koinwnia_axiwvn_edhk

Παρακολουθήσαμε την παρουσίαση του νέου αναπτυξιακού νόμου του υπουργού Οικονομίας κ. Σταθάκη για την ανάπτυξη.
“Μεταξύ του διλήμματος ανάπτυξη με χαμηλούς μισθούς, και χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές και αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού επιλέγουμε την δεύτερη λύση”.
Το δίλημμα είναι ψευδεπίγραφο και λαϊκίστικο με ασύμπτωτες έννοιες.

Πώς θα υπάρξει αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού εάν δεν υπάρξουν δουλειές από την ανάπτυξη. Και για να υπάρξει ανάπτυξη ώστε να μπορέσει να απορροφήσει τα εκατομμύρια των ανέργων, θα πρέπει να υπάρξει ευνοϊκό νομοθετικό πλαίσιο για τις επιχειρήσεις, που όχι μόνο δεν υπάρχει αλλά τις πολεμάει. Επίσης να διατεθεί αρκετό και φτηνό χρήμα για επενδύσεις που ούτε αυτό υπάρχει και ούτε είναι φθηνό με τα σημερινά επιτόκια.

Ο νέος αναπτυξιακός νόμος προκρίνει τα φορολογικά κίνητρα έναντι των άμεσων ενισχύσεων, και βάζει πλαφόν στο ύψος των ενισχύσεων που μπορεί να λάβει ένας επενδυτικός φορέας, με μέγιστο όριο ενίσχυσης τα 5 εκατ. ευρώ ανά υποβαλλόμενο επενδυτικό σχέδιο. Σε περίπτωση που ένα επενδυτικό σχέδιο ενισχύεται και από άλλα καθεστώτα, πλην του αναπτυξιακού, λαμβάνεται υπόψη το συνολικό ποσό ενισχύσεων προκειμένου να ελεγχθεί περίπτωση τεχνητής κατάτμησης του.

Αν και η λογική της μεγαλύτερης διασποράς στην κατανομή του διαθέσιμου χρήματος φαίνεται ότι θα δημιουργήσει περισσότερες ευκαιρίες για περισσότερους, δεν στηρίζεται από τις σημερινές δυνατότητες της Ελληνικής οικονομίας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος για να διαθέσει την κρίσιμη ποσότητα χρήματος, ώστε μέσα από τις πολλές μικρές επιχειρηματικές δράσεις να ξεκινήσει αργά η ανάπτυξη.

Επίσης τα φορολογικά κίνητρα στα οποία αναφέρεται, δεν είναι ικανά να αντισταθμίσουν το σύνολο των επιβαρύνσεων και των κινδύνων που υπάρχουν στο σύγχρονο Ελληνικό επιχειρηματικό περιβάλλον.

Πέραν των ανωτέρω, η κυβέρνηση καλείται να αποπληρώσει ενισχύσεις για εκκρεμή επενδυτικά σχέδια ύψους περίπου 2,5 δισ. ευρώ από τα 3,5 δισ. ευρώ που υπολογίζεται ότι θα είναι η συνολική κρατική συμμετοχή. Άρα για πια διαθεσιμότητα χρήματος μιλάμε;

Κύριε Σταθάκη, εάν δεν διασφαλίσετε νομοθετικά την σταθερότητα του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, την μείωση των δαπανών του κράτους που κανιβαλίζει τους διαθέσιμους πόρους για κάθε μορφής επένδυση, την διάθεση φθηνού χρήματος από τις τράπεζες που εξακολουθούν να έχουν τις παθογένειες τους, την βελτίωση του θεσμικού πλαισίου για τις επενδύσεις, ώστε να είναι ελκυστικό να έλθουν ιδιωτικές επενδύσεις αλλά και να μπορούν να δρουν επικουρικά, ιδιωτικές, δημόσιες και μικτές, όλα όσα σχεδιάζετε απλά θα μείνουν ανερμάτιστες εξαγγελίες για εσωτερική κατανάλωση και το λίγο πολύτιμο, διαθέσιμο χρήμα, θα διασπαθιστεί χωρίς αποτέλεσμα!

Η αχίλλειος πτέρνα όλου του πολιτικού συστήματος ήταν και εξακολουθεί να είναι, η “σχεδίαση επί Χάρτου”.
Καμία αντίληψη της πραγματικότητας, ανερμάτιστοι στόχοι, έλλειψη ρεαλιστικού χρονοδιαγράμματος και ανακολουθία διατιθέμενων μέσων και σκοπών.

Η δε ισχύς κάθε νομοθετικού πλαισίου συναρτάται και με την βραχύχρονη συνήθως θητεία κάθε υπουργού, που ποτέ δεν πρόλαβε ούτε ανέλαβε το κόστος να εφαρμόσει με αξιοπιστία, να ελέγξει και να μας παρουσιάσει με υπευθυνότητα τα αποτελέσματα των σχεδίων του!

Κοινωνία Αξιών – Ένωση Δημοκρατικού Κέντου

 

Ο καιροσκοπισμός, η βιασύνη και η επιπολαιότητα με την οποία κατατέθηκε το πολυνομοσχέδιο με τις 7.000 σελίδες στη Βουλή, χωρίς στην ουσία να είναι δυνατόν να αναγνωσθεί και να κατανοηθεί από τους βουλευτές (πόσο μάλλον από τον λαό), δείχνει το μέγεθος του σεβασμού της κυβέρνησης προς τον λαό και της ασυνέπειάς της ως προς αυτά που πρέσβευε και κατηγορούσε τις προηγούμενες κυβερνήσεις για αντίστοιχες πρακτικές.

Το ότι μάλιστα ψηφίσθηκε χωρίς σοβαρές προτάσεις και τροποποιήσεις από τους βουλευτές του κοινοβουλίου, ή δεν ψηφίσθηκε συλλήβδην, δείχνει πόσο ασεβείς είναι οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι προς την κοινοβουλευτική διαδικασία, αφού ως μοναδικό σκοπό έχουν την διατήρηση της “καρέκλας”, των παχυλών αμοιβών και της κομματικής υπόστασης.

Κύριοι κάθε ένα από αυτά τα άρθρα για τα οποία αδιαφορήσατε, αφορούν τις ζωές εκατομμυρίων πολιτών για τις οποίες πρόδηλα αδιαφορείτε!

Στέλιος Φενέκος Πρόεδρος Κοινωνίας Αξιών
Σταύρος Καράμπελας Πρόεδρος Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Με το νομοσχέδιο για τις ιδιωτικοποιήσεις έπεσαν οι μάσκες και φάνηκε ο λαϊκισμός όλων, μα όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Αυτοί που στήριξαν την εκλογή τους στην άρνηση των ιδιωτικοποιήσεων, είναι αυτοί που σήμερα τις εφαρμόζουν αναφανδόν. Αυτοί που τις ήθελαν πριν και κατηγορούντο από τους προηγούμενους ως δοσίλογοι, σήμερα είναι πολέμιοι του ίδιου τους του εαυτού!

Ο καθένας κατηγορεί ασύγχρονα τον άλλον, για ξεπούλημα ασυνέπεια και λαϊκισμό, και ο πολίτης παρακολουθεί έκπληκτος το θέατρο του παραλόγου!

idotikop

H Kοινωνία Αξιών και η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου καταθέτουν συγκεκριμένες προτάσεις για το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων:

Α. Όλη η περιουσία του δημοσίου θα πρέπει να καταγραφεί και να τιτλοποιηθεί για να μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί με τους καλύτερους δυνατούς όρους, με εξαίρεση την ΕΥΔΑΠ καθώς και την ηγετική θέση που πρέπει να διατηρήσει η ΔΕΗ στην αγορά, και τις υπηρεσίες υγείας, υπηρεσίες για τις οποίες θα υπάρξει μεγάλο κοινωνικό κόστος αν δοθούν σε λάθος χέρια.

Β. Επίσης η χρονική διάρκεια παραχώρησης δεν μπορεί να είναι 99 χρόνια, γιατί μία τέτοια συμφωνία είναι αποικιοκρατικού στυλ.
Οι συμβάσεις και οι όροι τους θα πρέπει να μπορούν να αναθεωρούνται και να ανανεώνονται κάθε 25-30 χρόνια, και να υπάρχει η πρόβλεψη καταγγελίας της σύμβασης εάν δεν πληρούνται οι δεσμεύσεις που θα αναληφθούν, αλλιώς οι συμφωνίες θα είναι καταχρηστικές εις βάρος του δημοσίου και ολόκληρου του Ελληνικού λαού που είναι ο ιδιοκτήτης.

Κύριοι της κυβέρνησης, δεν είμαστε αποικία, ούτε σας έχουμε δώσει τέτοια εντολή!

Στέλιος Φενέκος Πρόεδρος Κοινωνίας Αξιών
Σταύρος Καράμπελας Πρόεδρος Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Με αφορμή τον πλήθος υβριστικών σχολίων που δέχθηκε το βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone, για μια εκδρομή-παρουσίαση βιβλίου στην ιστορική Μακρόνησο, δεν μπορεί κανείς παρά να επισημάνει την ευκολία με την οποία οι διχασμοί της σύγχρονης Ιστορίας μας, έρχονται στην επιφάνεια σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Θα κρίναμε απόλυτα θετική κάθε εκδήλωση που στηρίζει την ιστορική μνήμη, χωρίς να την εμπορεύεται, με την έντονη επισήμανση ότι οι διχασμοί του παρελθόντος είναι χρήσιμοι ως παραδείγματα προς αποφυγή και όχι σαν νέες ευκαιρίες για να κρίνουμε «απόλυτες αλήθειες».

Σίγουρα σε μια τέτοια κατεύθυνση δεν βοηθούν ούτε γιορτές μίσους για την όποια άλλη πλευρά, ούτε ανέγερση νέων μνημείων που συντηρούν τους διχασμούς.

Η Κοινωνία Αξιών και η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, όσο μοναχικός και αν είναι ο δρόμος, θα σηκώνουν ψηλά τις σημαίες της Ενότητας και του Διαλόγου.

Στέλιος Φενέκος Πρόεδρος Κοινωνίας Αξιών
Σταύρος Καράμπελας Πρόεδρος Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Mεγίστη ή αλλιώς Καστελόριζο…

Εάν το δημοσίευμα της Καθημερινής,  περί ορισμού ΑΟΖ όπου δεν απαιτείται η σύμφωνη γνώμη τρίτων χωρών, αποτυπώνει ακριβώς τα γεγονότα, πρόκειται για επικίνδυνη αστοχία του Πρωθυπουργού.

Η ενδεχόμενη και φυσικά αναμενόμενη αμφισβήτηση από την Τουρκία της ΑΟΖ του συμπλέγματος της Μεγίστης (Νήσοι Μεγίστη, Ρω και Στρογγύλη), είναι κάτι που δεν αφορά τις τριμερείς διαπραγματεύσεις Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου.

Πρώτα θα υπάρξει συμφωνία μεταξύ των τριών χωρών που συνορεύουν οι ΑΟΖ τους και κατόπιν η Τουρκία μπορεί να αμφισβητήσει ό,τι θέλει στα διεθνή Δικαστήρια.

Το να λαμβάνεις υπ” όψιν εκ των προτέρων τις επιθυμίες της Τουρκίας είναι σαν να πυροβολείς τα πόδια σου…

Τέλος, για τους ανοητολουγούντες που χαίρονται με την «εκλογή» ψευτοπροέδρου στα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη της Κύπρου, κανείς ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας δεν πρόκειται να έχει ουσιαστικό λόγο στην επίλυση του κυπριακού, όταν υπάρχουν 40.000 λόγχες που υπαγορεύουν τις τουρκικές επιθυμίες…

 
Έφυγε χθες από κοντά μας ο Γιάννης Κλωνιζάκης.
Υπήρξε συναγωνιστής του Αλέκου Παναγούλη και μέλος της Ελληνικής Αντίστασης με το συνωμοτικό ψευδώνυμο Ολύμπιος.

Καταδικάστηκε σε 24 χρόνια φυλάκισης, βασανίστηκε φριχτά και έμεινε στις Φυλακές της Χούντας από 1968 μέχρι και το 1973.

Δεν λύγισε ποτέ, αλλά και ποτέ δεν μίλησε για όσους λύγισαν ή άφησαν τον Αλέκο τότε, αλλά και μετά τη Χούντα. Ήταν πάντοτε γενναίος και μεγαλόψυχος!

Ήταν υποψήφιος Βουλευτής της Ε.ΔΗ.Κ. μετά την Μεταπολίτευση και Δήμαρχος Χανίων με την στήριξή της και όλου του δημοκρατικού χώρου την περίοδο 1978-1982.

Είμαστε περήφανοι που είχαμε την αγάπη του και που τον τιμήσαμε εν ζωή στο προηγούμενο Συνέδριό μας.

Ευχόμαστε από καρδιάς στον γιό του Μιλτιάδη και όλη την Οικογένειά του θερμά συλλυπητήρια και δεν χρειάζεται να τους πούμε πόσο σημαντικός είναι ο Γιάννης ή ότι θα τον θυμόμαστε με αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Αντί στεφάνων εκ μέρους της Ε.ΔΗ.Κ. και της Ε.ΔΗ.Ν. θα κατατεθούν χρήματα στο Σύλλογο γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια – Φλόγα.

Καλό σου Ταξείδι Συναγωνιστή Γιάννη!

adriantas

(στη φώτο ο Γιάννης Κλωνιζάκης ανάμεσα στα παιδιά της ΕΔΗΝ, τον Πρόεδρο της ΕΔΗΚ Σταύρο Καράμπελα, τον Στάθη Παναγούλη και τον Γιώργο Μωράκη, στα αποκαλυπτήρια του Ανδριάντα του Αλέκου)

 

Άρθρο του Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ. Σταύρου Καράμπελα στο Περιοδικό Μανιφέστο

Toυ Σταύρου Καράμπελα*

Από την δεκαετία του ’80 ακόμα, όταν το Κέντρο δεν είχε κοινοβουλευτική παρουσία, όλοι αρέσκονταν να βάζουν και τη λέξη κέντρο σαν άρτυμα προς εξαπάτηση των ορφανών ψηφοφόρων.

Έτσι το Πασοκ μιλούσε και μιλά για κεντροαριστερά, τοποθετώντας πάντοτε τον εαυτό του στην Αριστερά, γιατί δεν φαντάζομαι να μπορούσε να βρει κανείς φωτογραφίες του Βελουχιώτη στο σπίτι ενός κεντρώου. Η δε ΝΔ μίλησε για τον μεσαίο χώρο, γιατί θα ήταν κάπως βαρύ οι απόγονοι του Λαϊκού Κόμματος και του Καραμανλισμού να οικειοποιηθούν το Κέντρο χωρίς προβλήματα.

Η σάχλα του τελευταίου διαστήματος είναι οι νεοφιλελεύθεροι, ορφανά της Ντόρας και του Μάνου, που ανακάλυψαν το “μεταρρυθμιστικό Κέντρο”, λες και υπάρχει και απορυθμιστικό Κέντρο. Μια πρόχειρη ματιά στη πτώση των εκλογικών ποσοστών της ΝΔ στις Εκλογές του Μαίου 2012, μπορεί εύκολα να μας δείξει σε ποια θολά νερά ψαρεύουν οι “μεταρρυθμιστές” του νεοφιλελευθερισμού.

Ουδέποτε κατάλαβα γιατί κάποιος ντρέπεται γι” αυτό που είναι. Εγώ πάντοτε Κεντρώος δήλωνα και ήξερα τι σημαίνει αυτό και πολιτικά και ιστορικά. Υπάρχει ο φάρος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού των Σκανδιναβικών χωρών, ο Πάλμε και ο Ζωρές και ιστορικά ξέρω τον Βενιζέλο, τον Παπαναστασίου, τον Πλαστήρα, τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Μαύρο, τον Ζίγδη, με τα λάθη τους, μα κυριώς με τα σωστά τους.

Δεν πα να λέω είμαι Δεξιός, οι αντιμοναρχικοί αγώνες, η αναδιανεμητική πολιτική, η ανοχή στον άλλο θα με ορίζουν ως Κεντρώο. Δεν πα να λέω ότι είμαι Αριστερός, η αγάπη για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, η απέχθεια στα δόγματα θα με ορίζουν ως Κεντρώο.

Αν όλοι αποδεχόμασταν τη φύση μας, τότε το πολιτικό σύστημα θα έπαυε να είναι παρά φύσιν και η Δημοκρατία μας θα γινόταν καλύτερη.

Δεν λέω ότι οι άλλες απόψεις είναι χειρότερες από τις δικές μας, των Κεντρώων, λέω απλά ότι αγωνιστείτε να πείσετε τους πολίτες με επιχειρήματα και όχι ενδυόμενοι την λεοντή του Κεντρώου για να καλύψετε την αντίδραση των πολιτών σε όσα πιστεύετε…

*(Ο Στραύρος Καράμπελας είναι Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) – karabelas@edik.gr)

Σύνδεσμος: https://manifestomag.wordpress.com/2014/09/04/%CE%B7-%CE%BB%CE%B5%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BF%CF%85/

 
Η αποδοτικότητα του Δημοσίου είναι, μαθηματικά, ο λόγος μεταξύ δύο μεγεθών: του έργου που παράγεται προς τα έξοδά του.
Οι κυβερνήσεις, από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι μνημονιακές υποχρεώσεις έχουν αφοσιωθεί στα εύκολα, στη μείωση δηλαδή των εξόδων – του παρονομαστή. Τι γίνεται όμως με τον αριθμητή;
Πέντε χρόνια μετά, οι κυβερνήσεις είχαν όλο το χρόνο να φτιάξουν νέα οργανογράμματα για τις δημόσιες υπηρεσίες, να καθορίσουν σαφώς τους στόχους για κάθε τμήμα και γραφείο, να απλοποιήσουν διαδικασίες και άλλα πολλά.
Έστω όμως πως δεν είχαν το χρόνο. Με τις θέσεις – «ψυγείο» τι έχουν κάνει;
Για τους αμύητους, θέση-«ψυγείο» λέγεται η θέση στην οποία μετατίθενται δημόσιοι υπάλληλοι φίλα προσκείμενοι προς το κόμμα της εκάστοτε αντιπολίτευσης, θέση δηλαδή με ανύπαρκτες αρμοδιότητες η οποία, θέση από την οποία ο υπάλληλος δεν μπορεί να «ενοχλήσει» το έργο της κυβέρνησης.
Η ύπαρξή τους είναι κοινό μυστικό. Το να βρεθούν είναι πανεύκολο: όποτε έχει αλλάξει η κυβέρνηση αυτές οι θέσεις εντοπίζονται με χαρακτηριστική ταχύτητα.
Ποιες και πόσες είναι λοιπόν αυτές οι θέσεις; Γιατί δεν καταργούνται;
 

Η ανθρώπινη ψυχολογία και συμπεριφορά – τα στερεότυπα – το Πλατωνικό Σπήλαιο – Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης –  το κοινοβουλευτικό σύστημα και οι σύγχρονες εκλογές εν αντιθέσει με την άμεση δημοκρατία – ελευθερία βούλησης – η δύναμη της ψήφου. Αλλάζουν τα δεδομένα;

του Δημ. Σταθακόπουλου, Γεν. Γραμματέα Ε.ΔΗ.Κ.

Τα παρακάτω αφενός είναι γνωστά σε όσους ασχολούνται,  αφετέρου δεν αποτελούν θέσφατα, ούτε καλύπτουν όλες τις παραμέτρους. Σίγουρα υπάρχουν και αντίθετες απόψεις, μερικώς ή ολικώς. Γράφονται περισσότερο ως ανάγκη έκφρασης και «σπόρος» γόνιμης περαιτέρω σκέψης και προβληματισμού.

Όπως όρισαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι και όπως η ανθρωπολογία επιβεβαίωσε, ο άνθρωπος είναι ομαδικό, συλλογικό, μιμητικό και αγελαίο όν. Εφόσον ζούσε και ζει  μαζί με άλλους ανθρώπους , δημιούργησε μορφώματα όπως η οικογένεια, το γένος             ( σόι ), συναθροιζόμενος σε χωριό,  πόλη , κράτος κ.λ.π. Φυσικά λόγω της έλλογης φύσης του, πέραν της ομαδικότητας ανέπτυξε και αντελήφθη και την ατομικότητά του. Η συνήθεια και το έθιμο συμπεριφοράς  του ενός προς τον άλλο, θεμελίωσαν κανόνες, οι κανόνες έγιναν νόμοι , ενώ τα συναισθήματα και αισθήματα, φόβος, χαρά, λύπη, ανασφάλεια, πλεονεξία, δύναμη, εγωισμός, αγάπη, μίσος κ.λ.π διέπουν την φύση του. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια αναφέρει ότι η πολιτική κοινωνία προήλθε για το κοινό συμφέρον, ενώ στα Πολιτικά τονίζει πως κάθε κοινωνία έχει συγκροτηθεί με σκοπό την επίτευξη αυτού που οι άνθρωποι θεωρούν αγαθό. Έτσι κατά τον Αριστοτέλη, η  συγκρότηση της πόλης, οφείλεται, στο ότι οι άνθρωποι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ζώα, διαθέτουν λόγο . Ως έλλογα όντα λοιπόν, συγκρότησαν την Πόλη για το συμφέρον τους και την επίτευξη του τελικού τους σκοπού που είναι η ευζωία και η ευδαιμονία. Ως έλλογα όντα, θα μπορούσαν να επιλέξουν και μια άλλη μορφή ζωής, ή μια άλλη μορφή οργάνωσης εκτός της Πόλης, αν αυτό έκριναν πως τελικά θα συμβάλει στην ευζωία και την ευδαιμονία τους, όμως δεν το έπραξαν. Ο λόγος, ως φυσική και κύρια ιδιότητα του ανθρώπινου είδους, και όχι η φύση, οδήγησε τον άνθρωπο στο να συγκροτήσει την Πόλη. Άρα, η Πόλις είναι μια «φύσει» επιλογή του ανθρώπου και μια διαχρονικά «μεταβαλλόμενη» οντότητα, η οποία μετασχηματίζεται ανάλογα με τις συνθήκες και την ανθρώπινη βούληση στο χωροχρονικό συνεχές. Αποτελεί τον «φυσικό» χώρο διαβίωσης του ανθρώπου, επειδή αυτός τον επέλεξε για να μπορέσει μέσα σ’ αυτόν να επιτύχει τον τελικό του σκοπό. Για τον Αριστοτέλη η Πόλις δεν είναι μια γενική έννοια ενός συνόλου θεσμών και λειτουργιών όπως την αντιλαμβάνεται σήμερα η πολιτική φιλοσοφία και επιστήμη, αλλά η  αρχαιοελληνική Πόλις είναι μια ορισμένη, χωρικά, οντότητα, αποτελούμενη από λίγους κατοίκους, που έχει ως βασικό της χαρακτηριστικό την ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, δηλαδή τη δυνατότητα να παρέχει τις συνθήκες ευζωίας και ευδαιμονίας στους πολίτες της, χωρίς να εξαρτάται, να ετεροκαθορίζεται ή να ανήκει και να προστρέχει σε σχήματα ή οντότητες που θα αλλοιώσουν το βασικό της αυτό χαρακτηριστικό, δηλαδή να δανείζεται και να εξαρτάται από άλλους, ή να εκχωρεί την κυριαρχία της, όπως κατά κόρον συμβαίνει σήμερα.

Continue reading »

 

Στον απόηχο της εκδήλωσης «10+1 σκαλοπάτια από το υπόγειο στην ταράτσα» φίλος της Ε.ΔΗ.Κ. μας απέστειλε το παρακάτω κείμενο:

Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι ήρθε το τέλος των ιδεολογιών και της πολιτικής.

Ότι τα προβλήματα μπορούν να λύσουν θολές συμφωνίες, συγκυριακές συμμαχίες και προγραμματικοί αχταρμάδες.

Με την επίκληση δήθεν της κοινής λογικής.

Λες και η κοινή λογική δεν είναι υπόθεση υποκειμενική και άρρηκτα συνδεδεμένη με τις κοσμοθεωρίες των ανθρώπων και τα συμφέροντα που θέλουν να υπηρετήσουν.

Λες και πρέπει να εκχωρήσουμε τη Δημοκρατία και τις ζωές μας σε τεχνοκράτες που αναζητούν το στεγνά ορθολογικό κι όχι το δίκαια εφικτό.

Παραδομένοι στο έλεος ενός νέου life style που θα καθορίζει με όρους media το μέλλον μας.

Είναι οι ίδιοι που ευνοημένοι τα μέγιστα έκαναν τα στραβά μάτια, όταν οι πολιτικοί τους μέντορες υποθήκευαν μαζί με άλλους την Ελλάδα. Οι μόνιμα ευνοημένοι όλων των κυβερνήσεων. Ποντάρουν στην απελπισία των λογικών ανθρώπων που αναζητούν ρεαλιστικές λύσεις. Επαγγέλλονται δήθεν ότι θ’ αλλάξουν το σύστημα που τους εξέθρεψε απλώς για να το υπηρετήσουν από καλύτερα μετερίζια. Θα τους αφήσουμε?

Από την άλλη οι δήθεν εκπρόσωποι της δήθεν κεντροαριστεράς κάτω από την Ελιά. Είναι οι ίδιοι που συνυπέγραψαν τη σημερινή κατάντια μας. Είναι οι ίδιοι που «θεσμοθέτησαν» τη διαφθορά και τη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Οι ίδιοι που έβλεπαν ατάραχοι και χορτάτοι τα τρένα των μεγάλων εθνικών ευκαιριών να περνούν.

Διόλου τυχαίος ο συμβολισμός που επέλεξαν πέρα από την καπηλεία του ιερού μας δέντρου. Ελιά και λάδωμα πάνε μαζί. Αποτυχημένοι παρακμιακοί πολιτικάντηδες, παραδομένοι στη χλεύη και την αποδοκιμασία του ελληνικού λαού προσπαθούν να τον εξαπατήσουν και πάλι. Με όρους life style και αυτοί και μ’ ένα λίφτινγκ προσώπων που στη μεγάλη τους πλειοψηφία αποτελεί το προσωπικό των πολιτικών τους γραφείων. Αφού δεν τολμούν οι ίδιοι να βγουν μπροστά στους ψηφοφόρους.

Λεηλάτησαν τον χώρο μας. Το χώρο του δημοκρατικού κέντρου, στο οποίο ανήκουν οι σκεπτόμενοι προοδευτικοί Έλληνες δημοκράτες.

Λεηλάτησαν τους αγώνες και τις ιδέες του.

Καπηλεύτηκαν την ιστορία του.

Πρόδωσαν τα οράματά του.

Κι ετοιμάζονται να το ξανακάνουν.

Από νέες αφετηρίες και με νέους όρους.

Θα τους αφήσουμε?

Οι ιδέες δεν ξεπουλιούνται. Τα όνειρα δεν πεθαίνουν.

«Στις ανοιχτές τις θάλασσες σαν βρέθηκα/ θεόρατα τα κύματα μ’ αρπάξαν/ και με ταλάνισαν πολύ για να μου δείξουν/ πικρές αλήθεις που δεν ήξερα/ αλήθειες που έπρεπε να μάθω….» έγραφε σε ένα ποιήμα του ο Αλέκος.

Εμπρός και πάλι για μια ΕΔΗΚ μεγάλη!

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha