Μία κάποια εκδοχή Ελλάδας και ελληνικού λαού, ανακάλυψε σήμερα το πρωί ότι ο φασισμός σκοτώνει. Είναι ακριβώς η εκδοχή Ελλάδας και λαού που έκανε την Ελλάδα σαν τα μούτρα της. Η Ελλάδα που πουλάει την ψήφο της άλλοτε σε λαμόγια κι άλλοτε σε τσαρλατάνους που άδουν πολιτικό λόγο εφάμιλλο σκυλάδικων ασμάτων. Η Ελλάδα που συκοφαντεί ως «μαλάκες» και περιθωριοποιεί αυτούς που παλεύουν για το δίκιο και την αξιοσύνη.

Είναι η αιώνια εκδοχή της Ελλάδας που ξυπνάει μόνο όταν βγαίνει από εφιάλτη. Είναι τότε που θυμάται την Ιστορία και παίρνει θέση υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Έτσι – όμως –  αναιρεί τη δική της ιστορία και χτίζει γιαλαντζί δημοκρατία και ελευθερία. Έτσι οι Τετάρτες – και όχι μόνο αυτές – ξημερώνουν ματωμένες.

Φταις εσύ ελληνικέ λαέ. Στην πλειοψηφία σου (αφού αυτή κυβερνάει και εμάς τους υπόλοιπους) φταις και εν πολλοίς δεν αξίζεις να λέγεσαι ούτε «ελληνικός», ούτε «λαός».  Μια ζωή βολευόσουν με τους κλέφτες και τους ψεύτες ή έσπευδες να κλέψεις φως από άξιους προγόνους ή συγχρόνους: Ο Κολοκοτρώνης φυλακή και ο Παναγούλης να ματώνει μόνος. Και οι δύο – και λίγοι (δυστυχώς) ακόμα – να θυσιάζονται για ένα αδειανό πουκάμισο. Για σένανε, πολυμήχανο απόβρασμα της Ιστορίας, που κατόρθωσες να τους ξεγελάσεις. Για σένανε που πούλησες κοψοχρονιά το κλειδί της Κερκόπορτας και αναίσχυντα εμπορεύεσαι ακόμη την υπόληψη των λίγων Παλαιολόγων που σου έφτιαξαν όνομα για να πουλάς μούρη στην οικουμένη, μιλώντας τη γλώσσα τους. Για σένανε που στην πρώτη στραβή γίνεσαι κολλητάρι του αγά, του γκεσταπίτη ή του χουνταίου.

Ε, λοιπόν βρισκόμαστε σε έναν ιδιότυπο «εμφύλιο» μαζί σου. Είσαι αριθμητικά υπέρτερος, αλλά και τι μ’αυτό; Πάντα λιγότεροι ήμασταν, μα ακόμη εδώ. Όμως προτιμάμε να εξαλειφθούμε μαζί με το όνομά μας, παρά να σε αφήσουμε να το εμπορεύεσαι.

Ένα «καριοφίλι» μας έμεινε από το 1843. Η οδηγία χρήσης του με αριθμό 120 γράφει ότι «επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». 

 

ΑΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ και μετά το ελληνικό αλφάβητο και μετά την παραδοσιακή μουσική και γιατί όχι και τα νέα ελληνικά. Ετσι και αλλιώς όλοι οι έλληνες είμαστε γλωσσομαθείς, μιλάμε αγγλικά ( τουλάχιστον ) . Τι τα θέλουμε όλα αυτά ; Ας ακολουθήσουμε το Κεμαλικό πρότυπο!

Ο Κεμάλ Ατατούρκ, με ατομική απόφασή του ( υποτίθεται της βουλής ), το 1928 αντικατέστησε την αραβική (οθωμανική ) γραφή με το λατινικό αλφάβητο και φρόντισε να διαδοθεί στον Τουρκικό λαό με το ζόρι η δυτική κλασική μουσική και το θέατρο. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο λαϊκός κόσμος να περάσει περίοδο βίαιας αστυνομικής προσαρμογής και μάλιστα να δείχνει «ευτυχισμένος» γι” αυτή την αλλαγή.

Συνέπεια όλου αυτού ήταν οι μαθητές να μην διδαχθούν από το 1928 και εντεύθεν την οθωμανική ( αραβική ) γραφή και έτσι να αποκοπούν απ” όλα τα λογοτεχνικά έργα ( ακόμα και τις επιστολές των παππούδων τους ) που ήταν γραμμένα στην γραφή αυτή, στερούμενοι πλέον την αμεσότητα των κειμένων. Οτι διδάχθηκαν από τότε και στο εξής ήταν σε νεοτουρκική γλώσσα και γραφή ( λατινικά γράμματα ), αλλά όπως προανέφερα έχασαν την άμεση πρόσβαση στα οθωμανικά κείμενα τα οποία δεν μπορούν πλέον να διαβάσουν οι νεότουρκοι πολίτες, μαθητές και φοιτητές, με ότι σημαίνει αυτό. Την οθωμανική γραφή την διαβάζουν πλέον λίγοι εξειδικευμένοι φιλόλογοι/ γλωσσολόγοι.

Μπορούμε και εμείς να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους και να γράφουμε με λατινικά γράμματα την ελληνική γλώσσα και φυσικά να καταργήσουμε τα αρχαία ελληνικά, έτσι με μεγάλη σιγουριά θα αποστερηθούμε την αμεσότητα της γλώσσας και των κειμένων, το έτυμον των λέξεων και όλο τον πνευματικό πλούτο μιάς μακράς επί χιλιετίες παράδοσης. Εξάλλου τι τα χρειαζόμαστε ; Ούτως ή άλλως είμαστε μαζάνθρωποι χωρίς κρίση και πρωτότυπη προσέγγιση των κειμένων. Αναμασάμε εξυπνακίστικα ότι μας πλασάρουν …. Και το FB προσφέρεται γι” αυτό .

Παρακάτω ένα παλιό μεν , αλλά πάντα επίκαιρο Τουρκικό βίντεο ( με υπότιτλους ), που δείχνει ( κωμικοτραγικά ) τα προλεχθέντα , αλλά δείχνει και την έξυπνη προσαρμογή του λαού στα αστυνομικά μέτρα εκπολιτισμού :

ΧΑΡΕΙΤΕ! ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΑΓΗ. (Ελληνικοί Υπότιτλοι) Σενάριο και Σκηνοθεσία Sinan Çetin

 

Σαν σήμερα τον Αύγουστο του 1949 έληξε ουσιαστικά ο εμφύλιος σπαραγμός.

Ο Εμφύλιος Πόλεμος που ξεκίνησε από το 1943 στα ελληνικά βουνά, κόστισε στην Ελλάδα ποταμούς αίματος και στις δύο πλευρές και ρίζωσε άσβεστο μίσος για δεκαετίες.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα γεγονότα εκείνα στέρησαν από την Ελλάδα τη Νέμεση έναντι των Δωσιλόγων και κυρίως την Εθνική ολοκλήρωση (εδαφικές διεκδικήσεις) έναντι των συνεργατών των Γερμανών (Αλβανία-Βουλγαρία), αλλά και έναντι της συμμάχου Αγγλίας (Κύπρος)…

Εκείνο όμως που είναι πραγματικά τραγικό, είναι ότι επανέρχεται και στοιχειώνει την πολιτική συζήτηση στις μέρες μας. Η γενιά που καλείται να ορίσει το σήμερα και το αύριο του τόπου, η μόνη ανάμνηση που έχει από τότε, είναι οι διηγήσεις των παππούδων.

Αγαπάμε τους παππούδες, αλλά διάολε, οι έριδες τους πρέπει να τους ακολουθήσουν…

 

Ήταν εκείνες οι πρωινές ώρες της 13ης Αυγούστου 1968, που ο Αλέκος Παναγούλης με τους συντρόφους του, υπέγραφαν με την ιστορία το ιερό συμβόλαιο του αγώνα και της αντίστασης κατά της τυραννίας. Η βόμβα εξερράγη, ο χώρος με το χρόνο δε συμφώνησαν και ο τύραννος σώθηκε μαζί με το καθεστώς του για να επιτελέσουν την «εθνοσωτήριο». Και η επτάχρονη δικτατορία έκανε ανέμελη το ταξίδι της, αφήνοντας στους ενδιάμεσους σταθμούς, πόνο, αίμα, εξορίες και στο τερματισμό της, τη προδοσία της Κύπρου. Στη συνέχεια η παράδοση της σκυτάλης στη μεταπολίτευση ή αλλιώς τη μετεξέλιξη της δικτατορίας σε δημοκρατία. Κείνο το Αυγουστιάτικο πρωινό ο Αλέκος έμπαινε σε μια θυελλώδη διαλεκτική με την ιστορία. Αυτή του ανιδιοτελούς αγώνα για το ύψιστο και ίσως το πιο ευγενές ιδανικό: την ελευθερία. Τη διαλεκτική αυτή που τον ανέδειξε σε σύμβολο αντίστασης αλλά και ποιητή που κάνει τον πόνο, προσκλητήριο για αγώνα.
Επωμίστηκε το «σταυρό» της βούλησης της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού για προσωπική-συλλογική ελευθερία και δημοκρατία και συνάμα την αδυναμία του να τη διεκδικήσει σθεναρά.
Ο Αλέκος όντας βουλευτής της Ε.Δ.Η.Κ δεν σταμάτησε να αγωνίζεται και στην προσπάθειά του να αποκαλύψει σκοτεινές πτυχές της «επταετίας» δολοφονείται, αφήνοντας μας βιωματικά διδάγματα όπως η αυτογνωσία για το τι σημαίνει Άνθρωπος και ενεργός πολίτης. Διδάσκοντας πνεύμα ανυποταξίας και αντίστασης στο σαθρό, το κίβδηλο και το κατευθυνόμενο. Η ελευθερία έλεγε «περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον».
Με τη πορεία του πέρασε στην αθανασία, καθώς μόνο το σώμα του χάθηκε. Το πνεύμα και η ψυχή του μετοίκησαν και κατοικούν σε κάθε γωνιά του κόσμου, σε κάθε καρδιά που διψά για ελευθερία, για απαλλαγή από κάθε δυνάστη και εξουσιαστή.
Για «πάλης ξεκίνημα».

 

Θα πρέπει τα πράγματα τις ώρες της κρίσης, να είναι ξεκάθαρα και στο μυαλό και στις πράξεις μας…

Η οικτρή οικονομική κατάσταση της χώρας μας δεν επιτρέπει εκπτώσεις στον Πολιτισμό και τις Αξίες μας. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν στον τόπο μας, έστω και παρά την θέλησή μας, θα πρέπει να τύχουν του σεβασμού και της φιλοξενίας μας καθώς και των παροχών που προκύπτουν από τις διεθνείς δεσμεύσεις μας, για όσο διάστημα χρειαστεί να παραμείνουν.

Είναι ευθύνη της Κυβέρνησης τόσο το γεγονός ότι ταλαιπωρούνται άνθρωποι που χρήζουν Πολιτικού Ασύλου, όσο και ότι δεν υπάρχει επαρκής συνεργασία με την Τουρκία και τις χώρες αφετηρίας των παράνομων μεταναστών, για να είναι ταχύτερη και μαζικότερη η επαναπροώθηση στις πατρίδες τους.

Προφανώς, για όσο διάστημα απαιτηθεί η παραμονή τους στην Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να είναι σε Κέντρα Φιλοξενίας κοντά στα σύνορα, στα οποία θα έχουν πρόσβαση οι διεθνώς αναγνωρισμένες ΜΚΟ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και θα τους παρέχονται οι στοιχειώδεις παροχές ενός πολιτισμένου και δημοκρατικού κράτους.

Κάθε άλλη συζήτηση είναι περιττή…

 

Δήλωση του Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ. Σταύρου Καράμπελα για την σημερινή επέτειο:

To μόνον που είναι βέβαιο, είναι ότι την 24 Ιουλίου 1974 έπαυσε ο αυταρχικός χαρακτήρας του καθεστώτος, δηλαδή σταμάτησαν οι διώξεις για τα πολιτικά φρονήματα.

Εκείνο που είναι ακόμα ζητούμενο είναι η κατάκτηση των Ιδανικών της Γαλλικής Επανάστασης και της Δημοκρατίας…

 

Σχόλιο του Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ. Σταύρου Καράμπελα για τις εμφυλιοπολεμικές αναφορές:

«Στην Νότια Αφρική, μετά την κατάρρευση του Απαρτχάιντ και με το ειδικό βάρος του Προέδρου Νέλσον Μαντέλα, έγιναν οι Επιτροπές Αλήθειας και Συμφιλίωσης που βοήθησαν την ενοποίηση και την επούλωση των πληγών.

Όχι μόνο εξαιτίας των ηλιθιοτήτων που ακούγονται τον τελευταίο καιρό, ένθεν κακείθεν, αλλά και απ” όσες ιστορίες ακούω ακόμα από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου και τους απογόνους τους, υποστηρίζω ΕΝΤΟΝΑ ότι θα έπρεπε να υιοθετήσουμε και εμείς αυτήν την ιδέα.

Μόνον έτσι θα αναζητήσουμε την αλήθεια, θα επουλώσουμε τις πληγές και θα πάμε όλοι μαζί μπροστά.

Όσοι ξυπνούν τις άσχημες μνήμες των γεγονότων της περιόδου 1940-1949, για πολιτικό όφελος, είναι είτε ηλίθιοι είτε επικίνδυνοι για την Δημοκρατία…»

 

Του Σταύρου Καράμπελα*  Έχοντας τιμήσει στο ακέραιο τη σύμπραξή μας με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, έρχεται η στιγμή να δηλώσουμε το αυτονόητο, ότι δηλαδή οι φίλοι, τα μέλη, τα στελέχη και η ηγεσία της ΕΔΗΚ, δεν μπορούν να διαπράξουν την ιστορική ατιμία της αυτοδιάλυσης του ιστορικότερου ΕΝ ΖΩΗ αστικού, ευρωπαϊκού, πατριωτικού, προοδευτικού κόμματος.  Αντιπαρερχόμεθα τις -ποσοτικής φύσεως- λοιδορίες περί του παρόντος μεγέθους του κόμματός μας, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα ποιο είναι αυτό. Γνωρίζουμε ότι είμαστε μόνο μερικές εκατοντάδες –νέοι ως επί το πλείστον– απλοί Έλληνες, που με κόπους και θυσίες παραμείναμε ανένδοτα έντιμοι και αγοήτευτοι από τις σειρήνες του κρατήσαντος κομματικού κατεστημένου που μοίραζε θέσεις, καριέρες και βολέματα.  Όταν μέρος αυτού του συστήματος κατέρρευσε, επιλέξαμε να συνεισφέρουμε τον κομματικό μας εαυτό ως προστιθέμενη ηθική αξία στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, προκειμένου να κατεδαφισθεί ό,τι απέμενε όρθιο από τη γαλαζοπράσινη διαφέντευση του τόπου και της μοίρας του.  Η προεδρική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τις αποφάσεις της. Το ενδεχόμενο να βρεθούμε χώρια μετά το συνέδριο, θα έχει σημάνει το πέρας ενός γενναίου πολιτικού εγχειρήματος να ξανοιχτεί η Αριστερά στην απέναντι όχθη του ποταμού, πείραμα στο οποίο θελήσαμε να συνεισφέρουμε, παρά τις όποιες αντιδράσεις σημειώθηκαν και στους δικούς μας κόλπους.  Τιμούμε τις φιλίες που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της συμπόρευσης και είναι βέβαιο πως θα αποδειχθούν ζωντανές και χρήσιμες για την πατρίδα στο μέλλον. Δεν λοιδορούμε αυτούς που χωρίς επαρκή γνώση Ιστορίας και πολιτικό αισθητήριο μας λοιδορούν. Το κεντρώο ήθος και η μεσότητα της ΕΔΗΚ θα παραμείνει η ζητούμενη προστιθέμενη αξία κάθε πολιτικού συνασπισμού που θα επιδιώξει με ισχυρές πιθανότητες επιτυχίας την αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα.  Σε εκείνους που έχουν ξεκινήσει έναν αήθη βουβό παρασκηνιακό πόλεμο θα συστήναμε να τον παύσουν, εάν όντως νιώθουν ότι αποτελούμε αμελητέο πολιτικό μέγεθος. Αν όμως επιθυμούν να συνεχίσουν, ας γνωρίζουν ότι διατηρούμε την πολυτέλεια του να μην έχουμε τίποτε υλικό να χάσουμε.  Αποτελεί καθήκον υμών των μικρών να διατηρούμε μία πολιτική στέγη που θα φιλοξενεί τα πορτραίτα (και όχι μόνο) του Τρικούπη, του Βενιζέλου, του Παπαναστασίου, του Πλαστήρα, του «Γέρου της Δημοκρατίας», του Μαύρου, του Ζίγδη, του Σαρρή μα κυρίως των ύψιστων ηρώων Αλέκου Παναγούλη και Κώστα Γεωργάκη.  Όπως γίνεται αντιληπτό από τα παραπάνω, οι μικροί δικοί μου ώμοι αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της αυτοκατεδάφισης. Γι’ αυτό, εν κατακλείδι, δανείζομαι το πνεύμα των λόγων ενός μεγάλου κεντρώου πατριώτη, του Τάσσου Παπαδόπουλου, για αυτοδεσμευθώ παραφράζοντάς τον και να δεσμεύσω την παράταξη που με τιμή υπηρετώ:  «Εγώ παρέλαβα κόμμα και δεν θα παραδώσω τάση άλλου κόμματος».  (* Ο Σταύρος Καράμπελας είναι Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου μέλους του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ – karabelas@edik.gr)

 

Ενιαίος φορέας με αυτοδύναμες πολιτικές δυνάμεις

Αθήνα, 7.7.2013

 

Με ιδιαίτερη ανησυχία το Εθνικό Συμβούλιο της Ε.ΔΗ.Κ. διαπιστώνει την πίεση που ασκείται από την προεδρική πλειοψηφία του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας, για την αλλοίωση της μορφής του σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Είναι προφανές ότι δεν τίθεται ούτε καν σαν ερώτημα η διάλυση της Ε.ΔΗ.Κ., του ιστορικού κόμματος του Κέντρου, που φέρει την σφραγίδα της αποστολικής διαδοχής της Ένωσης Κέντρου.

 

Είναι απορίας άξιο γιατί να επιθυμεί κανείς την καταστροφή ενός σχήματος που από μικρά ποσοστά εκτινάχθηκε στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και μάλιστα να επιδιώκει την αντικατάστασή του από ένα προεδροκεντρικό ενιαίο κόμμα, τα θλιβερά αποτελέσματα των οποίων ζήσαμε τις περασμένες δεκαετίες.

 

Η Ε.ΔΗ.Κ. συμμετέχει εδώ και ένα χρόνο στο πρωτοποριακό για τα παγκόσμια δεδομένα, εγχείρημα ενότητας και κοινής δράσης της Αριστερής και Δημοκρατικής παράταξης και επιθυμεί να συνεχίσει αυτήν την προσπάθεια μέχρι την ανάληψη της εξουσίας και την εφαρμογή των όσων από κοινού μας δεσμεύουν έναντι του λαού.

 

Είμαστε σαφέστατα υπέρ της λογικής τής επικράτησης της Άμεσης Δημοκρατίας στον ενιαίο φορέα, που επιθυμούμε να προκύψει από το προσεχές Συνέδριο, και γι” αυτό προτείναμε σειρά μέτρων που θα την διασφαλίσουν (κληρωτοί, ορισμένη θητεία Βουλευτών και κομματικών οργάνων, ορισμένη θητεία επαγγελματικών στελεχών, ασυμβίβαστο Βουλευτών – Υπουργών, κομματικών οργάνων – επαγγελματικών στελεχών κ.ά).

 

Ζήσαμε όλο αυτό το χρονικό διάστημα διαδικασίες ξένες προς την νοοτροπία μας και δεν δεχθήκαμε να προσχωρήσουμε σε μηχανισμούς που θα διασφάλιζαν καλλίτερη παρουσία των εκπροσώπων μας. Θεωρούμε ότι ακριβώς η λογική “ένα μέλος μία ψήφος” διασφαλίζεται με την παρουσία των διακριτών πολιτικών δυνάμεων που με σύστημα Απλής Αναλογικής σε πανελλαδικό επίπεδο, θα εκφράζουν την ακριβή καταγραφή και εκπροσώπηση των δυνάμεων της Συμμαχίας. Αντιτιθέμεθα όμως σε συνθήκες πλειοψηφικών διαδικασιών σε κατακερματισμένες οργανώσεις, που η σχετική πλειοψηφία εξαφανίζει τις μικρότερες ομάδες, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα με την πρόσφατη εκλογή ΚΑΙ των 65 γραμματέων των περιφερειακών οργανώσεων από μέλη του Συνασπισμού.

 

Η Ε.ΔΗ.Κ θεωρεί ότι σε ένα συμμαχικό σχήμα όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, κανείς δεν δικαιούται να αποφασίζει για τον άλλο και να παραγνωρίζει τις αποφάσεις που ήταν κοινές από την αρχή, κάτι τέτοιο αν επιχειρηθεί έχει τα χαρακτηριστικά της πολιτικής ανεντιμότητας.

 

Δεν έχει καμία λογική να θέσουμε σε μια διαδικασία ενοποίησης το ιστορικό ρεύμα του Κέντρου με αυτό της Αριστεράς και μάλιστα να κρίνουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με όρους πλειοψηφίας και σιωπής της μειοψηφίας. Έχει νόημα να μιλούμε μόνο για τη συνεργασία αυτών των ρευμάτων εντός ορισμένων πλαισίων και στη βάση των ειδικών αναγκών που η χώρα μας αντιμετωπίζει.

 

Τέλος, η Ε.ΔΗ.Κ. αισθάνεται αυξημένη την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στους ψηφοφόρους του συμμαχικού σχήματος και θα λειτουργήσει ως δύναμη ελέγχου και για όσο καιρό θα έχει τα μέσα και την ελευθερία να το πράττει.

 

Ευχόμαστε και θα αγωνιστούμε τα όσα κοινά μας οδήγησαν στις επιτυχίες του 2012, να μας οδηγήσουν στην τελική Νίκη για το συμφέρον του Ελληνικού λαού και της Δημοκρατίας.

 

Του Σταύρου Καράμπελα*

Μια φορά και έναν καιρό σε μια χώρα υπήρχαν δύο μεγάλες στάνες, που συγκέντρωναν το σύνολο σχεδόν των προβάτων της χώρας. Υπήρχαν βέβαια και αρκετά ελεύθερα κατσίκια, σε μικρές ομάδες. Οι στάνες ήταν έντονα ανταγωνιστικές μεταξύ τους, αλλά αυτό ήταν εικονικό, στην ουσία οι διαφορές ήταν ελάχιστες και ο ανταγωνισμός τιμών αποτέλεσμα του μεταξύ τους κρυφού καρτέλ.

Περίπου 2.000 οικογένειες ελέγχαν όλες τις απαραίτητες υπηρεσίες και οι επίζηλες θέσεις των επιστατών πήγαιναν από πατέρα σε γιο και θυγατέρα. Τεράστια ποσά επιδοτήσεων αντί να πάνε σε βελτίωση των συνθηκών των προβάτων,  κτηνιατρικής περίθαλψης, τροφής και στέγης, γινόντουσαν κλιματιστικά για τα σπίτια των τσοπάνηδων, αγροτικά και νέες γκλίτσες για τον σωφρονισμό των προβάτων. Υπήρχαν βέβαια και τα “Νέα της Στάνης” για την ενημέρωση των προβάτων, ο ιδιοκτήτης των οποίων αναλάμβανε αξιοκρατικά και όλα τα σημαντικά έργα της στάνης.

Επειδή όμως οι 2.000 οικογένειες δεν ήταν και τα πρώτα μυαλά και αν ήταν κοιτούσαν την τσέπη τους και όχι το καλό της στάνης, είχε σαν αποτέλεσμα αντί για καλό γάλα και τυριά να μπαίνει μέσα η στάνη και τα έργα να μην αποδίδουν.

Έφτασε τότε κάποια στιγμή που κόπηκε η χρηματοδότηση και οι δανειστές απαίτησαν να γίνουν τα πράγματα κατά πως νόμιζαν εκείνοι καλλίτερα. Τότε ω του θαύματος στις εκλογές των προβάτων η συντριπτική πλειοψηφία επαναστάτησε και ψήφισε μια συμμαχία από αγριοκάτσικα καθώς και μερικά μαύρα πρόβατα, από μια ράτσα που όλοι νόμιζαν ότι είχε εκλείψει.

Τα μαύρα πρόβατα ήταν και αυτά πρόβατα σαν τα άλλα και μάλιστα έπασχαν από τη νόσο των τρελών αγελάδων, οπότε ήταν ακατάλληλα για οτιδήποτε. Αλλά η Φωνή της Στάνης τα κρατούσε στην επικαιρότητα ως μπαμπούλα για τα υπόλοιπα πρόβατα, με τους τίτλους “Αν φύγουν οι τσοπάνηδες θα γεμίσουμε μαύρα πρόβατα”.

Η Συμμαχία των Κατσικιών, έτσι όπως ήταν και ελευθέρας βοσκής και σε απάτητες κορυφές, έλεγε τρελά πράγματα. Σανό σε ίσες μερίδες, ζεστά παχνιά το χειμώνα, κτηνίατρο σε κάθε παχνί, φροντίδα για νεαρά πρόβατα και κατσίκια να αναπτύξουν ελεύθερα την προσωπικότητα τους, τιμωρία των τσοπάνων που οδήγησαν την κατάσταση σε αυτό το χάλι και άλλα επαναστατικά.

Οι τσοπαναραίοι συνασπίστηκαν τότε, βάραγαν και πρωτοσέλιδα στη Φωνή της Στάνης ότι θα χαθεί το χορτάρι χωρίς αυτούς, βρήκαν και κάτι ζαβά κατσίκια να τους στηρίξουν, ήταν και ένας περίεργος νόμος που έλεγε ότι το πιο ψηλό πρόβατο κερδίζει 50 τόνους σανό και κατάφεραν προσωρινά να κρατήσουν τον έλεγχο.

Η Συμμαχία από τα Κατσίκια ήταν βέβαιη πια ότι σύντομα τα πρόβατα θα καταλάβαιναν που είναι η Ελπίδα και η Ελευθερία, θα ανέτρεπαν την ένωση των τσοπάνηδων και των ζαβών κατσικιών και θα έδιναν την εξουσία σε αυτά που έφερναν το καινούργιο, το διαφορετικό.

Ξαφνικά όμως η μεγαλύτερη ομάδα από τα κατσίκια της Συμμαχίας λέει, μήπως να κάνουμε και εμείς μια στάνη και να βάλουμε έναν τσοπάνη διαφορετικό από τους άλλους που θα μας σώσει όλους; Η ομάδα αυτή ήθελε φυσικά να παίξει το ρόλο του μεγάλου βεζίρη δίπλα στον τσοπάνη.

Κάποια από τα επαναστατημένα πρόβατα που είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια να έχουν τσοπάνη πάνω από το κεφάλι τους, τη βρήκαν καλή ιδέα, άλλωστε αυτός ο τσοπάνης θα ήταν καλός, θα ήταν ο πατερούλης όλων, προβάτων και κατσικιών, ακόμα και σκύλων. Κάποια κατσίκια σκέφτηκαν ας κάνουμε μια στάνη και οι δικές μας απόψεις θα αποσπάσουν την πλειοψηφία των κατσικιών, μπορεί να έχουμε έναν τσοπάνη, αλλά αν κάνει ό,τι του λέμε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Υπήρχαν όμως και κάποια κατσίκια που δεν έχουν μάθει να τρώνε σανό από το χέρι κανενός, και ο αέρας Ελευθερίας και τα βότανα ψηλά σε απάτητες κορφές, δεν συμβιβάζονται με μαντριά και τσοπάνηδες.

Και το ερώτημα είναι, θα καταλάβει η πλειοψηφία των κατσικιών και των επαναστατημένων προβάτων, το μεγαλείο της προσπάθειας που κατάφερε να σπάσει το απόστημα της στάνης ή θα πιστέψει ότι αυτό που χρειάζεται είναι ένα νέο μαντρί;…

Έτσι δεν ξέρουμε αν θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλλίτερα και αυτό είναι ανησυχητικό, γιατί το καλλίτερα αφορά πολλά εκατομμύρια πρόβατα και κατσίκια…

Φυσικά κάθε ομοιότητα σε αυτό το παραμύθι, με πρόσωπα και καταστάσεις της χώρας μας είναι φανταστική!

 

(* Ο Σταύρος Καράμπελας είναι Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου μέλους του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ – karabelas@edik.gr)

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha