Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη μια συστηματική προσπάθεια αναθεώρησης της σύγχρονης Ιστορίας της Πατρίδας μας.
Νέοι εκδοτικοί οίκοι ανατυπώνουν με σύγχρονα σχόλια εμετικά λιβελογραφήματα του Μεσοπολέμου για να θαμπώσουν την εικόνα του Εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου. Πούλησαν όσο πούλησαν τότε ως κωλόχαρτα τώρα εμφανίζονται ως αποκαλυπτική ιστορία.

Κομματικά ινστιτούτα με καθηγητές που διαγκωνίζονται για λίγα ευρώ να γράψουν αγιογραφίες για τον Καραμανλή και την ΕΡΕ και να μας πείσουν ότι ήταν οι Φιλελεύθεροι της εποχής και συνεχιστές του Βενιζελισμού! Διάολε αν ήταν έτσι τότε η Ένωση Κέντρου, ο Πλαστήρας, ο Γέρος και ο γιος του Εθνάρχη τι ήταν; η Δεξιά ή κομουνιστές;

Από κοντά και η Αριστερά με την χιλιοτριμένη προπαγάνδα ότι ο Πλαστήρας εκτέλεσε τον Μπελογιάννη. Προφανώς στο στενό μυαλό τους έχουν τη γνώμη ότι η Ελλάδα ήταν σαν την σταλινική Ρωσία και ο Πρωθυπουργός υπαγόρευε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης ή μπορούσε να διατάξει τον Βασιλιά να υπογράψει χάρη.

Και το πανηγυράκι συνεχίζεται με την προσπάθεια αθώωσης του Μητσοτάκη πατέρα για την Αποστασία της 15ης Ιουλίου του 1965, που τόλμησαν αυτός και τα υπόλοιπα καθάρματα όπως τους έκραζε ο λαός τότε, να ανατρέψουν για χάρη του Κοκού (βασιλιά) την Κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου που ψήφισε ο λαός σε ποσοστό 53%!!!

Το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημα του περασμένου αιώνα ήταν η Αποστασία του Μητσοτάκη και η ανατροπή της Κυβέρνησης του Κέντρου, που στο σύντομο πέρασμά της πρόλαβε να θεσπίσει την Δωρεάν Παιδεία και Υγεία μεταξύ πολλών άλλων.

Δεν μπορώ να συστήσω τίποτε άλλο παρά έρευνα, όλες αυτές οι προσπάθειες βιασμού της Ιστορίας δεν αντέχουν σε τεκμηρίωση. Είμαστε εδώ, αλλά και πολλοί άλλοι πέραν της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου, να αντισταθούμε.

Η Μνήμη είναι Δύναμη: Δεν ξεχνάμε ότι σαν σήμερα το 1965 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, η Δεξιά, το Παλάτι και πουλημένοι βουλευτές βίασαν την θέληση του ελληνικού λαού και οδήγησαν τη Χώρα στη Χούντα και την Κυπριακή Τραγωδία.

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Η εκδίκηση είναι ένα κρύο πιάτο όπως συνηθίζουμε να λέμε, έτσι και τώρα θα ήμασταν ευτυχείς να έχουμε την άνεση να χαρούμε την συντριπτική επικράτηση της Σοσιαλδημοκρατίας και του Κεϋνσιανισμού απέναντι στον οικονομικό φιλελευθερισμό ή αλλιώς νεοφιλελευθερισμό όπως πραγματικά ονομάζεται.

Δεδομένης όμως της συνεχιζόμενης απώλειας ανθρώπινων ζωών και της αβεβαιότητας για την λήξη αυτής της τραγωδίας οι πανηγυρισμοί δεν μπορούν παρά να περιμένουν. Μια τραγωδία που μπορεί να έχει μόνιμες συνέπειες αν δεν κατορθωθεί να επανακινηθεί η οικονομία σε μια κατεύθυνση προστασίας των πλέον αδύναμων.

Η ανησυχία μας μεγαλώνει αν λάβουμε υπόψη δύο παραμέτρους, η κίνηση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης προϋποθέτει τη συνεννόηση πολλών κρατών αλλά κυρίως ότι την υλοποίηση των Κεϋνσιανών – Σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών καλούνται να υλοποιήσουν οι πρώην εχθροί αυτών των θεωριών, τα Δεξιά, Συντηρητικά, Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα που κυβερνούν στην πλειονότητα των χωρών της ΕΕ.

Δυσκολεύονται απόλυτα να κατανοήσουν την Φεντεραλιστική πρόταση για Ευρωπαϊκά Ομόλογα που προτείνουν με σθένος η Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία και αντιπροτείνουν δάνεια με ελαφρά μνημόνια και ακόμα χειρότερα υποστηρίζουν με σθένος την άρση των περιορισμών των κρατικών ενισχύσεων. Μα ακριβώς τότε θα υποθηκευτεί το μέλλον της Ευρώπης, αν οι πλούσιοι γίνουν πλουσιότεροι, ενισχύοντας τις επιχειρήσεις των χωρών τους έναντι των φτωχότερων χωρών. Ήδη στα 1,9 τρις ευρώ που έχει εγκρίνει η Κομισιόν μέχρι σήμερα, Γερμανία αντιπροσωπεύει το 51% έναντι του 17% που αντιπροσωπεύουν από κοινού η Γαλλία με την Ιταλία!

Κατά την ταπεινή μας γνώμη η έκδοση Ευρωπαϊκού Χρέους είναι μονόδρομος αν θεωρούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προοπτική. Ο Φεντεραλισμός που αγκαλιάζεται από ένα τέτοιο μέτρο δεν μπορεί να γίνει μόνο σε βάρος του πλούσιου Βορρά, είναι προφανές ότι θα μπορούσαν να μπουν όροι για τον τρόπο που θα αξιοποιηθούν αυτά τα ομόλογα, να χαραχθεί στρατηγική για τους τομείς της οικονομίας που πρέπει να ενισχυθούν και να αναπτυχθούν ή ακόμα και να οριστεί ένας υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν αντί για την ενοποίηση επιλεγεί η λογική ο καθένας για τον εαυτό του, τότε οι μέρες της κοινής προσπάθειας είναι μετρημένες.

eu-1

Έχοντας έντονη την ανησυχία ότι οι παραπάνω προτάσεις δεν θα υιοθετηθούν, εκτός και αν οι στιγμές σε μια ένταση δραματικότητας το διατάξουν, θα τολμήσουμε να προτείνουμε στη κυβέρνηση πώς να κινηθεί στο παρόν πλαίσιο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιρλανδίας και της Ισπανίας θα πρέπει και η Χώρα μας, όπως άλλωστε προτείνει και η ΤτΕ, να δημιουργήσει έναν φορέα διαχείρισης ιδιωτικού χρέους στην κατεύθυνση ολιστικής και όχι τραπεζοκεντρικής αντιμετώπισης του προβλήματος των κόκκινων δανείων νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Με κέρδος για τις τράπεζες σημαντικά υψηλότερο από τα ψίχουλα των Funds, ο φορέας θα αγοράσει δισεκατομμύρια επισφαλών δανείων με έκπτωση από 50-60% προστατεύοντας ταυτόχρονα της διατήρηση σε ελληνικά χέρια των επιχειρήσεων, της διατήρηση της κατοικίας ως αγαθού και βγάζοντας κέρδος με σωστή διαχείριση όπως κατάφεραν οι δύο προαναφερθείσες χώρες.

Επειδή έρχεται η ώρα που η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε ενίσχυση επιχειρήσεων με πρώτες ίσως της Αερογραμμές, εμείς αντιπροτείνουμε ως πρώτη προτεραιότητα να προχωρήσουμε σε εθνικοποίηση των τραπεζών και να περάσει έτσι ο έλεγχος της οικονομίας μερικώς στα χέρια του κράτους αντί των διαχειριστών των αγαπητών συνταξιούχων του Καναδά ή άλλων χωρών.

Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου θεωρεί ότι είναι οι μέρες αυτές μοναδική ευκαιρία αναδιάταξης της Ελληνικής Οικονομίας, κάθε ολιγωρία θα μας φέρει πιο πίσω ακόμα και από χώρες που χρησιμοποιούμε για να σκαρώνουμε ανέκδοτα…

Άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα new-economy.gr

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Πρωτομαγιά 2020

Σπίθα φεγγίζει μέσ᾿ στὸ σκοτάδι.
Νέοι ἀγῶνες σὲ προσκαλοῦν.

Σήμερα είναι η Πρωτομαγιά του 2020. Μία Πρωτομαγιά φορτισμένη όπως εκείνη πριν 44 χρόνια. Όπως εκείνη που το Fiat Mirafiori, η «Άνοιξη» βγήκε εκτός πορείας. Σήμερα συμπληρώνονται 44 χρόνια χωρίς τον Αλέκο Παναγούλη.

95016103_10159962493744517_2310516938654089216_n

Η φετινή Πρωτομαγιά έχει γκρίζο χρώμα, έχει την πικρή γεύση της κοινωνικής απομόνωσης και της ανατροπής των παραδοχών της ελληνικής κανονικότητας. Όμως επειδή η «Σπίθα φεγγίζει μέσ” στο σκοτάδι», αυτή η Πρωτομαγιά δεν έχει μόνον ένα «μοναδικό και εν πολλοίς μοναχικό» Ήρωα, αλλά πολλές χιλιάδες αφανείς, που κράτησαν ψηλά την έννοια του καθήκοντος απέναντι στο σύνολο και τους θεσμούς.

Ναι, πολλά γύρω μας δοκιμάζονται. Η οικονομία, η ατομική μας ευθύνη, οι αυτονότητες ελευθερίες για τις οποίες κάποιοι αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση.

Αλλά εδώ βρίσκονται μπροστά μας οι «Νέοι αγώνες σε προσκαλούν», να μείνουμε ενωμένοι και αλληλέγγυοι. Να μην αφήσουμε τον διπλανό μας, τους ανήμπορους γέροντές μας, όσους έχουν ανάγκη να νιώσουν έστω και μια στιγμή αβοήθητοι.

«Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση»

Εμείς στην Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου και την ΕΔΗΝ, οι συναγωνιστές και συνεχιστές του έργου του Αλέκου Παναγούλη, δίνουμε μία και μόνο Υπόσχεση:

Θα συνεχίσουμε να δίνουμε τον καλό Αγώνα του Ενεργού Πολίτη για το Κράτος και την Κοινωνία της Αλληλεγγύης.

Και ας μην είναι κανένας από εμάς ή από τους απλούς ήρωες της καθημερινότητας ισοϋψής με έναν Παναγούλη.

Η «ομάδα» είναι αυτή που δίνει «ύψος» στους απλούς, μικρούς, καθημερινούς.

—- Αποκλεισμένοι από το Α” Κοιμητήριο αντί για το καθιερωμένο ραντεβού, ας αφήσουμε όσοι μπορούμε ένα τριαντάφυλλο στον Ανδριάντα του Αλέκου, απέναντι από το Ρεξ στην Ελ. Βενιζέλου (Πανεπιστημίου) —-

Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου – Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία

 
Το Δικαίωμα στην Στέγη αποτελεί Συνταγματική επιταγή, ατυχώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αμελήσει την συγκεκριμένη υποχρέωση έναντι των πολιτών που τους εκλέγουν.
Ένα εκτεταμένο πρόγραμμα κατασκευής εργατικών κατοικιών, όχι μόνο θα έλυνε ζητήματα επιβίωσης για τους ασθενέστερους συμπολίτες μας, αλλά θα τόνωνε και πολλούς τομείς της οικονομίας.
Αντ’ αυτού έχουμε τώρα τους επικείμενους πλειστηριασμούς πρώτων κατοικιών.
Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου είναι κάθετα αντίθετη με την εκποίηση έναντι πινακίου φακής της ακίνητης ενυπόθηκης περιουσίας των Ελλήνων πολιτών.
Θεωρούμε ότι η Κυβέρνηση πρέπει να εγγυηθεί τα δάνεια πρώτης κατοικίας, όταν δεν υπάρχει άλλη ικανή περιουσία, μέχρι του ποσού των 100.000 ευρώ με παρακράτηση της κυριότητας υπέρ του Δημοσίου σε περίπτωση που δεν κατορθώσει να εξοφλήσει το δάνειο ο πολίτης.
Επιτακτική είναι η ανάγκη όπως προκύπτει από την οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζει η πλειονότητα των συμπολιτών μας λόγω της κρίσης της περασμένης περιόδου αλλά και την πανδημίας, για επανυπολογισμό του ύψους των οφειλών με νέο χαμηλότατο επιτόκιο χωρίς προσαυξήσεις και τόκους υπερημερίας.
Η καταβολή για ορισμένο διάστημα των δόσεων, που προτείνει η Κυβέρνηση, καθώς και το ξεπερασμένο από την πραγματικότητα Σχέδιο Ηρακλής,  δεν λύνουν το πρόβλημα αλλά μεταθέτουν την κοινωνική έκρηξη για το άμεσο μέλλον.
 homeless-poor-man
Και για να προλάβουμε τους νεοφιλελεύθερους που θα μιλήσουν για χρηματόδεντρα, απαντούμε στην ερώτηση περί πόθεν για τα χρήματα. Για κάθε ευρώ από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων η μόχλευση στην οικονομία είναι εξαιρετικά πολλαπλάσια. Δεύτερον η εγγύηση του κράτους θα μπορούσε να συνοδευτεί από ένα μικρό ενοίκιο για τον ωφελούμενο ανάλογα με τις δυνατότητές του και τρίτον το κράτος κρατά στην ιδιοκτησία του τα ακίνητα όταν ο δανειολήπτης δεν εξοφλήσει το δάνειο.
Η κρίση της πανδημίας είναι ευκαιρία για αναθεώρηση πολιτικών που αφορούν τους πιο αδύναμους από εμάς, και η κοινωνική δικαιοσύνη περιμένει την κρατική παρέμβαση και όχι τους νόμους της αγοράς.
Άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα  new-economy.gr

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Εδώ και κάποιες δεκαετίες χάθηκε η εκπροσώπηση του Κέντρου από την πρώτη γραμμή της πολιτικής. Δεν χάθηκαν όμως οι Κεντρώοι, οι οποίοι ανέστιοι πλέον αναγκάστηκαν να ψηφίζουν είτε λίγο προς τα αριστερά είτε λίγο προς τα δεξιά.

94613528_10158132416433948_8346720077315309568_n

Το διασκεδαστικό κομμάτι είναι εκείνοι που φορούν την λεοντή του κεντρώου, γιατί ντρέπονται για την ιδεολογική τους πραμάτεια. Νομίζουν και ίσως να το καταφέρνουν κάποιες φορές, ότι με το να πουν ότι είναι κεντρώοι θα τους ακολουθήσουν ως πρόβατα οι ψηφοφόροι του Κέντρου και θα τους σφάξουν με άνεση στα κρεοπωλεία της νεοφιλελεύθερης δεξιάς ή της διεθνιστικής αριστεράς.

Ζήσαμε επί σειρά ετών τους νεοφιλελεύθερους με την σάπια πραμάτεια τους, που δεν θα πλησίαζε κανείς από την αντικοινωνική μπόχα που αναδύει, να δηλώνουν κεντρώοι μέχρι και σήμερα και να κυνηγούν να σφάξουν μετανάστες και να θέλουν να πουλήσουν τα Νοσοκομεία που μας έσωσαν σήμερα.

Είδαμε τη Δεξιά που εκφράζει βασιλικούς, μεταξικούς και χουντικούς αντάμα, να ψελλίζει κάτι για μεσαίο χώρο και φιλελεύθερο κέντρο πρόσφατα, και να φωτογραφίζονται οι ηγέτες της και να κάνουν υπουργούς πρωτοπαλίκαρα της ακροδεξιάς.

Ταράχτηκε το στομάχι μας από σχιζοφρενή γραφική φιγούρα που σκύλεψε όσο μπόρεσε την ιστορία του Κέντρου για να πάει οριστικά ελπίζουμε στα παρατράγουδα της πολιτικής ιστορίας του τόπου.

Τις τελευταίες μέρες εμφανίστηκε έτερος καππαδόκης, πρωτοπαλίκαρο μιας από τις πλέον ατυχείς δεξιές κυβερνήσεις, να ψελλίσει για κεντρώο σχήμα, αλλά αυτός ο καψερός προσπαθεί απλά να πάρει ένα ξεροκόμματο από τον Σύριζα.

Μετά από όλη αυτήν την Οδύσσεια των Κεντρώων στελεχών και ψηφοφόρων νομίζουμε ότι προκύπτουν αβίαστα κάποια απλά ερωτήματα:

Ως πότε θα επιτρέπουμε να διαφεντεύουν τον χώρο απατεώνες και ψεύτες;

Ως πότε θα γίνονται οι Κεντρώοι βορά της Αριστεράς και της Δεξιάς για να κυβερνούν τον τόπο με τόσο ολέθρια αποτελέσματα;

Ως πότε το Κέντρο θα εκφράζεται κοινοβουλευτικά από απολογητές των πλέον διεφθαρμένων (και με δικαστικές αποφάσεις) κυβερνήσεων που γνώρισε η Χώρα;

Εάν αυτά τα ερωτήματα δεν σας απασχολούν τότε καλώς πορεύεστε.

Αν όμως σας προβληματίζουν, όπως και εμάς στην ΕΔΗΚ, ας βρούμε ισότιμα και αμεσοδημοκρατικά ως πολίτες τον τρόπο να δώσουμε σχήμα στις απαντήσεις…

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha