώ. Αλλαγή της κλίμακας φορολόγησης με νέους συντελεστές 22%, 32% και 42%.

2. Κατάργηση σχεδόν του συνόλου των φοροαπαλλαγών (δίδακτρα ξένων γλωσσών, φροντιστηρίων, ασφάλιστρα υγείας και σύνταξης, ενοίκιο κύριας κατοικίας και παιδιών που σπουδάζουν σε άλλη πόλη).

3. Αλλάζει το ποσοστό αξίας αποδείξεων επί του εισοδήματος που πρέπει να συγκεντρωθούν το 2014. Πλέον πρέπει να συγκεντρωθεί αξία αποδείξεων ίση με το 10% του καθαρού εισοδήματος ενώ η ποινή για τη μη συγκέντρωση παραμένει στο 22% επί του ποσού που υπολείπεται.

Continue reading »

 

Άρθρο του Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου στην Ελευθεροτυπία  της 11ης Δεκεμβρίου 2013.

Του Σταύρου Καράμπελα*

Mε ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε την εκδήλωση της πρωτοβουλίας των 58 προσωπικοτήτων της Κεντροαριστεράς και την συζήτηση, ενίοτε και πολεμική που ακολούθησε και συνεχίζει.

Ορισμένοι εκ των υπογραφόντων είναι αγαπητοί φίλοι και άνθρωποι άξιοι σεβασμού και εκτίμησης. Εκφράζουν μια αγωνία ιστορικά αντίστοιχη με τις συζητήσεις πριν από τη δημιουργία της Ένωσης Κέντρου για να σταθεί ανάμεσα στην εμφυλιοπολεμική Δεξιά και την αντιπολίτευση της ελεγχόμενης από το ΚΚΕ Αριστεράς.

Σε περιόδους κρίσεων και εξαιρετικής έντασης όπως αυτή που ζούμε, η Ιστορία μας διδάσκει ότι γαλήνη βρίσκουν οι λαοί στη μεσότητα, ενώ η καταστροφή συντροφεύει τα άκρα. Οι Φιλελεύθερες Δημοκρατίες του Μεσοπολέμου και οι Σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις μετά τον πόλεμο έδωσαν στους πολίτες της Ευρώπης το δρόμο της δημιουργίας, σε πλήρη αντίθεση με τα αυταρχικά καθεστώτα που οδήγησαν στον πόλεμο και την πλήρη κατάρρευση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Από όλες τις πλευρές, ακόμα και από τις ΗΠΑ, τον ΟΟΣΑ και την Παγκόσμια Τράπεζα ακούγεται μετ” επιτάσεως ότι οι νεοφιλελεύθερες (βλέπε δεξιές) πολιτικές της λιτότητας δεν μπορούν να οδηγήσουν σε ευημερία. Η μείωση της ανισότητας είναι εκείνη που μπορεί να φέρει την ανάπτυξη και όχι η φθηνή εργασία. Από την άλλη πλευρά, η μείωση της ανισότητας δεν μπορεί να στηριχθεί σε νεφελώδη ή ξεπερασμένα και καταδικασμένα από την Ιστορία και τους λαούς που τα βίωσαν, παραγωγικά συστήματα. Είναι καθήκον λοιπόν της Δημοκρατικής Παράταξης και του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, να βρει τον ελληνικό δρόμο για την ανακούφιση των χειμαζόμενων συμπολιτών μας.

Η Άμεση Δημοκρατία, η Παραγωγική Διαδικασία, η Αλληλεγγύη, η Συλλογικότητα έναντι του ατομισμού, είναι ο δρόμος που πρέπει να διανύσουμε για την έξοδο από την κρίση.

Η Δεξιά στη χώρα μας παρότι φέρει μέγιστο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση κατάφερε με εκβιαστικά διλήμματα να επιβιώσει και να οδηγήσει τον έτερο συνυπεύθυνο, το ΠΑΣΟΚ, στη διάλυση, μιας και εκείνο βρέθηκε στην κυβέρνηση την ώρα του Ταμείου. Ενός ΠΑΣΟΚ που απόλαυσε την εμπιστοσύνη των προοδευτικών πολιτών σπαταλώντας την άσκοπα σε ατομικές πορείες διαφθοράς και τον μπλερικό δρόμο μιας νεοφιλελεύθερης κατ” όνομα σοσιαλδημοκρατίας.

Το ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ποιοι μπορούν να σηκώσουν αυτό το βάρος της ανασύνθεσης της Δημοκρατικής Παράταξης και εδώ είναι η σημαντική διαφωνία μας με τους 58. Πράγματι σε αυτήν την προσπάθεια δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ αφού εκφράζει γνήσια προοδευτικούς πολίτες και φυσικά δεν μπορεί να μην μετέχει η νεοπαγής ΔΗΜΑΡ που δείχνει μια προσήλωση στη φιλοσοφία του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Είναι όμως εξίσου λάθος να αποκλείει κανείς το ΣΥΡΙΖΑ από αυτήν την προσπάθεια.

Είναι προφανές ότι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει περισσότερους Σοσιαλδημοκράτες απ” όσους όλα τα υπόλοιπα σχήματα αθροιστικά, οπότε ο αποκλεισμός του θα άφηνε μισερό το σχήμα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας και μπορεί να οδηγήσει στην έκφραση της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών, που έχουν δώσει ποσοστά και πέραν του 50% και μάλιστα σε στιγμές ηρεμίας και όχι ακραίας πολιτικής έντασης.

Η πρόσκληση του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον διάλογο θα τον βοηθήσει να απομακρυνθεί και από τις τριτοκοσμικές και παλαιοκομμουνιστικές σειρήνες που κρώζουν στο εσωτερικό του και προσπαθούν να τον απομακρύνουν από τη λογική. Μόνο με την συμμετοχή του θα έχουμε το όλον και πέραν αυτού, για τη συγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης της ένδοξης Ιστορίας του τόπου μας, αλλά κυρίως του μέλλοντος που έχουμε ανάγκη.

Εν κατακλείδι όμως θα θέλαμε να κάνουμε και μια διάκριση, σ” αυτόν τον διάλογο για την Κεντροαριστερά, το σύνολο των δυνάμεων που συζητούν μάλλον θεωρούν τον εαυτό τους περισσότερο Αριστερά παρά Κέντρο, ακόμα και το ΠΑΣΟΚ. Αναρωτιόμαστε πότε θα γίνουν σεβαστά τα αισθήματα των μεγάλης πλειονότητας του λαού μας που ομνύουν στο Κέντρο παρά στην Αριστερά…

(* Ο Σταύρος Καράμπελας είναι πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) – karabelas@edik.gr )

 

“Οσο ψύχραιμοι κι αν παραμένουμε, όσο μικρό καλάθι κι αν θέλουμε να κρατήσουμε, όσο κι αν υποψιαζόμαστε ότι η Δικαιοσύνη ίσως ξαναχαλαρώσει όπως πριν, πρέπει να κρατήσουμε στο μυαλό μας ότι (ακόμη και με μεγάλη καθυστέρηση) η Δημοκρατία σήμερα έκανε ένα πολύ μεγάλο βήμα.

Ξέρουμε όλοι πως υπάρχουν αποτυπώματα βημάτων που δεν σβήνονται ποτέ από την Ιστορία. Το πολίτευμα σήμερα στάθηκε στο ύψος του και έδωσε τη σκυτάλη στους πολίτες, που πρέπει να σταθούν κι αυτοί στο δικό τους.

Οι πολίτες είναι το πολίτευμα.

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha