Την συνένωση της Ε.ΔΗ.Κ. με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ανακοίνωσαν σήμερα οι Πρόεδροι των δύο Κομμάτων Σταύρος Καράμπελας και Βαγγέλης Βενιζέλος. Η διαδικασία της ενοποίησης θα ολοκληρωθεί με συνεδριακή διαδικασία τον Οκτώβριο, οπότε και θα εκλεγεί η νέα ηγεσία.

Η σημερινή συνάντηση αποτέλεσε την κορύφωση συζητήσεων τους τελευταίους μήνες και στο πλαίσιο της ενότητας της Κεντροαριστεράς.

Ο Πρόεδρος της ΕΔΗΚ δήλωσε ευτυχής για την ιστορική αυτή επανένωση, 38 χρόνια μετά το σχίσμα του ’74, και τόνισε ότι έτσι ανοίγει ο δρόμος για την συνεργασία και του Πασοκ με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και τη βέβαιη κυβέρνηση της Κεντροαριστεράς μετά τις επόμενες εκλογές.

 

σε κείμενο του Δήμου Αβδελιώδη βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά

«Αλέξανδρος Παναγούλης, Πρόβες θανάτου»

Τραγούδι Παντελής Θαλασσινός

Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση, που θυμίζει και καταγράφει  την ηρωική ,πολιτική και ποιητική προσωπικότητα του Αλέκου Παναγούλη. Ενός σπάνιου αγωνιστή στην ελληνική αλλά και στην παγκόσμια ιστορία των αγώνων για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία…

Ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης που έγραψε και το κείμενο, σημειώνει:

«Ο πολιτισμός δεν χτίζεται μόνο με τις ιδέες αλλά και με τις πράξεις και τα έργα που επιβεβαιώνουν την αλήθεια και την πραγματικότητα αυτών των ιδεών.

Η Δημοκρατία είναι ένα έμπρακτο αποτέλεσμα των ιδεών και του πολιτισμού. Δεν εφαρμόστηκε ούτε αυτονόητα ούτε εύκολα στην αρχαία Αθήνα, τον τόπο της γέννησής της. Κατακτήθηκε σταδιακά με πολύχρονους αγώνες ενάντια στο τυραννικό καθεστώς.

Το δημοκρατικό πολίτευμα είναι ένας θεσμός που δεν είναι κληρονομικός ούτε δεδομένος.

Το 1967 η Δημοκρατία καταλύθηκε στην Ελλάδα από ένα διακτατορικό καθεστώς επίορκων αξιωματικών.

Η οικογένεια της Αθηνάς και του Βασίλη Παναγούλη, αξιωματικού του ελληνικού στρατού, με τα τρία παιδιά τους, τον Γεώργιο, τον Αλέξανδρο και τον Στάθη, αφιερώθηκαν αποκλειστικά στον αγώνα της υπεράσπισης της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Χωρίς υστεροβουλία, χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς καμία συνδιαλλαγή με κανένα.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, φοιτητής του Πολυτεχνείου, εμπνευσμένος από το αρχαίο ψήφισμα – όρκο για την προστασία και την υπεράσπιση  αθηναϊκής Δημοκρατίας από τους Τυράνους, αποπειράθηκε να ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα Παπαδόπουλου.                                          Είναι σχεδόν βέβαιο πως το ασυνείδητό του, δεν του επέτρεψε να πραγματοποιήσει αυτόν το στόχο γιατί ο ίδιος ποτέ δεν θα μπορούσε ίσως να σηκώσει το βάρος μιας δολοφονίας. Όμως μπόρεσε να σηκώσει ένα τεράστιο και αλλόκοτο βάρος από βασανιστήρια, σωματικά και ψυχικά, χωρίς ποτέ να φοβηθεί ή να δειλιάσει. Κάτι που παραδέχθηκαν και οι ίδιοι οι βασανιστές του.

Από που αντλούσε αυτή την υπεράνθρωπη δύναμη που ήταν ανώτερη και πολλαπλάσια ακόμα και αυτού του ίδιου του προγόνου του, του μυθικού Προμηθέα;

Ο ίδιος έλεγε: Θα μείνω όρθιος. Αν δε νικηθώ εγώ δεν θα νικηθεί ούτε η Δημοκρατία.

Ίσως μια ιδέα μπορεί να κρατηθεί ζωντανή, μόνο και μόνο επειδή την κρατάει ένας άνθρωπος.

Ίσως ένας άνθρωπος μπορεί να κρατηθεί ζωντανός, μόνο και μόνο επειδή πιστεύει σε μια ιδέα

Η παράσταση προσπαθεί κατά τη γνώμη μου να αποδώσει το βαθύτερο, τραγικό και προμηθεϊκό πνεύμα του Αλέκου και της οικογένειας των Παναγούληδων, μέσα από τις μεταμορφώσεις μιας Ηθοποιού, της Ελένης Ερήμου, από Αθηνά Παναγούλη σε Αλέκο Παναγούλη και άλλα πρόσωπα του έργου και με ενσωματωμένες, κινηματογραφημένες σκηνές. Σκηνές που «ντύνουν» ζωντανά 5 μουσικοί, όπως και στις πρώτες προβολές του βωβού κινηματογράφου…».

Κείμενο, σκηνοθεσία, επιμέλεια σκηνικού χώρου: Δήμος Αβδελιώδης

Παίζει: η Ελένη Ερήμου

Τραγούδι: με τη φωνή του Παντελή Θαλασσινού

Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης

Εικαστική παρέμβαση-ενδυματολογική επιμέλεια: Αριστείδης Πατσόγλου

Διεύθυνση φωτογραφίας κινηματογραφημένων σκηνών: Φίλιππος Κουτσαυτής

Επίσης στα κινηματογραφημένα μέρη συνεργάστηκαν: στην εικαστική παρέμβαση –ενδυματολογία: Αριστείδης Πατσόγλου, στον ήχο  Αντώνης Σαμαράς, στο μοντάζ Σπύρος Κόκκας, στη μείξη Βαγγέλης Φάμπας, ενώ εμφανίζονται και οι ηθοποιοί Γιώργος Φλωράτος, Γιώργος Ζιόβας, Ανδρέας Καρακόττας, Γιώργος Νικόπουλος, Βασίλης Σπυρόπουλος, Δανάη Ρούσσου, Ρένα Κυπριώτη, Κέλλυ Αλεξοπούλου, Παρασκευή Δαμάσκου, Φίλια Δελαγραμμάτικα, Σοφία Δελλαπόρτα, Τζούλια Διαμαντοπούλου, Μάργκω Καραγιάννη, Ηρώ Κασσινδράκη, Νίκη Λεωνίδου και  Δήμητρα Κωτίδου.

INFO:  ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ Σάββατο 30 Μαρτίου 21.00

ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ (αίθουσα: θέατρο, διάρκεια: 85΄) τιμή εισιτηρίου 15 ευρώ

 

Του Σταύρου Καράμπελα, Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ.

Τόμας Γούντροου Ουίλσον: «Ο χαρακτήρας είναι ένα υποπροϊόν που παράγεται στο μεγάλο εργοστάσιο του καθημερινού χρέους».

Ας βρούμε λοιπόν το καθημερινό μας χρέος και ας αφήσουμε τους σωτήρες να περιμένουν οπαδούς…

 

 

Του Σταύρου Καράμπελα, Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ.

(με αφορμή τα σχόλια του Ε. Τσακαλώτου περί Κέντρου…)

Kάποια μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν μια δομική αδυναμία να αντιληφθούν, όχι το κέντρο, αλλά τις κεντρώες προθέσεις του κόσμου. Π.χ. μια κεντρώα προσέγγιση με την οποία η πλειονότητα είναι σε συμφωνία, δηλ. μια κοινωνία η οποία αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από αυτοαπασχολούμενους και η οποία ευνοεί το μικρό κεφάλαιο, σκοντάφτει στα αριστερά αντανακλασικά· η αριστερά, στον ελεύθερο επαγγελματία που ταΐζει την οικογένειά του από μια μικρή επιχείρηση βλέπει το αρχέτυπο του μισητού μικροαστού.

Η παρακάτω παράγραφος είναι λίγο «σκέφτομαι φωναχτά» οπότε μπορεί να κάνω και λάθος, πάντως το γράφω: ο μικροαστός είναι μισητός (για την αριστερά) επειδή πάντα συμμαχεί με το κεφάλαιο. Εδώ βεβαίως καραδοκεί μια κρυφή παραδοχή: ο μικροαστός δε συμμαχεί με το κεφάλαιο επειδή το θεωρεί φυσικό του σύμμαχο, αλλά επειδή θεωρεί πως μπορεί να του παρέχει την κοινωνική ειρήνη που θεωρεί απαραίτητη για να συνεχίσει «να κοιτάει τη δουλειά του» – επίσης μισητό από την αριστερά. Η κρυφή παραδοχή, εκ μέρους των αριστερών, είναι πως πράγματι το κεφάλαιο παρέχει την κοινωνική ειρήνη στους μικροαστούς, ενώ στην εποχή μας αποδεικνύεται πως το κεφάλαιο τους χρησιμοποιεί ευκαιριακά και πρόσκαιρα ως ένα μαξιλάρι (buffer zone που λέγαμε και στις διεθνείς σχέσεις) από το οποίο απαλλάσσεται όποτε το θεωρήσει σκόπιμο. Εδώ η αριστερά θα μπορούσε να πείσει τους μικρομεσαίους πως μόνο αυτή μπορεί, όχι μόνο να σεβαστεί τη μικρή ιδιοκτησία, αλλά και να την προστατεύσει από τα καρτέλ κι από τις κακές πρακτικές του μεγάλου κεφαλαίου. Ωστόσο, και πάλι, αυτό δεν είναι αριστερή σκέψη, είναι… Άνταμ Σμιθ!

Κι επειδή αρκετά είπαμε για την αριστερά, η δική μου οπτική, είναι πως, εφαρμόζοντας τα αρχαία ελληνικά πρότυπα στο σήμερα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι η ραχοκοκκαλιά της Δημοκρατίας: ελεύθεροι πολίτες, σε ελεύθερη εργασία, οι οποίοι έχουν μάθει να αποφασίζουν και να επωμίζονται την ευθύνη της απόφασής τους, συστήνουν μια ελεύθερη πολιτεία. Σε αυτήν όμως την περίπτωση, η κοινωνική ειρήνη δεν είναι εξασφαλισμένη ούτε από το μεγάλο κεφάλαιο (δεξιά) ούτε από το κράτος (αριστερά) αλλά από την ίδια την πολιτεία. Ωστόσο, η αριστερά αυτό το βλέπει ως φιλελεύθερη θέση…

Καιρός να ξεσκουριάσουμε λίγο, γι’ αυτό είμαστε στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

 

του Κώστα Κουράγιου

Στην Ελλάδα οι κυρίαρχες τάξεις δεν επέτρεψαν να καταργηθεί ή τουλάχιστον να μαραθεί το κοτζαμπασικό σύστημα, που  εξακολουθεί να ισχύει μέχρι τώρα. Του άλλαξαν, απλά, την ονομασία, το βάφτισαν «πελατειακό κράτος» και μιλούν (μόνο) για «κρίση» του πολιτικού (κοτζαμπασικού) συστήματος, αποφεύγοντας να θίξουν τις δομές, την λειτουργία και κυρίως, την έκτασή του. Εκείνο που απλουστευτικά, το λένε «πελατειακό», στην πραγματικότητα είναι αυτό ακριβώς, που η Κοινωνιολογία το χαρακτηρίζει «ανολοκλήρωτο αστικό σύστημα» ή κατ’ εμέ, «ημιτελή (αρπακτικό) κεφαλαιοκρατισμό».

Εκεί βρίσκεται ακριβώς, το επίκεντρο του ζητήματος. Οι άλλες δυτικοευρωπαϊκές Χώρες, διαθέτουν ολοκληρωμένο καπιταλισμό (κεφαλαιοκρατία). Οι κανόνες του παιχνιδιού, είναι ήδη, από τον 18ο αιώνα καθορισμένοι για όλους, κεφαλαιοκράτες και εργατικό δυναμικό. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα, όλα είναι ρευστά και το λεγόμενο ελληνικό «κράτος», υπηρετεί παντοιοτρόπως, το παρασιτικό κεφάλαιο της αρπαχτής, με τις ευλογίες προέδρων, υπουργών, βουλευτών και αξιωματούχων, που «εκλέγονται» συνήθως, με κατ” επίφαση «δημοκρατικές» διαδικασίες. Ή και γιατί όχι, με κραυγαλέες νοθείες (περιπτώσεις Κονδύλη το 1935 και Κων. Καραμανλή του πρεσβύτερου το 1961. Επίσης, με δικτατορίες (Θ. Πάγκαλου το 1925, Ι. Μεταξά το 1936 και Συνταγματαρχών το 1967) και παράλληλα, με δοτές, επιβαλλόμενες έξωθεν, κυβερνήσεις, όπως του Κ. Καραμανλή  της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» του Γκιζίκη, το 1974.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών των «νόθων» πολιτικών πραγματικοτήτων, μας οδήγησε στην σημερινή γονατισμένη χώρα, με τον ρημαγμένο Λαό.

Γι’ αυτό και εμείς ως ΕΔΗΚ, συστρατευόμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μήπως επιτέλους, με 2 αιώνες επιβράδυνση, αναπτυχθεί στην Ελλάδα το ίδιο σύστημα που ισχύει ΠΑΝΤΟΥ, εκτός από εδώ, τις σλαβικές χώρες, την Αφρική και την Ασία. Χρειάζεται υπομονή και επιμονή στον αγώνα, για να μείνει ζωντανή η ελπίδα και να πραγματοποιήσουμε το όραμά μας για γνήσια δημοκρατικό, δηλαδή αποτελεσματικό και δίκαιο Κράτος. Κι αυτό, σε συνθήκες σεβασμού των ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.

Μόνο έτσι, θα προστατευθούν και θα ισχυροποιηθούν τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα, με μια Ελλάδα περήφανη, αξιοπρεπή και σύγχρονη.

 

Διαβάζοντας ένα κείμενο, ξεπεταγόταν συνέχεια μπροστά μου η λέξη/έννοια «Ελευθερία»!!! Θυμήθηκα το έτυμόν από το: «παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τίς», δηλαδή «να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει/επιθυμεί» (ρήμ. ἐλεύθω= ἐρχομαι, πορεύομαι / ἐρῶ= αγαπώ -> ἔρως, δηλώνοντας ταυτοχρόνως το έτυμον ότι η έννοια Ελευθερία πάντοτε έρχεται και ουδέποτε είναι παρούσα, είναι διαρκές ζητούμενο δηλαδή!!!).

Σύμφωνα λοιπόν με την Ελληνική νόηση, η «Ελευθερία» δεν είναι το να μην είσαι σκλάβος ή δούλος (liber στα λατινικά), αλλά το να πράττεις εν γένει σύμφωνα με ό,τι σου γεννά έρωτα στην ψυχή σου!!!

Δεν αρκεί επομένως να μην είσαι υπόδουλος για να είσαι ελεύθερος σύμφωνα με την δυτική ή και ανατολίτικη θεώρηση, αλλά πρέπει να βαδίζεις σύμφωνα με ό,τι έρωτα σου προκαλεί, δηλαδή σε ενθουσιάζει, ταράζει την ψυχή σου, σε οδηγεί στη δημιουργία και την υπέρβαση, σε συγκλονίζει…

Ζώντας μία ζωή ρουτίνας και ημίμετρων, ελεύθερος δεν είσαι ποτέ (όπως στις μέρες μας δηλαδή). Σε επίρρωση δείτε τις ετυμολογήσεις μερικών λατινογενών, γερμανογενών, σλαβογενών, Κινέζικων και τούρκικων λέξεων για την ελευθερία για να καταλάβετε ότι οι άνθρωποι, μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε στο θέμα / έννοια: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ( άντε να καταλάβουν οι Τροϊκανοί και οι εντολοδόχοι τους):
Αγγλικά , Γαλλικά, Ιταλικά Ισπανικά: liberty Liberté Libertà Libertad = absence of restraint , δηλ. απουσία της συγκράτησης. Καμία σχέση με το Ελεύθω ….
Γερμανικά Freiheit Δανικά Frihed Αγγλικά freedom = από τη ρίζα freo και τα πρωτογερμανικά frijaz = δωρεάν ( βασική έννοια ) . Καμία σχέση με το Ελεύθω….
Κινέζικα: 自由 = δωρεάν , αλλά και ακαταστασία !!!! Άλλη έννοια από την Ελευθερία
Σλαβογενώς: Свобода – sveboda με ρίζα suobh = μόνο το δικό τους (να γίνει ) και
Τούρκικα: Özgürlük = freedom = δωρεάν , επίσης serbestiyet από το Περσικό Serbest που σημαίνει «απαλλαγή » και «ανεξέλεγκτος/η/ο» , αλλά και Hürriyet από το αραβικό hurriyya, με ρίζα το Hurr, που ομοίως σημαίνει «δωρεάν» ως αντίθετο του δούλος.

Ας αναζητούσε λοιπόν την Ελευθερία και ας διδάξουμε ακόμα μια φορά τους λαούς για το τι σημαίνει αγώνας για την Ελευθερίας μας, ως διαρκές ζητούμενο και ποτέ βεβαία!

Δημήτρης Σταθακόπουλος
Γενικός Γραμματέας Ε.ΔΗ.Κ.

 

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ, προέδρου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.), μέλους του ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, karabelas@edik.gr 

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2013 

Η πολιτική ζωή της χώρας μας δείχνει το δρόμο σε κάθε τριτοκοσμική κατ” επίφαση δημοκρατία. Η παρακολούθηση των συνεδριάσεων της Βουλής και οι αρένες των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών μάς πείθουν ότι υπάρχει ακόμα κατήφορος για να τον κατεβούμε.

Ο πυρετός της αντιπαράθεσης έχει ξεπεράσει προ πολλού τα επίπεδα της δεκαετίας του ’80. Μόνο που τότε η αντιπαράθεση ήταν ένα κακής ποιότητας θέατρο μεταξύ των νομέων της εξουσίας.

Αντίθετα, σήμερα είναι ο λυσσώδης αγώνας του παλαιού, του ψυχορραγούντος δικομματισμού και του δανειοσυντήρητου συστήματος που αυτός έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια, απέναντι στις δυνάμεις ακύρωσης και ανατροπής της φαυλότητας.

Αντί λοιπόν να δει κανείς στις δημοσκοπήσεις σημαντική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ως τη με διεθνή αναγνώριση δύναμη αλλαγής, παρατηρεί μια στασιμότητα ή μικρή κάμψη. Και φυσικά, όπως κάθε κερκίδα που σέβεται τον εαυτό της σε αυτή τη χώρα, αρχίζει την κριτική στον προπονητή, στους παίκτες, στον αγωνιστικό χώρο…

Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που στρέφονται στην αποχή, όπως έχει αναλυθεί από τους ειδικούς, είναι το δημιουργικότερο κομμάτι της κοινωνίας μας, δηλαδή οι νέοι ηλικιακά ψηφοφόροι.

Οι άνθρωποι εκείνοι που στοιχημάτισαν το μέλλον τους με την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, όχι γιατί ανακάλυψαν ξαφνικά τον μαρξισμό, αλλά γιατί θέλουν μια πραγματική αλλαγή και μια ουσιαστική Δημοκρατία!

Δεν είναι δυνατόν με φρασεολογία και κείμενα που αποπνέουν άρωμα περασμένων αιώνων, να πείσουμε τους πολίτες για τη διάθεσή μας για Ριζοσπαστική Αλλαγή, για Αξιοκρατία και Αξιολόγηση.

Ο στόχος είναι διττός, να ανακουφίσουμε άμεσα τον πληθυσμό που υποφέρει, με πρωτοβουλίες και δράσεις και από τα πάνω (οργάνωση εθελοντικών ομάδων, νομοθεσία που ανακουφίζει, ανάδειξη πτυχών της δημόσιας ζωής που κρύβουν τα ΜΜΕ) και παράλληλα να σχεδιάσουμε και να δείξουμε με το δάχτυλο το μέλλον, τι οραματιζόμαστε και τι ονειρεύομαστε για τα επόμενα χρόνια.

Δεν υπάρχουν νέοι να πειστούν για ένταξη στα σάπια συνδικάτα και με χαρά να ακολουθήσουν νέους καθοδηγητές, όσο αγνοί και αν δείχνουν. Δεν υπάρχουν νέοι να ακολουθήσουν ξύλινο λόγο και μηδενισμό μέσα στα πανεπιστήμια. Γνωρίζουν το ωραίο και το δημιουργικό και το περιμένουν.

Οι νέοι περιμένουν την όλο και σαφέστερη περιγραφή του οράματος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την αλλαγή. Περιμένουν την πλήρη αποδέσμευση από δογματισμούς και αγκυλώσεις και την υιοθέτηση προτάσεων που θα αφορούν το σήμερα και το αύριο και θα προκύπτουν από ειλικρινή διάλογο και όχι από την ερμηνεία της τάδε υποπαραγράφου του δείνα κειμένου από το 1917 μέχρι σήμερα…

Η διεθνής περιοδεία του προέδρου Αλέξη Τσίπρα και η ευμενής απήχηση και προσέλκυση συμμάχων που επέφερε και ο λόγος που διατυπώνεται με μεγαλύτερη σαφήνεια καθημερινά από τον ίδιο και πολλά στελέχη, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι σύντομα το κλίμα θα αναστραφεί ριζικά υπέρ της πορείας για την κάλυψη πλήρως του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, δηλαδή του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς.

Οι πολίτες περιμένουν από εμάς να τους κοιτάξουμε με καθαρή ματιά και να εξηγήσουμε πώς οραματιζόμαστε την Ελλάδα αύριο, πώς θα κατοχυρώσουμε ίσες ευκαιρίες, τιμωρία της διαφθοράς, αξιοκρατία και κυρίως αξιολόγηση.

Περιμένουν προτάσεις για τη μεσαία και μικρή επιχειρηματικότητα, που ήταν πάντα ο στυλοβάτης της οικονομίας. Απαιτούν ότι δεν θα ασκήσουμε μια πολιτικά υπεύθυνη διαχείριση της καταστροφής και φυσικά ότι ποτέ δεν θα προδώσουμε αυτή την εμπιστοσύνη, αντικαθιστώντας τους χαλίφηδες του δικομματισμού με τους δικούς μας βεζίρηδες.

Το σημαντικότερο όμως είναι η συμμετοχή, αντί της αποχής που συντηρεί το σύστημα. Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στρατός σωτηρίας, είναι οι πολίτες που πρέπει ενεργά να εμπλακούν στις δομές του και να κυριαρχήσουν οι εκφραστές της δυναμικής τού 27%. Αντί του καναπέ, ο αγώνας λοιπόν…

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=343355

 

Όταν δύο αγαπημένοι μας άνθρωποι συναντούνται, τότε το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό! Απολαύστε τη συνέντευξη Γιάννη Φρέρη στη Γιωργία Λινάρδου:

freris Πηγή: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=27%2F01%2F2013

 

 

Άρθρο του Κώστα Κουράγιου, Διευθυντή του Γραφείου Τύπου της Ε.ΔΗ.Κ., στην Εφημερίδα «Το Παρόν», την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2013

paron

Πηγή: http://www.paron.gr/v3/articles/digital/2013-02-03/pdf/25.pdf

 

 

Άρθρο του Σταύρου Καράμπελα, Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ., στην πρώτη σε κυκλοφορία Εφημερίδα της Κύπρου «Ο Φιλελεύθερος», Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

arthro-im

 

Πηγή: http://www.philenews.com/AssetService/Image.ashx?t=2&pg=65196&

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha