ΕΔΗΚ - Γραμματεία

 

“Οσο ψύχραιμοι κι αν παραμένουμε, όσο μικρό καλάθι κι αν θέλουμε να κρατήσουμε, όσο κι αν υποψιαζόμαστε ότι η Δικαιοσύνη ίσως ξαναχαλαρώσει όπως πριν, πρέπει να κρατήσουμε στο μυαλό μας ότι (ακόμη και με μεγάλη καθυστέρηση) η Δημοκρατία σήμερα έκανε ένα πολύ μεγάλο βήμα.

Ξέρουμε όλοι πως υπάρχουν αποτυπώματα βημάτων που δεν σβήνονται ποτέ από την Ιστορία. Το πολίτευμα σήμερα στάθηκε στο ύψος του και έδωσε τη σκυτάλη στους πολίτες, που πρέπει να σταθούν κι αυτοί στο δικό τους.

Οι πολίτες είναι το πολίτευμα.

 

Η ΕΔΗΚ συμμετείχε χθες με αντιπροσωπεία της στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο του Συντάγματος, το οποίο δυστυχώς δεν απέδωσε τα αναμενόμενα ως προς τη μαζικότητα που θα ήταν απαραίτητη για να σταλεί μήνυμα πανδημοκρατικής εγρήγορσης.

Ο αγώνας του Κέντρου θα συνεχιστεί εκεί όπου αναφύονται τα φασιστικά φαινόμενα, με εργαλείο το δημοκρατικό διάλογο και σημαία την αλληλεγγύη, αρχής γενομένης από την Α’ εκλογική περιφέρεια Αθηνών.

Όλοι μαζί θα νικήσουμε τα άκρα και τη δημαγωγία τους.

Η Ε.ΔΗ.Κ. στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο

 

Σαν σήμερα τον Αύγουστο του 1949 έληξε ουσιαστικά ο εμφύλιος σπαραγμός.

Ο Εμφύλιος Πόλεμος που ξεκίνησε από το 1943 στα ελληνικά βουνά, κόστισε στην Ελλάδα ποταμούς αίματος και στις δύο πλευρές και ρίζωσε άσβεστο μίσος για δεκαετίες.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα γεγονότα εκείνα στέρησαν από την Ελλάδα τη Νέμεση έναντι των Δωσιλόγων και κυρίως την Εθνική ολοκλήρωση (εδαφικές διεκδικήσεις) έναντι των συνεργατών των Γερμανών (Αλβανία-Βουλγαρία), αλλά και έναντι της συμμάχου Αγγλίας (Κύπρος)…

Εκείνο όμως που είναι πραγματικά τραγικό, είναι ότι επανέρχεται και στοιχειώνει την πολιτική συζήτηση στις μέρες μας. Η γενιά που καλείται να ορίσει το σήμερα και το αύριο του τόπου, η μόνη ανάμνηση που έχει από τότε, είναι οι διηγήσεις των παππούδων.

Αγαπάμε τους παππούδες, αλλά διάολε, οι έριδες τους πρέπει να τους ακολουθήσουν…

 

Θα πρέπει τα πράγματα τις ώρες της κρίσης, να είναι ξεκάθαρα και στο μυαλό και στις πράξεις μας…

Η οικτρή οικονομική κατάσταση της χώρας μας δεν επιτρέπει εκπτώσεις στον Πολιτισμό και τις Αξίες μας. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν στον τόπο μας, έστω και παρά την θέλησή μας, θα πρέπει να τύχουν του σεβασμού και της φιλοξενίας μας καθώς και των παροχών που προκύπτουν από τις διεθνείς δεσμεύσεις μας, για όσο διάστημα χρειαστεί να παραμείνουν.

Είναι ευθύνη της Κυβέρνησης τόσο το γεγονός ότι ταλαιπωρούνται άνθρωποι που χρήζουν Πολιτικού Ασύλου, όσο και ότι δεν υπάρχει επαρκής συνεργασία με την Τουρκία και τις χώρες αφετηρίας των παράνομων μεταναστών, για να είναι ταχύτερη και μαζικότερη η επαναπροώθηση στις πατρίδες τους.

Προφανώς, για όσο διάστημα απαιτηθεί η παραμονή τους στην Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να είναι σε Κέντρα Φιλοξενίας κοντά στα σύνορα, στα οποία θα έχουν πρόσβαση οι διεθνώς αναγνωρισμένες ΜΚΟ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και θα τους παρέχονται οι στοιχειώδεις παροχές ενός πολιτισμένου και δημοκρατικού κράτους.

Κάθε άλλη συζήτηση είναι περιττή…

 

Δήλωση του Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ. Σταύρου Καράμπελα για την σημερινή επέτειο:

To μόνον που είναι βέβαιο, είναι ότι την 24 Ιουλίου 1974 έπαυσε ο αυταρχικός χαρακτήρας του καθεστώτος, δηλαδή σταμάτησαν οι διώξεις για τα πολιτικά φρονήματα.

Εκείνο που είναι ακόμα ζητούμενο είναι η κατάκτηση των Ιδανικών της Γαλλικής Επανάστασης και της Δημοκρατίας…

 

Το μόνο σίγουρο ως γεγονός για την Πρωτομαγία του 1976 είναι ο ξαφνικός θάνατος Αλ. Παναγούλη. Ίσως τελικά για τον ίδιο η μοίρα να έπαιζε παιχνίδι στο δρόμο! Η προσπάθειά του για μία απόπειρα δολοφονίας κατά του Γ. Παπαδόπουλου στην Παραλιακή προς Βάρκιζα, σαν συνεχιστής του έργου των αρχαίων Ελλήνων τυραννοκτόνων, τον έκανε γνωστό. Με ένα άλλο ατύχημα-δολοφονία αποχαιρέτησε ο ίδιος την ζωή…

Τριάντα χρόνια από το Πολυτεχνείο και εικοσιοχτώ από τη δολοφονία του Αλέκου Παναγούλη μας βρισκόμαστε υποταγμένοι σε μία καινούργια ιδιότυπη ανελεύθερη διακυβέρνηση. Τη δικτατορία των χρεών και της τραπεζοκρατίας, όπου λόγο έχουν πρώτα οι οικονομικοί δείκτες και μετά οι άνθρωποι. Ο λαός μας στενάζει για μία ακόμα φορά και η τιμή της χώρας μας, ξεπουλιέται φθηνά σε ευρωπαϊκά σαλόνια.

Η ελευθεριακή μνήμη κατήντησε χίμαιρα και ο λαός μας χωρίς παιδεία, κατήντησε να στηρίζει το φασισμό και να θεωρεί πως επί του επτάχρονου τυραννικού καθεστώτος ζούσαμε καλύτερα. Και πώς να μην το θεωρεί όταν οι αγώνες και οι άνθρωποι όπως ο Αλέκος Παναγούλης, έχουν οδηγηθεί στη λήθη, έχουν περιθωριοποιηθεί και τη θέση τους δώσανε σε σαλονάτους «αγωνιστές». Όταν μετά τη λεγόμενη μεταπολίτευση αυτοί που επικράτησαν ήταν οι συνεργάτες του φασιστικού καθεστώτος, όπως έγινε και με τους δωσίλογους μετά την απελευθέρωση.

Η Ελευθερία είναι πάνω από όλα καθήκον. Πάνω από δικαίωμα είναι ΚΑΘΗΚΟΝ. Για αυτό η Δημοκρατία είναι το πιο δύσκολο πολίτευμα. Γιατί απαιτεί πολίτες που απολαμβάνουν να αγωνίζονται για αυτό και να εξοστρακίζουν τους κινδύνους. Δυστυχώς όμως πια αντί να τους εξοστρακίζουν τους ψηφίζουν. Ο αγώνας του Αλέκου δεν έχει βρει δικαίωση όσο η Δημοκρατία σε αυτή τη χώρα δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως.

Σκοπός θα πρέπει να είναι να καταπολεμήσουμε τον φασίστα που κρύβουμε μέσα μας. Να απαλείψουμε τον εφυσηχασμένο πολίτη όπου και αν βρίσκεται. Να γίνουμε όλοι ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας. Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να αντρέψουμε όσους μας καταδυναστεύουν. Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να φέρουμε την πραγματική Δημοκρατία, για την οποία και σκοτώθηκε ο Αλέκος. Αγώνα για τον οποίο δολοφόνησαν τον Αλέκο.

Τον φοβούνται, μας φοβούνται, αρκεί να το καταλάβουμε.

 Η οικογένεια του Αλέκου Παναγούλη, οι συναγωνιστές του, η Ε.ΔΗ.Κ. κι η Ε.ΔΗ.Ν. σας προσκαλούν στο ετήσιο μνημόσυνο του αγωνιστή του Αντιδικτατορικού αγώνα Αλέκου Παναγούλη, το οποίο θα τελεστεί στο Α” Νεκροταφείο Αθηνών, την Τετάρτη, 1η Μαΐου, στις 12:00 το μεσημέρι.

 
Νεοκλής Σαρρής

Ένας χρόνος χωρίς το δάσκαλο και πρόεδρο της Ε.ΔΗ.Κ Νεοκλή Σαρρή

Ένας χρόνος  ( 19.11.2011 – 19.11.2012 ) συμπληρώθηκε από την εκδήμηση του δασκάλου και Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ , καθηγητή Νεοκλή Σαρρή , ενός ανθρώπου που λατρεύτηκε από τους μαθητές και τους ανθρώπους που κατάλαβαν τη σκέψη του, αλλά που μισήθηκε και λοιδορήθηκε από αυτούς που δεν τους συνέφεραν τα λόγια και τα έργα του, ή ακόμα χειρότερα που είχαν  μείνει  παραπληροφορημένοι χωρίς να  έχουν εντρυφήσει ποτέ στα κείμενα και τη σκέψη του, βλέποντάς τον εντελώς επιδερμικά.

Στον πατέρα μας χρωστούμε το ζην, στους δε δασκάλους μας το ευ ζην, για την ισότητα των όπλων θα αναφερθούμε, όχι σ’ αυτούς που μας  σημάδεψε με την προσωπικότητα και τις γνώσεις του, αλλά  κυρίως σ’ αυτούς που έπεσαν ( και ακόμα είναι)  θύματα του φαίνεσθαι και όχι της ουσίας των πραγμάτων, αναφορικά με τον αείμνηστο Νεοκλή Σαρρή. Επειδή γνώμη δικαιούνται οι πάντες, πλην όμως γνώση για να έχουν γνώμη έχουν; ( Πλάτων, Πρωταγόρας ).

Ας δούμε ενδεικτικά και όχι περιοριστικά ποιός πραγματικά και όχι αποσπασματικά ή φαντασιακά ήταν ο Νεοκλής Σαρρής:

Διγενής το γένος ( Ρωμιός πατέρας, Αρμένισσα μάνα , από τη Χρυσοκέραμο/ Τσενγκέλκιοϊ της Πόλης). Απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Κωνσταντινούπολης και Ψυχολογία στη Γενεύη. Αριστούχος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Υπήρξε καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση κυρίως στην Οθωμανική περίοδο. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του ιδίου Πανεπιστημίου.

Δίδαξε επίσης Ψυχοκοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ενώ επί 30χρόνια υπήρξε καθηγητής «Κοινωνιολογίας του Κινηματογράφου» στη Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, την οποία επί σειρά ετών εκπροσωπούσε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου.

Στη συνείδηση του κοινού ήταν γνωστός ως Τουρκολόγος λόγω της βαθιάς, πρωτογενούς, βιωματικής και ακαδημαϊκής γνώσης του για την Τουρκία. Μελετώντας σε βάθος τη συγκρότηση και εξέλιξη της τουρκικής κοινωνίας προέτρεπε από τη θέση του ως ακαδημαϊκός δάσκαλος στη βαθύτερη γνώση του τουρκικού λαού. Έχαιρε βαθιάς εκτίμησης συγκεκριμένης μερίδας του τουρκικού ακαδημαϊκού χώρου, του προοδευτικού.

Σε ηλικία 20 ετών υπήρξε πολιτικός σύμβουλος του μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα. Αχθοφόρος ενός ιδεαλισμού έζησε μέσα σε οράματα που τον σημάδεψαν και σημάδεψαν και τους μετέπειτα αγώνες του τόσο για τον τουρκικό λαό όσο και για τον απανταχού ελληνισμό, από τον Πόντο μέχρι την Κύπρο κι απ’ τη Μακεδονία ως την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο.

Από τα φοιτητικά του χρόνια αναμείχθηκε στην πολιτική ζωή της Τουρκίας, ο μόνος Έλληνας φοιτητής μπροστάρης. Οργάνωσε μαζί με τους Τούρκους συμφοιτητές του την αιματοβαμμένη φοιτητική εξέγερση της 28ης Απριλίου 1960. Στις 27 Μαΐου του 1960 ανατρέπεται το φαύλο καθεστώς Μεντερές και λόγω της ενεργού συμμετοχής του στα πολιτικά γεγονότα βρέθηκε ήρωας στην πανίσχυρη νεολαία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (Ρ.Λ.Κ), όπου συμμετείχε στην επεξεργασία της νέας προοδευτικότερης πολιτικής γραμμής του. Έτσι γνώρισε και τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της Τουρκίας κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα.

Ο Νεοκλής Σαρρής υπήρξε σύμβουλος, συνεργάτης και φίλος των Προέδρων της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ), Γεωργίου Μαύρου και Γιάννη Ζίγδη. Μετά το θάνατο του δεύτερου του ανατέθηκε από την Κ.Ε και την Ε.Γ της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου η Προεδρία του κόμματος και έτσι έγινε ο τέταρτος σε μία τιμητική διαδοχή που αρχίζει από τον Γεώργιο Παπανδρέου και συνεχίστηκε με τον Γεώργιο Μαύρο και το Γιάννη Ζίγδη.

Λίγο πριν το θάνατό του ( 19.11.2011 ) όλη η Γ.Γ της Ε.ΔΗ.Κ αποφάσισε να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, με όρους και συνθήκες παρακαταθήκης του,  γεγονός που υλοποιήσαμε εμείς οι μαθητές και συναγωνιστές του.

Το συγγραφικό και διδακτικό έργο του Νεοκλή Σαρρή είναι πλούσιο. Είχε δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά αλλά και στον ημερήσιο Τύπο. Είχε επίσης συμμετάσχει σε πολλά διεθνή συνέδρια και ήταν εκ των μελών επιτροπών πρωτοκλασάτων πανεπιστημίων του εξωτερικού κατά τη χορήγηση διδακτορικών οθωμανολογίας και τουρκολογίας, καθώς και εκλογής καθηγητών σε αντίστοιχες έδρες. Βοήθησε, εκπαίδευσε εκατοντάδες μαθητές, φοιτητές, επιστήμονες και διδάκτορες με μόνο αξιοκρατικά και βαθιά κοινωνικά κριτήρια. Όλοι οι μαθητές του τον είχαμε στην κυριολεξία πατέρα μας και μας είχε παιδιά του.

Αρθρογραφούσε στην Ελευθεροτυπία, την Αυγή, Τα Νέα και πολλές προοδευτικές εφημερίδες, υπήρξε φίλος και στην ίδια νεολαία της Ένωσης Κέντρου με τον Αλέκο Παναγούλη (Ε.ΔΗ.Ν.) και παρουσίαζε τις απόψεις του στην τηλεόραση, όπου σιγά σιγά λόγω των ορθολογικών απόψεών του, θεωρήθηκε αιρετικός και μη συμφέρων στο είδος της ενημέρωσής τους. Για να σπάσει το τείχος της σιωπής άδραξε την ευκαιρία της εκπομπής στο  ΗIGH T.V, όπου μπορούσε ελεύθερα χωρίς φίμωση να λέει την γνώμη του, εφαρμόζοντας την αντιστασιακή ρήση προς το κατεστημένο: « ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΕ, ΤΟΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΦΟΒΟΣΑΣΤΕ».

Οι απόψεις του φόβιζαν και φαίνεται φοβίζουν και μετά το θάνατό του, το δεξιό, Πασοκικό και αριστερό κατεστημένο του δήθεν «καθωσπρεπισμού», που κατάντησαν την Ελλάδα στο σημερινό της χάλι. Η Ελλάδα δεν ξέπεσε λόγω του Νεοκλή Σαρρή και των όσων απαξιωτικά του επιρρίπτουν οι πολέμιοί του, αλλά λόγω των καθωσπρέπει καθηγητών και πολιτικών του κατεστημένου, που ευνούχισαν και απομόνωσαν κάθε αντίθετη φωνή.

Ήδη έχουν γίνει 3 πνευματικά μνημόσυνα για το Νεοκλή Σαρρή, παρουσία Ελλήνων και Τούρκων καθηγητών, όπως οι ακαδημαϊκοί Κ.Δεσποτόπουλος, Κ.Αρβανιτόπουλος, ο Τούρκος προοδευτικός καθηγητής Adnan Eksigil κ.ά, με ακροατήρια εκατοντάδων ανθρώπων και όχι μόνον Κων/πολιτών. Ήδη ετοιμάζεται και τέταρτο συνέδριο στη μνήμη του με πολιτικές φωνές με επιμέλεια της Ε.ΔΗ.Κ. Ότι και να κάνουν ή πουν οι αρνητές και συκοφάντες του «φαίνεσθε», ο Νεοκλής Σαρρής θα είναι ζωντανός και θα στοιχειώνει τις μεθοδεύσεις τους. Άφησε μεγάλο έργο και ακόμα περισσότερους μαθητές ….

Τα σημαντικότερα έργα του είναι τα εξής:

  • Η άλλη Πλευρά – Πολιτική και Διπλωματική Χρονογραφία της εισβολής στην Κύπρο και του διαμελισμού της (από τουρκικές πηγές) , Εκδόσεις Γραμμή, Αθήνα, Τόμος Α΄, 1977, Τόμος Β΄1982 και Τόμος Γ΄ 1983.
  •  Οσμανική Πραγματικότητα, Εκδόσεις Αρσενίδη, Αθήνα, Τόμοι Α΄ και Β΄, 1990.
  • Η Οικογένεια στην Τουρκία: κοινωνική πλαισίωση και θεσμική προσέγγιση, Εκδόσεις Ρήσος, Αθήνα, 1990.
  • Εξωτερική Πολιτική και Πολιτικές Εξελίξεις στην Πρώτη Τουρκική Δημοκρατία, Η άνοδος της στρατογραφειοκρατίας, (1923-1950), Εκδόσεις Γόρδιος, Αθήνα, 1992.
  • Ελληνική Κοινωνία και Τηλεόραση, Εκδόσεις Γόρδιος, Αθήνα, Τόμοι Α΄ και Β΄, 1992.
  • Προεπαναστατική Ελλάδα και Οσμανικό Κράτος, Εκδόσεις Ηρόδοτος, Αθήνα, 1993.
  • Εισαγωγή στην Kοινωνιομετρία,την Oμαδική Ψυχοθεραπεία και το Ψυχόδραμα, Αθήνα, Εκδόσεις Δανιάς, 1995.
  • Φιλοσοφία της Κοινωνίας και της Πολιτείας – αρχαίος κόσμος, (Τόμος Α΄) και Πατερική Ορθοδοξία και Βυζαντινή σκέψη (Τόμος Β΄), Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα, 1997.
Το 2010 επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου του ακαδημαϊκού και υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας.
Είχε προλογίσει ακόμη πάμπολλα βιβλία Ελλήνων και Τούρκων ακαδημαϊκών, ενώ πολλά έργα του παραμένουν αδημοσίευτα.

Χαίρουν οι αντίπαλοί του νομίζοντας ότι η δρυς θάφτηκε στο χώμα της αττικής γης, μαζί με λίγο από εκείνο της Κωνσταντινούπολης, είναι όμως γελασμένοι, γιατί αγνοούν ότι στον πόλεμο των ιδεών όση λάσπη και σκουριά να ρίξεις, το χρυσάφι θα λάμπει στην αιωνιότητα…

 

Την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου κι η Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία εξέδωσαν την παρακάτω κοινή ανακοίνωση:

Να τελειώνουμε με την » παραμυθία του Πολυτεχνείου » και να δούμε το εδώ Πολυτεχνείο

Ιδού λοιπόν, που φέτος ήρθε η στιγμή όπου θα πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τους «μύθους του Πολυτεχνείου»

Όπως εκείνο το μύθο που λέει πως τάχα το Πολυτεχνείο έφερε τη Δημοκρατία. Η αλήθεια είναι πως το Πολυτεχνείο, απλώς έριξε τη Χούντα. Η μεταπολίτευση που επακολούθησε, είναι ένα πολίτευμα «δικτατορίας της ισχυρότερης μειοψηφίας».

Ή το μύθο εκείνο που λέει πως οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου εκμεταλλεύτηκαν τους αγώνες τους. Κι όμως, για κάθε έναν από αυτούς που πράγματι εξαργύρωσαν τους αγώνες τους,  εμείς μπορούμε να σας δείξουμε δέκα οι οποίοι υπερήφανα, δεν το έκαναν.

Ιδιαίτερα σήμερα που οι μαρκήσιοι του καθεστώτος, επιφορτισμένοι με την περιφρούρηση των ορίων της σκέψεώς μας, μας λένε πως είναι ντροπή να συγκρίνουμε την παρούσα κατάσταση με τη Χούντα, όταν το υποννοούμενό τους είναι πως περισσότερη δημοκρατία δεν έχει, τότε είναι καιρός να ξεμπερδεύουμε και με το μύθο που θέλει το Πολυτεχνείο ως μια εξέγερση που αφορά το παρελθόν.

Ε, λοιπόν, όχι. Οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου δεν ονειρεύτηκαν ευνοιοκρατία, ατιμωρησία κι ένα κράτος-εχθρό του πολίτη, αλλά για μια δημοκρατία ανοιχτή στον καθένα, ονειρεύτηκαν αξιοπρέπεια, ζωή!

Τελικά, ο αγώνας για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, ποτέ δεν τελείωσε. Γι” αυτό το Πολυτεχνείο, ως μύθος, είναι άχρηστος. Το Πολυτεχνείο μπορεί να είναι μόνο ζώσα πραγματικότητα.

Εμπρός για το Πολυτεχνείο της Μεταπολίτευσης!

—-

Ο πρόεδρος της Ε.ΔΗ.Κ. Σταύρος Καράμπελας, θα καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο στις 11 π.μ. Η Ε.ΔΗ.Κ. θα συμμετέχει στην πορεία και η προσυγκέντρωση θα γίνει στις 3 μ.μ. στην οδό Κοραή.

 

Από το Γραφείο Τύπου της Ε.ΔΗ.Κ. εκδόθηκε το παρακάτω δελτίο τύπου την Τρίτη, 13 Νοεμβρίου

Η παγιωμένη τακτική της κυβέρνησης και των φερεφώνων της να κάνουν το άσπρο μαύρο έχει γίνει από καιρό εξοργιστική. Τελευταίο κρούσμα, η διαστρέβλωση του νοήματος της ομιλίας του βουλευτή Στάθη Παναγούλη, στον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, καταλόγισαν… απειλές για λιντσάρισμα βουλευτών.

Εκτός από την περίπτωση που κάποιος έχει πρόβλημα κατανόησης της ελληνικής γλώσσας, η παρότρυνση του βουλευτή Στάθη Παναγούλη, ήταν ακριβώς η αντίθετη. Ο βουλευτής απευχήθηκε το λιντσάρισμα και ευχήθηκε να λειτουργήσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί μιας συντεταγμένης πολιτείας και οι πολιτικοί φερόμενοι ως υπεύθυνοι για τα δεινά της χώρας μας, να κριθούν από την ελληνική δικαιοσύνη, της οποίας μέρος αποτελούν τα ειδικά δικαστήρια.

Την παραπομπή στη δικαιοσύνη θα έπρεπε να την αποζητά και το πολιτικό σύστημα, προκειμένου το παλλαϊκό αίτημα για ανεύρεση και τιμωρία των υπευθύνων να ικανοποιηθεί θεσμικά.

Με βάση τα παραπάνω, αδυνατούμε πραγματικά να βρούμε νόημα στη φράση του πρωθυπουργού κυρίου Σαμαρά περί «απειλής με ειδικά δικαστήρια». Από πότε μια δίκαιη δίκη συνιστά απειλή; Μήπως ο κ. Πρωθυπουργός δεν έχει εμπιστοσύνη στην ανεξάρτητη Ελληνική Δικαιοσύνη; Ή τι άλλο;

Πέρα όμως από τα παραπάνω, περιμένουμε διευκρινίσεις από τη βουλευτή Φωτεινή Πιπιλή για τη δήλωσή της πως ο αγωνιστής Παναγούλης αμαύρωσε την ιστορία της Ελλάδας στη Χούντα, η οποία βρίσκεται στα όρια της τήρησης του συντάγματος, ειδικά όταν προέρχεται από δημοσιογράφο που την ίδια περίοδο, είχε δική της εκπομπή στη διαβόητη Υ.ΕΝ.Ε.Δ. Διότι, στην περίπτωση όπου η βουλευτής θεωρεί μεμπτή την αντίσταση στη Δικτατορία και θεμιτή την υπηρεσία σε αυτήν, θα πρέπει να εξεταστεί η πίστη της στο πολίτευμα και η συμμόρφωση προς το βουλευτικό της όρκο.

Η Ε.ΔΗ.Κ. δηλώνει για μια ακόμα φορά την πίστη της σε ένα δημοκρατικό κράτος θεσμών και περιμένει από τους θεσμούς να λειτουργήσουν ως οφείλουν.

 

(Γραφείο Τύπου Ε.ΔΗ.Κ.)

 

Ο Λαός. Η Πατρίδα. Η Ευθύνη. Ακόμα και η επίκληση του Θεού χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί η συγκρότηση της κυβέρνησης Σαμαρά.

Μια πρόχειρη, όσο και προσωρινή συγκόλληση ετερόκλητων υποκρισιών, που με αρκετή καθυστέρηση και περισσότερο παρασκήνιο, προσπαθεί να εμφανίζεται ως Κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης.

Όμως, θα ήταν καλύτερα να αποκληθεί Κυβέρνηση Εθνικής Ανευθυνότητας. Και τούτο, γιατί:
α) επικαλούνται τον Λαό, εκείνοι ακριβώς που τον οδήγησαν στην εξαθλίωση,
β) αναφέρονται στην Πατρίδα, εκείνοι ακριβώς που την ξεπούλησαν με την ελεεινή τους πολιτική που έφερε τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις και τέλος,
γ) κόπτονται για την υπευθυνότητά τους, εκείνοι ακριβώς που με τις κυβερνήσεις τους, οδήγησαν τον Λαό και την Χώρα στην σημερινή τραγική κατάσταση.
Εκτός αυτού, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η σύμμαχός του Νέα Δημοκρατία, ισχυρίζονται ότι θα μας σώσουν, ενώ αυτοί και οι πολιτικές τους, μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού, μας βούλιαξαν στην πολιτική καταισχύνη με το να γίνουμε ο περίγελος της Ευρώπης και προκάλεσαν στους συμπολίτες μας, τόσες κοινωνικές αδικίες.
Αδιόρθωτες και αμετανόητες οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, εκβίασαν τον Λαό, τον τρομοκράτησαν και τον υποχρέωσαν να τους ψηφίσει, υφαρπάζοντας την ψήφο του.
Και έτσι, με την περίεργη σύμπραξη της ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη, συγκρότησαν με το στανιό, μια ετερόκλητη συγκυβέρνηση με την στήριξη αυτού του κυρίου, που κατά τα άλλα, τον Μάιο δεν θα έδινε ΄΄αριστερό άλλοθι΄΄, αλλά, και θα βοηθούσε στην δημιουργία «κυβέρνησης με αριστερό πρόσημο»…
Όμως, πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο κ. Κουβέλης προσχώρησε τον Ιούνιο, στην συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με φύλλον συκής, την δήθεν αναδιαπραγμάτευση όρων του Μνημονίου…

Αναρωτιέται κανείς: γιατί η ΔΗΜΑΡ δεν έπραξε ήδη μετά τις εκλογές της 6ης  Μαΐου, εκείνο που δεν δίστασε να πράξει μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου;
Εάν η συγκυβέρνηση του Μνημονίου, είχε συγκροτηθεί από τον Μάιο, θα είχαμε τουλάχιστον, αποφύγει τα τεράστια έξοδα για την διενέργεια των επαναληπτικών εκλογών.

Είναι φανερό ότι, δυστυχώς για τον ίδιο, ο κ. Κουβέλης βαδίζει στον δρόμο του κ. Καρατζαφέρη, που οδήγησε και τον εαυτό του και το κόμμα του, στην διάλυση και στην πολιτική ανυπαρξία.

Και είναι απολύτως βέβαιο, ότι οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος, δεν θα διστάσουν να απορρίψουν το συγκυβερνητικό τους αριστερό άλλοθι, σαν στυμμένη λεμονόκουπα, μόλις τους φέρει την πραγματική αντίρρηση στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του Μνημονίου.

Άλλωστε, είναι γνωστή η τακτική και η πρακτική, και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ επί 30 χρόνια.

Οι όποιες επιτυχίες οφείλονται αποκλειστικά, στην μεγάλη διάνοια των Αρχηγών τους, ενώ τις μεγάλες αποτυχίες, τις φορτώνουν πάντοτε, στους άλλους…

Και γι΄ αυτό, ευκαιρίας δοθείσης, στον κ. Κουβέλη θα επιρρίψουν τις προβλεπόμενες αποτυχίες αυτής της συγκυβέρνησης.

Δυστυχώς και μόνο από την ανάγνωση της επιτευχθείσας «σύγκλισης», διαπιστώνει ακόμα και ο πιο καλοπροαίρετος, ότι τα γραφόμενα εκεί, αποτελούν απαρίθμηση ασύνδετων τίτλων πάνω σε άδειες από σοβαρό περιεχόμενο, σελίδες, που εμφανίζουν τους ασαφείς στόχους, τις επιδιώξεις και τις προθέσεις, ως ΄΄προγραμματική σύγκλιση΄΄  3 κομμάτων…
Δεν θα μας απασχολήσουν τα πρόσωπα που απαρτίζουν την κυβέρνηση του κ. Σαμαρά.
Βάφτισαν τους περισσότερους υπουργούς, ως μη κομματικά πρόσωπα και ως τεχνοκράτες, λές και οι κυβερνήσεις χρειάζονται περισσότερο τεχνοκράτες και όχι γνήσιους πολιτικούς με στοιχειώδη λογική, πολιτική βούληση και έννοια για τον δυναστευόμενο Λαό μας.

Μα ακόμα και ο κ. Σημίτης, τεχνοκράτης ήταν, καθηγητής οικονομικών και όλοι γνωρίζουν πού κατάντησε η Ελλάδα, επί της πρωθυπουργίας του. Και μόνο να αναφέρουμε το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, φτάνει…

Οι τεχνοκράτες λοιπόν, δεν αποτελούν εγγύηση για την ευημερία του Λαού μας, γιατί στερούνται πολιτικού αισθητηρίου και βρίσκονται πολύ μακριά από την καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε ως πολίτες.
Τραπεζίτη είχαμε και πριν, τον κ. Παπαδήμο, τραπεζίτη είχαμε και πρόσφατα, τον κ. Ράπανο της Εθνικής Τράπεζας.

Αλλά και ο σημερινός υπουργός οικονομικών κ. Στουρνάρας θα μεριμνήσει τώρα, για τον πενόμενο έλληνα πολίτη και όχι για τα συμφέροντα των τραπεζών που υπηρετήθηκαν επί δεκαετίες;

Μακάρι να συνέβαινε αυτό, αλλά μάλλον, είναι προφανές ότι θα φροντίσει για την εφαρμογή του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων.
Και, οι λόγοι για τους οποίους έμπασαν άρον άρον, στην συγκυβέρνηση του κ. Σαμαρά, στελέχη δευτέρας και τρίτης επιλογής, είναι εξίσου προφανείς και κραυγαλέοι, γιατί αποβλέπουν σε πολιτικάντικες κουτοπονηριές, όπως:
-να χρεώσουν τις συγκυβερνητικές αποτυχίες στα στελέχη αυτά και όχι στους 3 αρχηγούς, παράλληλα δε
-να εγγράψουν τις όποιες επιτυχίες στους κ. κ. Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη που είχαν την έμπνευση να τους διορίσουν ως υπουργούς.
Η τρόικα της συγκυβέρνησης θεωρεί ότι έτσι, εξασφαλίζεται από την τριβή και την παρεπόμενη φθορά.
Απατώνται πλάνην οικτράν.

Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου-ΕΔΗΚ και όλοι οι αντιμνημονιακοί πολίτες μαζί με την Αξιωματική Αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και άλλες πολιτικές δυνάμεις, έχουν και την γνώση και την πείρα και την πολιτική ισχύ και την κοινωνική νομιμοποίηση, για να μην επιτρέψουν την παραπλάνηση του Ελληνικού Λαού, την φαλκίδευση των απαράγραπτων δικαιωμάτων του και την περαιτέρω εξαθλίωση και εξαχρείωση της Ελλάδας.-

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha