admin

 

Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη μια συστηματική προσπάθεια αναθεώρησης της σύγχρονης Ιστορίας της Πατρίδας μας.
Νέοι εκδοτικοί οίκοι ανατυπώνουν με σύγχρονα σχόλια εμετικά λιβελογραφήματα του Μεσοπολέμου για να θαμπώσουν την εικόνα του Εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου. Πούλησαν όσο πούλησαν τότε ως κωλόχαρτα τώρα εμφανίζονται ως αποκαλυπτική ιστορία.

Κομματικά ινστιτούτα με καθηγητές που διαγκωνίζονται για λίγα ευρώ να γράψουν αγιογραφίες για τον Καραμανλή και την ΕΡΕ και να μας πείσουν ότι ήταν οι Φιλελεύθεροι της εποχής και συνεχιστές του Βενιζελισμού! Διάολε αν ήταν έτσι τότε η Ένωση Κέντρου, ο Πλαστήρας, ο Γέρος και ο γιος του Εθνάρχη τι ήταν; η Δεξιά ή κομουνιστές;

Από κοντά και η Αριστερά με την χιλιοτριμένη προπαγάνδα ότι ο Πλαστήρας εκτέλεσε τον Μπελογιάννη. Προφανώς στο στενό μυαλό τους έχουν τη γνώμη ότι η Ελλάδα ήταν σαν την σταλινική Ρωσία και ο Πρωθυπουργός υπαγόρευε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης ή μπορούσε να διατάξει τον Βασιλιά να υπογράψει χάρη.

Και το πανηγυράκι συνεχίζεται με την προσπάθεια αθώωσης του Μητσοτάκη πατέρα για την Αποστασία της 15ης Ιουλίου του 1965, που τόλμησαν αυτός και τα υπόλοιπα καθάρματα όπως τους έκραζε ο λαός τότε, να ανατρέψουν για χάρη του Κοκού (βασιλιά) την Κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου που ψήφισε ο λαός σε ποσοστό 53%!!!

Το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημα του περασμένου αιώνα ήταν η Αποστασία του Μητσοτάκη και η ανατροπή της Κυβέρνησης του Κέντρου, που στο σύντομο πέρασμά της πρόλαβε να θεσπίσει την Δωρεάν Παιδεία και Υγεία μεταξύ πολλών άλλων.

Δεν μπορώ να συστήσω τίποτε άλλο παρά έρευνα, όλες αυτές οι προσπάθειες βιασμού της Ιστορίας δεν αντέχουν σε τεκμηρίωση. Είμαστε εδώ, αλλά και πολλοί άλλοι πέραν της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου, να αντισταθούμε.

Η Μνήμη είναι Δύναμη: Δεν ξεχνάμε ότι σαν σήμερα το 1965 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, η Δεξιά, το Παλάτι και πουλημένοι βουλευτές βίασαν την θέληση του ελληνικού λαού και οδήγησαν τη Χώρα στη Χούντα και την Κυπριακή Τραγωδία.

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Η εκδίκηση είναι ένα κρύο πιάτο όπως συνηθίζουμε να λέμε, έτσι και τώρα θα ήμασταν ευτυχείς να έχουμε την άνεση να χαρούμε την συντριπτική επικράτηση της Σοσιαλδημοκρατίας και του Κεϋνσιανισμού απέναντι στον οικονομικό φιλελευθερισμό ή αλλιώς νεοφιλελευθερισμό όπως πραγματικά ονομάζεται.

Δεδομένης όμως της συνεχιζόμενης απώλειας ανθρώπινων ζωών και της αβεβαιότητας για την λήξη αυτής της τραγωδίας οι πανηγυρισμοί δεν μπορούν παρά να περιμένουν. Μια τραγωδία που μπορεί να έχει μόνιμες συνέπειες αν δεν κατορθωθεί να επανακινηθεί η οικονομία σε μια κατεύθυνση προστασίας των πλέον αδύναμων.

Η ανησυχία μας μεγαλώνει αν λάβουμε υπόψη δύο παραμέτρους, η κίνηση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης προϋποθέτει τη συνεννόηση πολλών κρατών αλλά κυρίως ότι την υλοποίηση των Κεϋνσιανών – Σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών καλούνται να υλοποιήσουν οι πρώην εχθροί αυτών των θεωριών, τα Δεξιά, Συντηρητικά, Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα που κυβερνούν στην πλειονότητα των χωρών της ΕΕ.

Δυσκολεύονται απόλυτα να κατανοήσουν την Φεντεραλιστική πρόταση για Ευρωπαϊκά Ομόλογα που προτείνουν με σθένος η Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία και αντιπροτείνουν δάνεια με ελαφρά μνημόνια και ακόμα χειρότερα υποστηρίζουν με σθένος την άρση των περιορισμών των κρατικών ενισχύσεων. Μα ακριβώς τότε θα υποθηκευτεί το μέλλον της Ευρώπης, αν οι πλούσιοι γίνουν πλουσιότεροι, ενισχύοντας τις επιχειρήσεις των χωρών τους έναντι των φτωχότερων χωρών. Ήδη στα 1,9 τρις ευρώ που έχει εγκρίνει η Κομισιόν μέχρι σήμερα, Γερμανία αντιπροσωπεύει το 51% έναντι του 17% που αντιπροσωπεύουν από κοινού η Γαλλία με την Ιταλία!

Κατά την ταπεινή μας γνώμη η έκδοση Ευρωπαϊκού Χρέους είναι μονόδρομος αν θεωρούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προοπτική. Ο Φεντεραλισμός που αγκαλιάζεται από ένα τέτοιο μέτρο δεν μπορεί να γίνει μόνο σε βάρος του πλούσιου Βορρά, είναι προφανές ότι θα μπορούσαν να μπουν όροι για τον τρόπο που θα αξιοποιηθούν αυτά τα ομόλογα, να χαραχθεί στρατηγική για τους τομείς της οικονομίας που πρέπει να ενισχυθούν και να αναπτυχθούν ή ακόμα και να οριστεί ένας υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν αντί για την ενοποίηση επιλεγεί η λογική ο καθένας για τον εαυτό του, τότε οι μέρες της κοινής προσπάθειας είναι μετρημένες.

eu-1

Έχοντας έντονη την ανησυχία ότι οι παραπάνω προτάσεις δεν θα υιοθετηθούν, εκτός και αν οι στιγμές σε μια ένταση δραματικότητας το διατάξουν, θα τολμήσουμε να προτείνουμε στη κυβέρνηση πώς να κινηθεί στο παρόν πλαίσιο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιρλανδίας και της Ισπανίας θα πρέπει και η Χώρα μας, όπως άλλωστε προτείνει και η ΤτΕ, να δημιουργήσει έναν φορέα διαχείρισης ιδιωτικού χρέους στην κατεύθυνση ολιστικής και όχι τραπεζοκεντρικής αντιμετώπισης του προβλήματος των κόκκινων δανείων νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Με κέρδος για τις τράπεζες σημαντικά υψηλότερο από τα ψίχουλα των Funds, ο φορέας θα αγοράσει δισεκατομμύρια επισφαλών δανείων με έκπτωση από 50-60% προστατεύοντας ταυτόχρονα της διατήρηση σε ελληνικά χέρια των επιχειρήσεων, της διατήρηση της κατοικίας ως αγαθού και βγάζοντας κέρδος με σωστή διαχείριση όπως κατάφεραν οι δύο προαναφερθείσες χώρες.

Επειδή έρχεται η ώρα που η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε ενίσχυση επιχειρήσεων με πρώτες ίσως της Αερογραμμές, εμείς αντιπροτείνουμε ως πρώτη προτεραιότητα να προχωρήσουμε σε εθνικοποίηση των τραπεζών και να περάσει έτσι ο έλεγχος της οικονομίας μερικώς στα χέρια του κράτους αντί των διαχειριστών των αγαπητών συνταξιούχων του Καναδά ή άλλων χωρών.

Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου θεωρεί ότι είναι οι μέρες αυτές μοναδική ευκαιρία αναδιάταξης της Ελληνικής Οικονομίας, κάθε ολιγωρία θα μας φέρει πιο πίσω ακόμα και από χώρες που χρησιμοποιούμε για να σκαρώνουμε ανέκδοτα…

Άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα new-economy.gr

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Πρωτομαγιά 2020

Σπίθα φεγγίζει μέσ᾿ στὸ σκοτάδι.
Νέοι ἀγῶνες σὲ προσκαλοῦν.

Σήμερα είναι η Πρωτομαγιά του 2020. Μία Πρωτομαγιά φορτισμένη όπως εκείνη πριν 44 χρόνια. Όπως εκείνη που το Fiat Mirafiori, η «Άνοιξη» βγήκε εκτός πορείας. Σήμερα συμπληρώνονται 44 χρόνια χωρίς τον Αλέκο Παναγούλη.

95016103_10159962493744517_2310516938654089216_n

Η φετινή Πρωτομαγιά έχει γκρίζο χρώμα, έχει την πικρή γεύση της κοινωνικής απομόνωσης και της ανατροπής των παραδοχών της ελληνικής κανονικότητας. Όμως επειδή η «Σπίθα φεγγίζει μέσ” στο σκοτάδι», αυτή η Πρωτομαγιά δεν έχει μόνον ένα «μοναδικό και εν πολλοίς μοναχικό» Ήρωα, αλλά πολλές χιλιάδες αφανείς, που κράτησαν ψηλά την έννοια του καθήκοντος απέναντι στο σύνολο και τους θεσμούς.

Ναι, πολλά γύρω μας δοκιμάζονται. Η οικονομία, η ατομική μας ευθύνη, οι αυτονότητες ελευθερίες για τις οποίες κάποιοι αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση.

Αλλά εδώ βρίσκονται μπροστά μας οι «Νέοι αγώνες σε προσκαλούν», να μείνουμε ενωμένοι και αλληλέγγυοι. Να μην αφήσουμε τον διπλανό μας, τους ανήμπορους γέροντές μας, όσους έχουν ανάγκη να νιώσουν έστω και μια στιγμή αβοήθητοι.

«Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση»

Εμείς στην Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου και την ΕΔΗΝ, οι συναγωνιστές και συνεχιστές του έργου του Αλέκου Παναγούλη, δίνουμε μία και μόνο Υπόσχεση:

Θα συνεχίσουμε να δίνουμε τον καλό Αγώνα του Ενεργού Πολίτη για το Κράτος και την Κοινωνία της Αλληλεγγύης.

Και ας μην είναι κανένας από εμάς ή από τους απλούς ήρωες της καθημερινότητας ισοϋψής με έναν Παναγούλη.

Η «ομάδα» είναι αυτή που δίνει «ύψος» στους απλούς, μικρούς, καθημερινούς.

—- Αποκλεισμένοι από το Α” Κοιμητήριο αντί για το καθιερωμένο ραντεβού, ας αφήσουμε όσοι μπορούμε ένα τριαντάφυλλο στον Ανδριάντα του Αλέκου, απέναντι από το Ρεξ στην Ελ. Βενιζέλου (Πανεπιστημίου) —-

Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου – Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία

 
Το Δικαίωμα στην Στέγη αποτελεί Συνταγματική επιταγή, ατυχώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αμελήσει την συγκεκριμένη υποχρέωση έναντι των πολιτών που τους εκλέγουν.
Ένα εκτεταμένο πρόγραμμα κατασκευής εργατικών κατοικιών, όχι μόνο θα έλυνε ζητήματα επιβίωσης για τους ασθενέστερους συμπολίτες μας, αλλά θα τόνωνε και πολλούς τομείς της οικονομίας.
Αντ’ αυτού έχουμε τώρα τους επικείμενους πλειστηριασμούς πρώτων κατοικιών.
Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου είναι κάθετα αντίθετη με την εκποίηση έναντι πινακίου φακής της ακίνητης ενυπόθηκης περιουσίας των Ελλήνων πολιτών.
Θεωρούμε ότι η Κυβέρνηση πρέπει να εγγυηθεί τα δάνεια πρώτης κατοικίας, όταν δεν υπάρχει άλλη ικανή περιουσία, μέχρι του ποσού των 100.000 ευρώ με παρακράτηση της κυριότητας υπέρ του Δημοσίου σε περίπτωση που δεν κατορθώσει να εξοφλήσει το δάνειο ο πολίτης.
Επιτακτική είναι η ανάγκη όπως προκύπτει από την οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζει η πλειονότητα των συμπολιτών μας λόγω της κρίσης της περασμένης περιόδου αλλά και την πανδημίας, για επανυπολογισμό του ύψους των οφειλών με νέο χαμηλότατο επιτόκιο χωρίς προσαυξήσεις και τόκους υπερημερίας.
Η καταβολή για ορισμένο διάστημα των δόσεων, που προτείνει η Κυβέρνηση, καθώς και το ξεπερασμένο από την πραγματικότητα Σχέδιο Ηρακλής,  δεν λύνουν το πρόβλημα αλλά μεταθέτουν την κοινωνική έκρηξη για το άμεσο μέλλον.
 homeless-poor-man
Και για να προλάβουμε τους νεοφιλελεύθερους που θα μιλήσουν για χρηματόδεντρα, απαντούμε στην ερώτηση περί πόθεν για τα χρήματα. Για κάθε ευρώ από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων η μόχλευση στην οικονομία είναι εξαιρετικά πολλαπλάσια. Δεύτερον η εγγύηση του κράτους θα μπορούσε να συνοδευτεί από ένα μικρό ενοίκιο για τον ωφελούμενο ανάλογα με τις δυνατότητές του και τρίτον το κράτος κρατά στην ιδιοκτησία του τα ακίνητα όταν ο δανειολήπτης δεν εξοφλήσει το δάνειο.
Η κρίση της πανδημίας είναι ευκαιρία για αναθεώρηση πολιτικών που αφορούν τους πιο αδύναμους από εμάς, και η κοινωνική δικαιοσύνη περιμένει την κρατική παρέμβαση και όχι τους νόμους της αγοράς.
Άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα  new-economy.gr

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

Εδώ και κάποιες δεκαετίες χάθηκε η εκπροσώπηση του Κέντρου από την πρώτη γραμμή της πολιτικής. Δεν χάθηκαν όμως οι Κεντρώοι, οι οποίοι ανέστιοι πλέον αναγκάστηκαν να ψηφίζουν είτε λίγο προς τα αριστερά είτε λίγο προς τα δεξιά.

94613528_10158132416433948_8346720077315309568_n

Το διασκεδαστικό κομμάτι είναι εκείνοι που φορούν την λεοντή του κεντρώου, γιατί ντρέπονται για την ιδεολογική τους πραμάτεια. Νομίζουν και ίσως να το καταφέρνουν κάποιες φορές, ότι με το να πουν ότι είναι κεντρώοι θα τους ακολουθήσουν ως πρόβατα οι ψηφοφόροι του Κέντρου και θα τους σφάξουν με άνεση στα κρεοπωλεία της νεοφιλελεύθερης δεξιάς ή της διεθνιστικής αριστεράς.

Ζήσαμε επί σειρά ετών τους νεοφιλελεύθερους με την σάπια πραμάτεια τους, που δεν θα πλησίαζε κανείς από την αντικοινωνική μπόχα που αναδύει, να δηλώνουν κεντρώοι μέχρι και σήμερα και να κυνηγούν να σφάξουν μετανάστες και να θέλουν να πουλήσουν τα Νοσοκομεία που μας έσωσαν σήμερα.

Είδαμε τη Δεξιά που εκφράζει βασιλικούς, μεταξικούς και χουντικούς αντάμα, να ψελλίζει κάτι για μεσαίο χώρο και φιλελεύθερο κέντρο πρόσφατα, και να φωτογραφίζονται οι ηγέτες της και να κάνουν υπουργούς πρωτοπαλίκαρα της ακροδεξιάς.

Ταράχτηκε το στομάχι μας από σχιζοφρενή γραφική φιγούρα που σκύλεψε όσο μπόρεσε την ιστορία του Κέντρου για να πάει οριστικά ελπίζουμε στα παρατράγουδα της πολιτικής ιστορίας του τόπου.

Τις τελευταίες μέρες εμφανίστηκε έτερος καππαδόκης, πρωτοπαλίκαρο μιας από τις πλέον ατυχείς δεξιές κυβερνήσεις, να ψελλίσει για κεντρώο σχήμα, αλλά αυτός ο καψερός προσπαθεί απλά να πάρει ένα ξεροκόμματο από τον Σύριζα.

Μετά από όλη αυτήν την Οδύσσεια των Κεντρώων στελεχών και ψηφοφόρων νομίζουμε ότι προκύπτουν αβίαστα κάποια απλά ερωτήματα:

Ως πότε θα επιτρέπουμε να διαφεντεύουν τον χώρο απατεώνες και ψεύτες;

Ως πότε θα γίνονται οι Κεντρώοι βορά της Αριστεράς και της Δεξιάς για να κυβερνούν τον τόπο με τόσο ολέθρια αποτελέσματα;

Ως πότε το Κέντρο θα εκφράζεται κοινοβουλευτικά από απολογητές των πλέον διεφθαρμένων (και με δικαστικές αποφάσεις) κυβερνήσεων που γνώρισε η Χώρα;

Εάν αυτά τα ερωτήματα δεν σας απασχολούν τότε καλώς πορεύεστε.

Αν όμως σας προβληματίζουν, όπως και εμάς στην ΕΔΗΚ, ας βρούμε ισότιμα και αμεσοδημοκρατικά ως πολίτες τον τρόπο να δώσουμε σχήμα στις απαντήσεις…

του Σταύρου Καράμπελα

Προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου

 

xilouris

Γιατί θέλει τέχνη για να είσαι πολίτης.

Την τέχνη της συνειδησιακής ορθοστασίας.

Αν είσαι τέτοιος, το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ.

Ζει μέσα σου, όσο ορθοστατείς. Όσο ορθοπατείς.

 

Αθήνα, 8.7.2019

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών δείχνει ξεκάθαρα μία τάση ρεαλισμού και ταχείας υγιούς επανωρίμανσης του εκλογικού σώματος, το οποίο μοιάζει να αφήνει πίσω του τις «εν κρίσει» εξάρσεις λαϊκισμού που περιείχαν απολήξεις ακόμη και κατά του Πολιτεύματος, οι οποίες θέλουμε να πιστεύουμε ότι αποτελούν τραυματικό, αλλά οριστικό παρελθόν.

Το ίδιο ισχύει και για τα μεγάλα κόμματα. Η μεν ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, αντελήφθη εγκαίρως ότι η επαναφορά της σε τροχιά εξουσίας επέβαλλε στροφή προς ένα συναινετικότερο κεντροδεξιότερο προφίλ, ανακτώντας την εμπιστοσύνη μέρους του εκλογικού κοινού που την είχε εγκαταλείψει επί μακρόν.

Ο δε ΣΥΡΙΖΑ (παρά τις άτεχνες μέχρι τώρα προεκλογικές αναφορές ταύτισης με την παραδοσιακή ευρεία προοδευτική παράταξη), έχοντας μέσω αξιοπρεπούς ήττας κρατήσει ζωντανή την εκλογική του επιφάνεια, δηλώνει μέσω του αρχηγού του την απόφαση επανοικοδόμησης του δικού του προφίλ και ενίσχυσης ενός κεντροαριστερότερου πολιτικού στίγματος νέας «απεύθυνσης» προς τον προοδευτικό κόσμο.

Η σταθεροποίηση του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, κρατά ζωντανό έναν χρήσιμο δημοκρατικό πόλο, ο οποίος ωστόσο αδυνατεί μέχρι σήμερα να κερδίσει το κρίσιμο στοίχημα της ανανέωσης.

Τα δε άλλα κόμματα που εισέρχονται στο Κοινοβούλιο, μοιάζουν να αποτελούν «νερό στο κρασί»  τάσεων «διαμαρτυρίας» του εκλογικού σώματος, πλην του ειλικρινούς ιστορικού ΚΚΕ που παραμένει ο εαυτός του.

Με αυτά τα δεδομένα, η ΕΔΗΚ, μόνη νόμιμη συνεχίστρια της ιστορικής κεντρώας παράταξης, σημειώνει τα εξής:

Κάθε πολιτική ωρίμανση αποτελεί θετική εξέλιξη για το πολιτικό σύστημα της χώρας και μπορεί να κορυφωθεί εφόσον υπάρξουν και ειλικρινείς καίριες συγκλίσεις σε μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και το έθνος.

Επιβάλλεται τα  διχαστικά και εμφυλιοπολεμικά πάθη που αναβίωσαν τα τελευταία χρόνια, να κλειστούν ερμητικά και οριστικά στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας».

Επιβάλλεται επίσης να αποδεχθούμε οριστικά ότι ο «πολιτικός αντίπαλος» είναι ταυτόχρονα και «συμπατριώτης» με τη δεύτερη αυτή ιδιότητα να υπερτερεί της πρώτης.

Η εθνική μας ιστορία, γεμάτη από πολώσεις που τραυμάτισαν την Πατρίδα, δείχνει το δρόμο της ελάχιστης διαλεκτικής σύνθεσης. Αν αυτή επιτευχθεί, το κοινό μας βήμα του εθνικού συνόλου προς τα εμπρός, θα καταστεί μέγιστο.

Κεντροαριστερά και κεντροδεξιά χωρίς κέντρο δεν υφίστανται. Γι’ αυτό και δεν υφίσταται τις τελευταίες δεκαετίες και η «Ελλάδα του Κεντρού» της πατριωτικής σύνεσης και της προκοπής.

Η ΕΔΗΚ, ευήκοη προς τις ειλικρινείς πολιτικές προθέσεις, αναμένει με ενδιαφέρον πειστικές προτάσεις για διάλογο και σύνθεση, πολλώ δε μάλλον εάν αυτές είναι σε προοδευτική κατεύθυνση, αφού ο εξελικτικός δημοκρατικός σοσιαλισμός παραμένει ο γενεσιουργός της προορισμός.

(Γραφείο Τύπου Ε.ΔΗ.Κ.)

 

Ο κεντρώος χώρος και όσοι προοδευτικοί πολίτες αυτοχαρακτηρίζονται εν πλήρει συνειδήσει «κεντρώοι», βλέπουν την κάλπη της Κυριακής να πλησιάζει με έντονα αισθήματα αμφιβολίας έναντι των προτάσεων προσέλκυσής τους, που κατατίθενται από την κεντρο-αριστερά και την κέντρο-δεξιά.

Το μέτρο, η μεσότητα των πραγμάτων, η ψυχραιμία, ο λογισμός που ζευγαρώνει με το όνειρο, η ροπή προς τη διαλεκτική σύνθεση, την ομοψυχία και την κοινή προκοπή, δεν υπηρετούνται πειστικά από κανένα όμορο της ΕΔΗΚ κόμμα, ούτε φυσικά και από τα άκρα.

Με τα πιο πάνω δεδομένα, κατέστη αδύνατη η μέσω σύμπραξης συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου -ως φορέα που συνεχίζει την ιστορική πορεία της παράταξης που έρχεται από μακριά- ενώ τα οικονομικά μέτρα δεν της επέτρεψαν την αυτόνομη κάθοδο.

Για τον λόγο αυτό, καλεί όσους ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας, να επιλέξουν (πρώτα άτομα και μετά χώρους) που πλησιάζουν το ήθος και το φιλότιμο με το οποίο πορεύονται οι κεντρώοι πολίτες, διδάσκοντάς το στα παιδιά που μεγάλωσαν ή μεγαλώνουν στα σπίτια τους.

Κοιτάζοντας τον εθνικό μας καθρέφτη, ας αποδεχθούμε πως η κρίση που ακόμη διανύουμε, ακουμπάει σε ένα έλλειμμα κοινωνικής παιδείας και πολιτικής αγωγής, η οποία βρέθηκε σε υστέρηση στα ελληνικά σπίτια κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Κοιτάζοντας ταυτόχρονα και στο εσωτερικό του φυσικού οίκου μας, ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας και ας τοποθετήσουμε ως κεντρικό γνώμονα επιλογής ψηφοδελτίου, τα ηθικά εχέγγυα που προσφέρουν τα πολιτικά πρόσωπα και οι πολιτικές προτάσεις της 7ης Ιουλίου για μία παραδειγματική διαχείριση των κοινών.

Η πολιτική παραμένει ένα στοίχημα εμπιστοσύνης.

Το αύριο της χώρας ακουμπάει στο ήθος του εκλογέα.

(Γραφείο Τύπου Ε.ΔΗ.Κ.)

 
edik

Αθήνα, 20.5.2019

Η ΕΔΗΚ, νόμιμη διάδοχος της μεγάλης ιστορικής παράταξης του Κέντρου, αν και ηττημένη από τους λαϊκιστικούς ριζοσπαστισμούς της μεταπολίτευσης, παραμένει ζωντανή και δεν έχει πάψει να παίρνει θέση σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που έλαβαν χώρα μετά την έξοδό της από τη Βουλή το 1989.

Θιασώτρια της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΟΚ και πολιτικός φορέας που έχει από νωρίς κατατάξει την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης μεταξύ των θεμελίων της ιδεολογίας της, κρίνει ως κρισιμότατη τη φετινή αναμέτρηση για την εκλογή των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Στην εθνοκρατική εσωστρέφεια που δεν απέχει πολύ από το να μετατραπεί σε γάγγραινα για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και με τις δυνάμεις της «νέας αντίδρασης» να συναντώνται πανηγυρικά στην πρωτεύουσα του ιταλικού βορρά, το Κέντρο ενστερνίζεται και αντιτάσσει τη ρήση του Προέδρου Μιτεράν:

«Η προώθηση των αξιών της πατρίδας μας θα γίνει μέσα στην Ευρώπη και μέσω της Ευρώπης».

Θεωρώντας ότι το «έλλειμμα Ευρώπης» θεραπεύεται μόνο με «πλεόνασμα Ευρώπης», η ΕΔΗΚ συμπαρατάσσεται με τις δυνάμεις εκείνες που αρνούνται να ξεχάσουν τις ιστορικές συμφορές που προκάλεσε στο παρελθόν η διαίρεση και απαιτούν δραστικά βήματα προς την ευρύτερη δυνατή ένωση, με μεγαλύτερη κοινωνική δοσολογία και υιοθεσία των υγιών πατριωτισμών που συμβαδίζουν με τη λογική της ισχύος εν τη ενώσει.

Ας μην ξεχνάμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι το μέγιστο γεγονός από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Ο πλέον ειρηνόφιλος πατριωτισμός και κοινή συνισταμένη των δυνάμεων της λογικής, ήταν και παραμένει αυτός της κοινής προκοπής, δηλαδή ο ευρωπαϊκός πατριωτισμός. Στην ανάπτυξη ενός τέτοιου νέου ελληνικού πατριωτισμού, η ΕΔΗΚ είναι ταγμένη να συνεισφέρει.

Στο διάστημα που προηγήθηκε, οι επαφές του Προέδρου του κόμματος, κ. Σταύρου Καράμπελα, με τις ηγεσίες άλλων κομμάτων του ευρωπαϊκού τόξου δεν καρποφόρησαν, αφού αυτές δεν κατανόησαν ότι η συνεργασία οφείλει να σέβεται την αρχή της ισοτιμίας έστω και αν δεν υπάρχει ισοδυναμία. Επιπλέον δεν αντιλήφθηκαν πως το ειδικό βάρος ενός φορέα (με όχι πολυάριθμα, αλλά καταξιωμένα -κοινωνικά και εργασιακά- στελέχη, με καθάρια δημοκρατική συνείδηση) με όνομα βαρύ όσο και η ιστορία του, ισοδυναμεί για τους δημοκρατικούς μας θεσμούς με διάγνωση άκρας υγείας.

Χωρίς πικρίες, η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, μη δυνάμενη να επωμισθεί το κόστος της αυτόνομης συμμετοχής στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καλεί τους Έλληνες Ευρωπαίους πατριώτες να επιλέξουν, με γνώμονα τη συνείδησή τους, το καταλληλότερο φιλοευρωπαϊκό ψηφοδέλτιο.

Είναι μόνο αυτή, η αυτόνομη εσωτερική δύναμη που κάνει τον εκλογέα ωφέλιμο στη λειτουργία του πολιτεύματος και στη διευκόλυνση της προόδου. Είναι αυτή ακριβώς η δύναμη που κρατάει ζωντανή, δυναμική και ανένδοτη την ΕΔΗΚ, υπερασπίστρια της ουσίας της πολιτικής.

(Γραφείο Τύπου Ε.ΔΗ.Κ.)

 

kendro

«Όσο εσείς θα τρέχετε στην περιπέτεια, κάποιος θα πρέπει να μείνει να φυλάει το παλιό σπίτι» (Λέον Μπλουμ – 27.12.1920)

Tουλάχιστον δύο δεκαετίες πριν οι σημερινοί κοινοβουλευτικοί κομματικοί εκφραστές του ελληνικού δημοκρατικού σοσιαλισμού ανακαλύψουν το συγκεκριμένο ρεύμα ιδεών, η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ), αγωνιζόταν σταθερά γι’ αυτόν εμπνεόμενη από αυτήν ακριβώς την ανθρωποκεντρική ιδεολογία, που εδράζεται στο μέτρο, τη σύνθεση και τον ρεαλισμό, ενώ αντιμάχεται τον φτηνό λαϊκισμό και τις πομπώδεις διακηρύξεις του τρίτου δρόμου, της 3ης Σεπτέμβρη και της επανάστασης του Οκτώβρη.

Θεωρούμε κατά συνέπεια μεγάλη δικαίωση ότι το σύνολο του πολιτικού προσωπικού μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΚΚΕ ομνύει εδώ και καιρό σ” αυτήν την φιλοσοφία σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ή ένταση. Κυρίως το ερώτημα είναι κατά πόσον αυτή η όψιμη δήλωση έχει προγραμματική ουσία και περιεχόμενο ή είναι ένα ένδυμα που κρύβει νέο λαϊκισμό, νέο κυβερνητισμό και παλιές, βιωμένες άλλες θεωρήσεις πολιτείας, πολιτεύεσθαι και διακυβέρνησης.

Δικαίωση επίσης θεωρούμε την κατάρρευση του δικομματισμού στο δίπολο ΠAΣΟΚ – ΝΔ και ελπίζουμε ότι δεν θα αναστηθεί στο δίπολο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

Για να συμβεί αυτό, πράγματι χρειάζεται ένα ριζοσπαστικό προοδευτικό σχήμα στο ενδιάμεσο των δύο αυτών κομμάτων που θα δώσει προτάσεις προόδου, ανάπτυξης και ευημερίας για το χειμαζόμενο Έλληνα.

Για μας ιδεολογία αυτού του σχήματος δεν μπορεί παρά να είναι ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός προσαρμοσμένος σε αδήριτες ελληνικές και ευρωπαϊκές ανάγκες, και ο χώρος αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτόν του Κέντρου της εξελικτικής αλλαγής, χωρίς «αλληθωρίσματα» προς τα κεντροδεξιά ή τα κεντροαριστερά.

Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν πράγματι ελπιδοφόρα η προσπάθεια ενοποίησης των διαφόρων σχημάτων μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, εάν αντί της απολίτικης διαδικασίας εκλογής φυλάρχου, είχε προηγηθεί εκτενής και αποδοτικός διάλογος με σύνθεση απόψεων και ώσμωση των σχημάτων σε ένα ομοσπονδιακό σχήμα, προκειμένου να καταλήξουν όλοι σε κοινές αρχές και θέσεις.

Αντί όμως της αναζήτησης ενός κόμματος αρχών και αξιών παρακολουθούμε τη διαδικασία ανάδειξης του πρώτου «φεουδάρχη» και αφομοίωσης στη συνέχεια των διαφόρων λατιφουντίων.

Ο νέος χώρος που επιχειρείται να δημιουργηθεί δεν μπορεί να στηριχθεί στην ηγεμονική παρουσία του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ με τα παλιά μυαλά και τα παλιά συστήματα, σε σημείο που το όνομα ενός κόμματος χαρακτηρίζει ειρωνικά νεοελληνικές συμπεριφορές μαγκιάς και ηθικής χαλαρότητας.

Η Ελπίδα που πρέπει να γεννηθεί, δεν μπορεί να σκιάζεται από εικόνες οικογενειοκρατίας, πολιτικού συντεχνιασμού και διαφθοράς. Αντίθετα πρέπει να κομίζει το Νέο, ακόμη και αν το παλιό είναι εδώ, όχι ενωμένο, αλλά ακόμη δυνατό.

Με βάση όλα τα παραπάνω, προφανώς και δεν είχε νόημα η συμμετοχή της μικρής –πλην τίμιας & ζωντανής- Ε.ΔΗ.Κ. σε μια διαδικασία «μνημοσύνου» για το ποιος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ ήταν ο σπουδαιότερος ή αν ήταν όλοι σπουδαίοι. Μια διαδικασία που εκτιμούμε ότι θα εκφυλιστεί σε μια προσπάθεια ανανέωσης του παλαιού καταδικασμένου ηθικά ΠΑΣΟΚ.

Επειδή όμως ο μηδενισμός και η συλλήβδην καταδίκη δεν αποτελεί πρακτική μας, αυτό που τουλάχιστον θα προσδοκούσαμε από την εκλογική διαδικασία είναι να επικρατήσει ένα πρόσωπο που δεν θα έχει στην πλάτη του ιστορικές ευθύνες για την σημερινή κατάσταση της χώρας, δεν θα είναι αποτέλεσμα οικογενειακής διαδοχής ή αναδοχής της διαπλοκής και θα προτίθεται να συνομιλήσει και να ανοίξει ουσιαστικό δημόσιο διάλογο με τους προοδευτικούς πολίτες, αλλά και να θεσμοθετήσει ουσιαστικές διαδικασίες συμμετοχής στην πολιτική άρθρωση των ίδιων των πολιτών, από μηδενική βάση.

Σε μια τέτοια εκδοχή η ΕΔΗΚ, σημαιοφόρος της εξελικτικής αλλαγής με προορισμό μια ανθρώπινη ανθρωπότητα, δεν είναι μικρή, αλλά μεγάλη (και τίμια). Υπό αυτή την αισιόδοξη προοπτική, θα είναι συνομιλητής τόσο ως φορέας όσο και ως σύνολο και συλλογικότητα πολιτών.

Το παλιό σπίτι της Ένωσης Κέντρου, ήταν και παραμένει ευρύχωρο και «πολιτικά νεοκλασικό».

Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.)

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha