pasokΕίναι μαγικό πως οι πολιτικοί ηγέτες στην Ελλάδα πιστεύουν ότι οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν μνήμη χρυσόψαρου…

Έτσι και ο Κώστας Σημίτης στο βιβλίο του Εκτροχιασμός προσπαθεί να μας πείσει ότι για όλα φταίνε οι πρώην και οι επόμενοι και φυσικά όχι αυτός ο μέγιστος…

Εμένα στο χωριό μου μου έμαθαν ότι ένας πρωθυπουργός όταν συμβαίνει κάτι στραβό είτε είναι ΗΛΙΘΙΟΣ που δεν το κατάλαβε είτε είναι ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ…

Αλλά πριν ο κόντε Σημίτης γράψει άλλα βιβλία, ας απαντήσει στον Ελληνικό λαό τα παρακάτω ερωτήματα:

1. Πώς επέτρεψε το έγκλημα του Χρηματιστηρίου και τη συσσώρευση πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω και γιατί δεν τιμωρήθηκε ΚΑΝΕΙΣ;

2. Πώς προέκυψαν οι καθυστερήσεις στα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων και γιατί εκτροχιάστηκαν οι προϋπολογισμοί τους;

3. Ποιες ήταν οι σχέσεις του με επιχειρηματικά συμφέροντα που πήραν τα περισσότερα δημόσια έργα και σήμερα εμφανίζονται υπερχρεωμένοι και δανειοσυντήρητοι;

4. Με ποιους όρους άνοιξε η οικονομία μας στις ξένες πολυεθνικές και με ποιο νομικό πλαίσιο τα κέρδη που φεύγουν για το εξωτερικό είναι ασύγκριτα περισσότερα από τις εισροές κεφαλαίου των πολυεθνικών;

5. Πώς και γιατί επέλεξε ως βασικούς και στενούς συνεργάτες ανθρώπους που σήμερα είναι ύποπτοι, υπόδικοι ή καταδικασμένοι για διαφθορά; Μαντέλης, Τσουκάτος, Παπαντωνίου, Βενιζέλος, Σπώκος, Πάχτας, κ.ά.;

6. Πώς κατάφερε για πρώτη φορά από το 1821 να αναγνωρίσει δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο, με την Συμφωνία της Μαδρίτης;

Και τέλος, αλλά όχι λιγότερο σοβαρό, με ποια σοβαρότητα και εκτίμηση του μέλλοντος επέλεξε και έχρισε διάδοχό του τον Γιωργάκη Παπανδρέου;

Τρώγε τη σύνταξή σου γέροντα και πάψε, είναι σοφότερο… Κρείττον το σιγάν…

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 18/01/2013

Του Κώστα Κουράγιου, διευθυντή του Γραφείου Τύπου της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ)

avgi210113

Ανεκδιήγητα περιστατικά που συμβαίνουν στην ταλαίπωρη χώρα μας δεν επιτρέπουν να μη θυμηθούμε πλανόδιους θεατρίνους της ιταλικής Comedia dell’ arte και μάλιστα κακής ποιότητας.

Με μια βασική διαφορά. Δεν πρόκειται για τους συμπαθείς καμποτίνους που προσπαθούσαν να διασκεδάσουν τους περιστασιακούς θεατές της ευρωπαϊκής υπαίθρου των περασμένων αιώνων, αλλά, δυστυχώς, για πολιτικά πρόσωπα της σημερινής επικαιρότητας της Ελλάδας, που κατέχουν μάλιστα καίριες υπουργικές θέσεις μεταξύ του τρικομματικού υπουργικού συμβουλίου των, ευρισκόμενων σε ημιδιάλυση, παλαιοκομματικών σχηματισμών της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ.

Ο κ. Δένδιας, υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, εμφανίζεται στο πολιτικό παλκοσένικο, πασχίζοντας να υποδυθεί τον ρόλο του υπερασπιστή του νόμου, όπως ακριβώς ο Καπιτάνο στην ιταλική κωμωδία ή ο Χωροφύλακας στο γαλλικό θέατρο μαριονέττας.

Πιθανόν να εντρύφησε στο ιταλικό θέατρο ο κ. Δένδιας, επειδή κατάγεται από την Κέρκυρα που για αιώνες επηρεάστηκε από την Ενετοκρατία στα Επτάνησα, γνωρίζει δε καλά και την ιταλική γλώσσα και γι’ αυτό ανέλαβε την επιβολή του νόμου με τον, κατά την άποψή του, θεαματικό και τηλεοπτικό τρόπο.

Όμως, δυστυχώς για τον ίδιο, αλλά και για τους 3 αρχηγούς, κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη, αποβαίνει επί ματαίω η φαρσοκωμωδία που προσπαθούν να σκηνοθετήσουν, για λόγους αντιπερισπασμού και ταυτόχρονου αποπροσανατολισμού του λαού μας από την καθημερινή αθλιότητα που βιώνει.

Το σίριαλ με τίτλο “Περίπτωση της Βίλλας Αμαλίας” και οι “επιχειρήσεις-σκούπα”, δήθεν για την “αντιμετώπιση” της τρομοκρατίας, της πολυεθνικής πορνείας και των μη νόμιμων μεταναστών, ΔΕΝ αποδίδει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Σε περίπτωση εκλογών, τα ποσοστά που εμφανίζονται σε έγκυρες δημοσκοπήσεις δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά για τους 3 εταίρους της συγκυβέρνησης των μνημονιακών πολιτικών σε βάρος των Ελλήνων. Η εκλογική και πολιτική τους επιρροή φαίνεται ότι καταρρέει και βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ελπίδες των δυναστευόμενων πολιτών.

Και τούτο παρά την μεγάλη προβολή, την παρεχόμενη από τις εφημερίδες και τα μεγάλα κανάλια, που εμφανίζουν τα ασήμαντα θέματα ως σημαντικά, διατυμπανίζοντας τη μηδαμινότητα για σπουδαία επιτυχία…

Υπάρχει εξήγηση. Και γιατί καταφεύγουν από την παραπληροφόρηση στην αποσιώπηση της πραγματικότητας, αλλά και γιατί δεν αποδίδει πολιτικά, η επιχειρούμενη σκηνοθεσία, που, φυσικά, εκπορεύεται από τα πρόσωπα και τους φορείς της εγχώριας παρασιτικής ολιγαρχίας.

Πρώτη εξήγηση, γιατί το θεατρινίστικο έργο και πολυπαιγμένο μέχρι τετριμμένο είναι, αλλά και κακόγουστο.

Οι μάσκες έπεσαν κύριοι και ο ελληνικός λαός κραυγάζει: Σας γνωρίσαμε! Ξέρουμε πια, τα πολιτικάντικα τερτίπια σας!

Για να αποσπάσουν την προσοχή μας από τη μεγαλύτερη μεταπολεμική υποβάθμιση στην καθημερινότητά μας, καθώς και από το τσουνάμι της γενικευμένης διαφθοράς που πλήττει την ελληνική πραγματικότητα, οργανώνουν κάθε τόσο και μια φιέστα εντυπωσιασμού, ενορχηστρωμένη από φθηνούς πολιτικάντες.

Και δεύτερη εξήγηση, γιατί δεν αντέχει πια ο κόσμος την υποτίμηση της νοημοσύνης του, ούτε και τον συνεχή εμπαιγμό που υφίσταται από τους 3 συγκυβερνώντες.

Άρχισε να εξοργίζεται φανερά, γιατί, ενώ δεν βλέπει καμιά βελτίωση της ζωής του, διαπιστώνει, αντίθετα, ότι οι μεγαλόσχημοι της συστημικής και συστηματικής διαπλοκής συνεχίζουν την κοτσαμπασική τους τακτική επί τουλάχιστον 30 χρόνια.

Απόλυτα χαρακτηριστικό παράδειγμα φαυλοκρατίας και σήψης αποτελεί το θέμα της λεγόμενης “λίστας Λαγκάρντ” και τούτο γιατί σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπου λειτουργούν οι στοιχειώδεις θεσμοί κράτους δικαίου, όλοι οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο, άμεσο ή έμμεσο, εμπλεκόμενοι, θα είχαν εδώ και πολλούς μήνες δικαστεί και καταδικαστεί σε βαριές ποινές φυλάκισης, ενώ για πολλούς εξ αυτών θα είχε γίνει και κατάσχεση των παρανόμως αποκτηθέντων περιουσιακών τους στοιχείων.

Ας θυμηθούμε απλά τι γίνεται σε άλλα κράτη, όπου η δικαιοσύνη λειτουργεί ευχερέστερα και πιο αποτελεσματικά:

– O Μπετίνο Κράξι, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας (1983-1987) και αρχηγός του σοσιαλιστικού κόμματος (τι σύμπτωση!…), καταδικάστηκε το 1994 σε 27 (είκοσι επτά) χρόνια κάθειρξη για οικονομικά θέματα και διαφθορά. Για ν’ αποφύγει τον εγκλεισμό του στη φυλακή, έγινε φυγόποινος αυτοεξόριστος στην Τυνησία, όπου και πέθανε το 2000. Πραγματικά, ωραίο παράδειγμα πολιτικού και προσωπικού ήθους…

– Ο Ζακ Σιράκ, αρχηγός κομμάτων της Δεξιάς, πρώην πρωθυπουργός (1974-1976 και 1986-1988), Πρόεδρος της Γαλλίας (1995-2007), και δήμαρχος Παρισίων (1977-1995), καταδικάστηκε το 2011 (πάνω από 30 χρόνια μετά την τέλεση των αδικημάτων), σε 2 χρόνια φυλακή με αναστολή, για οικονομική κατάχρηση που διέπραξε στη διάρκεια της δημαρχικής του θητείας σε βάρος των δημοτών του. Παράλληλα, πλήρωσε και βαρύ χρηματικό πρόστιμο

– Ο Ζερόμ Καουζάκ, τωρινός σοσιαλιστής υπουργός προϋπολογισμού της Γαλλίας, υπόκειται σε άμεση εισαγγελική έρευνα, απλά και μόνο γιατί διατυπώθηκε μια δημοσιογραφική καταγγελία ότι διατηρούσε λογαριασμό καταθέσεων στην Ελβετία και τον έκλεισε το 2010, μεταφέροντας τα χρήματα στην Σιγκαπούρη, για φορολογικούς λόγους.

Περίεργο! Και άλλη σύμπτωση με τα δικά μας! Με την διαφορά ότι εκεί η δικαιοσύνη παρεμβαίνει άμεσα και επιβάλλει βαριές ποινές, όταν διαπιστώσει αδίκημα, χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπ’ όψη, το αξίωμα ή την θέση του κατηγορουμένου.

Αυτό θα πει δημοκρατία, δικαιοσύνη και ισονομία!

Αντίθετα, στην σύγχρονη Ελλάδα, γύρω από το τελευταίο ζήτημα της ύποπτης διαδρομής της λίστας Λαγκάρντ, επισημαίνουμε τα εξής:

– Εδώ και περίπου 2,5 χρόνια, η γαλλική κυβέρνηση στέλνει στην ελληνική την πρωτότυπη λίστα που περιλαμβάνει πάνω από 2.000 ονόματα Ελλήνων καταθετών σε μια (1) ελβετική τράπεζα, από τις εκατοντάδες τράπεζες που υπάρχουν στην Ελβετία.

– Η λίστα μεταφέρεται ηλεκτρονικά σε στικάκι, αλλοιωμένη, γιατί λείπουν ονόματα καταθετών που τυγχάνει να είναι συγγενείς του πρώην υπουργού οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου.

– Αντίγραφα της λίστας κυκλοφορούν με διάφορους αποδέκτες (δημοσιογράφους, οικονομικούς ελεγκτές, υπουργούς, γραμματείς κ.λπ.).

– Ο κ. Παπακωνσταντίνου “δεν θυμάται” σε ποιον έδωσε το στικάκι “προς φύλαξη”.

– Ο κ. Διώτης, αν και υπεύθυνος του ΣΔΟΕ, θυμάται την προηγούμενη θητεία του ως εισαγγελέας και εκφέρει αναρμοδίως δικαστική κρίση ότι η λίστα είναι προϊόν υποκλοπής και δεν μπορεί να γίνει χρήση της.

– Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος που διαδέχεται τον κ. Παπακωνσταντίνου στο υπουργείο Οικονομικών, αποδέχεται την αναρμόδια κρίση του κ. Διώτη και κρατάει στο συρτάρι του, επί μήνες, το στικάκι. Ενώ, όταν το σκάνδαλο αρχίζει να μην μπορεί να παραμείνει κουκουλωμένο, το παραδίδει στον κ. πρωθυπουργό που το παραπέμπει στη δικαιοσύνη και τέλος

– Ζητούν από τη Γαλλία να ξανασταλεί η πρωτότυπη λίστα Λαγκάρντ, όπως και έγινε προ ημερών.

Από εκεί και μετά, οι εμπλεκόμενοι στο θέμα αυτό, σε κατάσταση προφανούς σύγχυσης, πασχίζουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, ρίχνοντας τα βάρη ο ένας στον άλλο, με υπονοούμενα, προειδοποιήσεις και κρυφές απειλές, ενώ οι οικονομικοί εισαγγελείς συνεχίζουν την έρευνά τους.

Κι αυτό μέσα σε ένα θλιβερό σκηνικό κωμικοτραγικής παράστασης παιχνιδιού κομματικής επικράτησης, με θεατρίνους, πολιτικούς χαμηλής ποιότητας και θεατές τους Έλληνες πολίτες που παρακολουθούν με αηδία και οργή την κατάντια και τον ξεπεσμό του μέχρι τώρα πολιτικού συστήματος.

Αποκρουστικά και λυπηρά πράγματα όσα συμβαίνουν στην κακόμοιρη πατρίδα μας το 2013, αλλά και παλαιότερα. Πράγματα που δεν συνέβαιναν ούτε στα μπακάλικα των χωριών μας τη δεκαετία του 1930.

Τότε, τουλάχιστον, οι μπακάληδες, κρατούσαν τεφτέρια, είχαν τεμπεσίρια και κατέγραφαν τις οικονομικές τους δοσοληψίες.

Στη σημερινή Ελλάδα, τα επίσημα οικονομικά έγγραφα που στέλνουν οι ξένες κυβερνήσεις στο ελληνικό υπουργείο των Οικονομικών, από το οποίο εξαρτώνται τα λογιστικά και οικονομικά θέματα ύψιστης σημασίας που αφορούν την οικονομική επιβίωση του ελληνικού λαού, δεν καταγράφονται κάπου;

Δεν λαμβάνουν αριθμό πρωτοκόλλου;

Δεν υπάρχει αρμόδιο γραφείο;

Οι υπουργοί έχουν το δικαίωμα να κατακρατούν επί μήνες σπουδαιότατα στοιχεία;

Υπάρχει μόνο πολιτική ευθύνη ή και ποινική;

Ποιοι ωφελούνται από την απόκρυψη των καταθέσεων;

Ποιοι διατηρούν παράνομους λογαριασμούς;

Ποιοι φοροδιαφεύγουν, αποκτούν παράνομα περιουσιακά στοιχεία και ζουν σε βάρος του χειμαζόμενου λαού;

Από την άλλη, φοβερά προβλήματα έχουν συσσωρευτεί με την άφρονα ή δόλια πολιτική των τελευταίων 30 ετών σε όλους τους κυβερνητικούς τομείς, στην Υγεία, στην Παιδεία, στα θέματα Εργασίας, στον Τουρισμό, στη Δημόσια Διοίκηση

Η διαβίωσή μας έχει υποβαθμιστεί και η σκληρή μετανάστευση του νέου, κυρίως, ανθρώπινου δυναμικού μας επανέρχεται, ενώ επιβάλλονται όλο και νέοι, όλο και περισσότεροι φόροι και χαράτσια.

Παράλληλα, στο 27% η ανεργία, μαστίζει την κοινωνία μας, χιλιάδες λουκέτα μπαίνουν σε καταστήματα και επιχειρήσεις, ανθρώπινα δράματα συμβαίνουν καθημερινά, με τους νεόπτωχους να ανέρχονται σε εκατομμύρια πολίτες.

Επομένως, οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες των επίορκων πολιτικών και άλλων παραγόντων θα διερευνηθούν και θα επιβληθούν δίκαια οι προβλεπόμενες από τον νόμο ποινές, όταν τεκμηριωθούν τα διαπραχθέντα αδικήματα. Μόνο έτσι θα πάψει η κυριαρχία της Ύβρης και θα επέλθει η Νέμεσις για να ξανάβρει η Ελλάδα την αξιοπιστία της.

Και, γι’ αυτό ακριβώς, η τριμερής συγκυβέρνηση των Μνημονίων επιδίδεται εναγωνίως, στην απέλπιδα προσπάθεια να στραφεί στα σόου τύπου Βίλλας Αμαλίας, προκειμένου να ξεχαστούν οι ευθύνες της για την τραγική κατάσταση στην οποία οδηγηθήκαμε, κάτω από συνθήκες ανεπίτρεπτα τριτοκοσμικές, με την εξαθλίωση εκατομμυρίων αδύναμων συμπατριωτών μας.

Όμως, η λύση στα χρονίζοντα προβλήματα δεν θα αργήσει.

Θα δοθεί από τον ίδιο τον λαό μας, αφού τιμωρηθούν οι επίορκοι.

Θα στηρίξει τις προτάσεις και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και των συμπραττόντων πολιτικών φορέων. Το πρόγραμμα που φέρνει την ελπίδα στον δοκιμαζόμενο πολίτη με την κατάργηση των σημερινών αντιλαϊκών μέτρων και την εφαρμογή άρτιας κοινωνικής πολιτικής με αλληλεγγύη προς τα ευάλωτα τμήματα του λαού μας.

Το μέλλον έρχεται! Ή εμείς ή αυτοί!

Και, αν αυτοί οι αχυράνθρωποι έχουν μεταβάλει την ελληνική πολιτική ζωή σε όπερα μπούφα ή, έστω, οπερέττα, ας προσέξουν να διορθωθούν, ώστε να μη μετατρέψουν την όποια κωμωδία τους σε τραγωδία. Γιατί τότε θα είναι πολύ αργά.

Καμιά δέσμευσή τους δεν θα μπορέσει να τους διασώσει. Η δυναμική του λαού μας θα τους σαρώσει για πάντα, τόσο αυτούς, όσο και τους γνωστούς χρηματοδότες τους, που κινούνται στα παρασκήνια.

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=744211

 

Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη του Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ.:«Φιλοδοξία μου είναι η Ε.ΔΗ.Κ. να εκπροσωπήσει τους Έλληνες που μπορούν ακόμα να σκέπτονται» στην Εφημερίδα «Ο Παλμός», στις 27-10-2012:

palmos2

 

Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη του Προέδρου της Ε.ΔΗ.Κ.:«Το σύστημα ανακυκλώνει τα ίδια σάπια υλικά» στην Εφημερίδα «Ο Παλμός», στις 20-10-2012:

palmos1

 

 

 

Τα θερμοκήπια των υπογείων της πρώην Χαριλάου Τρικούπη και νυν, της Ιπποκράτους, είναι παραγωγικά. Ειδικεύονται στην παραγωγή ΄΄εύοσμων΄΄ πολιτικών λουλουδιών που συμμετέχουν στην ηγετική ομάδα του ψευδεπίγραφου ΠΑΣΟΚ, για να παραπλανούν τους πολίτες. Και είναι γνωστοί σε όλους, γιατί ο καταδυναστευόμενος Λαός μας, γνωρίζει καλά τους δυνάστες του.

Εμφανίζονται μασκαρεμένοι σαν φιλολαϊκοί σωτήρες και συμπαραστάτες του κόσμου, με την μορφή των νεώτερων Παπανδρέου και των διάφορων Τσοχατζόπουλων. Για να καταλήξουν, άλλοι στις βίλλες της Εκάλης (ακόμα…), άλλοι στις φυλακές για κακουργηματικές πράξεις και άλλοι να παίζουν το γνωστό παιχνίδι σε βάρος του Λαού μας, όπως ο σημερινός Βενιζέλος και ο Λοβέρδος. Οι άνθρωποι (;) αυτοί, μόνο στην τωρινή γονατισμένη Ελλάδα, μπορούν ακόμα, να ευδοκιμούν ελεύθερα και ανερυθρίαστα.

Χωρίς ντροπή, χωρίς ευθύνη, αλλά, με ιδιαίτερο θράσος και περίσσια υποκρισία, βαδίζουν στα βήματα του Νενέκου. Με την συκοφαντία και την λασπολογία, προσπαθούν να διατηρήσουν το καταρρέον σύστημα ΠΑΣΟΚ, τελευταίοι κωμικοτραγικοί στυλοβάτες του κινήματος που έχει σαπίσει κατά την ομολογία του αντάξιου αρχηγού του. Καταφεύγουν, δυστυχώς, στην λασπολογία ενάντια σε όσους τους ενοχλούν, προκειμένου να διατηρούνται στο προσκήνιο. Και, με την διαστρέβλωση της αλήθειας, ταλαιπωρούν τον δύστυχο Λαό μας, επί 30 χρόνια.
Ας θυμηθούμε το διαβόητο ΄΄μαζί τα φάγαμε΄΄…

Όμως, ο κόσμος ξύπνησε και τους απορρίπτει. Και αυτούς και την συνοδοιπόρο τους ΝΔ. Δυστυχώς, για τα (υποπροϊόντα του δικομματικού θερμοκηπίου, ευτυχώς, για εμάς τους δυναστευόμενους και αδικούμενους.

Παρά ταύτα, η περίπτωση του αγέλαστου κ. Λοβέρδου, χρειάζεται περισσότερη προσοχή, για να καταλήξει κανείς σε αρνητικά και σε θετικά συμπεράσματα.
Οι πάντες γνωρίζουν, γιατί τα ζήσαμε, ότι ο Λοβέρδος με την τακτική του, σχεδόν διέλυσε και το υπουργείο Εργασίας και το υπουργείο Υγείας όπου θήτευσε.
Δηλαδή, τους 2 πιο ευαίσθητους τομείς του κράτους. Κι αυτό έγινε, με την πλήρη εφαρμογή των εργατοκτόνων και ανθυγιεινών, για τον Λαό μας, διατάξεων των Μνημονίων που ψήφισαν ο κ. Λοβέρδος και το ΠΑΣΟΚ, με την βοήθεια της ΝΔ.
Τώρα, αντί να σιωπήσει, κρυπτόμενος στο υπόγειο των κόμματός του, ο Λοβέρδος ξαναχτύπησε…

Με αφορμή την τραγική κατάσταση που δημιούργησε ο ίδιος, σαν υπουργός Υγείας, σε βάρος των ασθενών και των ηλικιωμένων, δηλαδή των πιο ευπαθών ομάδων του λαού μας, θεώρησε ότι το θέμα φάρμακα, προσφέρεται για φτηνή προεκλογική προπαγάνδα.

Και, κατηγόρησε ως συνήθως τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, ότι δήθεν φταίνε, για την αφάνταστη ταλαιπωρία των ασθενούντων και του γήρατος, λες και ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε μέχρι τώρα και όχι το ΠΑΣΟΚ.

Τόλμησε ο κ. Λοβέρδος, να διαστρέψει αναίσχυντα, την πραγματικότητα, προσπαθώντας να κρύψει τις ευθύνες του για την τραγωδία που υφίσταται ο κόσμος.
Θέλησε να συγκαλύψει πράξεις και παραλείψεις του ίδιου και του κόμματός του, που οδήγησαν τον τομέα της Υγείας στο αδιέξοδο.

Τον καταλαβαίνουμε. Αυτά, συνήθισε να λέει και να πράττει ανενδοίαστα κι αυτά, προσπαθεί να μας πλασάρει.

Όμως, ο Λαός μας ξύπνησε πια, κ. Λοβέρδο.

Δεν σας ενοχλεί ότι στερείται από φάρμακα ο κόσμος, ούτε νοιάζεστε για την μοίρα των χιλιάδων απολυμένων και την ανεργία που μαστίζει τον Τόπο.
Σας ενδιαφέρει η καρέκλα σας και το ότι χάσατε την κουτάλα της εξουσίας, όπως έχετε καταντήσει επί 30 χρόνια την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής.
Κι επειδή βλέπετε, ότι στις 17 Ιουνίου οι πολίτες θα στείλουν εσάς και την ομάδα σας, οριστικά, στα τοξικά απόβλητα της Ιστορίας, τρέμετε και πανικοβάλλεστε και καταφεύγετε στην τρομοκράτηση των ψηφοφόρων.

Συνεχίστε! Θα προσφέρετε έτσι, μια θετική υπηρεσία στον Ελληνικό Λαό. Θα έχετε ρίξει, μόνοι σας, τις μάσκες του δήθεν σοσιαλιστή, για να αποτελέσετε εσαεί, πολιτικό παράδειγμα προς αποφυγή.

 

Άρθρο του Γιάννη Θεοδόση, Οργανωτικού Γραμματέα της Ε.ΔΗ.Κ., το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Πολίτες», στο φύλλο Απριλίου-Μαΐου 2012

Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότερο ακούγεται στην κοινωνία – ή τουλάχιστον στο ριζοσπαστικότερο κομμάτι της – το αίτημα της καθιέρωσης του θεσμού των κληρωτών βουλευτών. Οι συνθήκες αρχίζουν να ωριμάζουν ώστε η κοινωνία, όχι απλώς να δεχτεί, αλλά και να διεκδικήσει αυτό που, κατά τον Αριστοτέλη, είναι αυτό που διακρίνει τη Δημοκρατία από τα άλλα πολιτεύματα: την κλήρωση δηλαδή των αξιωματούχων. Για να επιτύχει όμως μια τέτοια διεκδίκηση, χρειάζεται μια επεξεργασμένη πρόταση αλλά και μια ομαλή διαδικασία μετάβασης.
Τη σημερινή κρίση, δε θα πρέπει να τη βλέπουμε αποκλειστικά και μόνο υπό το φως της συγκυρίας των ημερών. Ναι, η αντιπροσώπευση σήμερα εμφανίζει το πρόβλημα της αποστασιοποίησης των αντιπροσώπων από το λαό. Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς, αφού η εκλογή – χαρακτηριστικό του αριστοκρατικού πολιτεύματος – θα έχει πάντα το πρόβλημα της άνισης εκπροσώπησης. Πάντα κάποιες ομάδες θα υπερεκπροσωπούναι Continue reading »

 

Άρθρο του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (Ε.ΔΗ.Ν.) Μιλτιάδη Κλωνιζάκη, το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εποχή» στις 6 Μαΐου 2012.

Η χώρα μοιάζει με ένα κατάξερο λιβάδι. Αν ανάψει μια μικρή φωτιά σε μια γωνίτσα, θα καεί ολόκληρη. Αυτή την σκοτεινή προφητεία ήρθε να επαληθεύσει και το πρόσφατο γεγονός με την ομηρία – που έληξε πριν συμβούν πολύ χειρότερα – εργαζομένων από έναν απολυμένο συνάδελφό τους στη Βιομηχανική Περιοχή της ακριτικής Κομοτηνής. Δυστυχώς, Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Το πρόβλημα είναι γενικότερο. Εμπεριέχει ένα γενικότερο κλίμα σύγκρουσης που θα οδηγήσει τελικά σε κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτες συνέπειες.
Καθώς η διαρκώς διευρυνόμενη φτώχεια αγγίζει εξ ίσου Έλληνες και μετανάστες, η ατμόσφαιρα δηλητηριάζεται όλο και περισσότερο, όση ψυχραιμία και λογική κι αν επιδεικνύουν οι περισσότεροι.
Τα σημάδια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης βιώνονται ολοένα και πιο έντονα στη χώρα μας, τα τελευταία δύο χρόνια. Η αποδόμηση των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας αποτελεί πλέον πραγματικότητα. Ό,τι δεν κατάφεραν τα κόμματα του δικομματισμού τα τελευταία είκοσι δύο χρόνια συντελέσθηκε αυτά τα τελευταία δυο χρόνια. Οι πολιτικές του “δόγματος του σοκ” πέρασαν. Πρόφαση ήταν η σωτηρία της χώρας. Όμως οι αιτίες είναι πολύ βαθιές και μας γυρίζουν πολύ πίσω στον ιστορικό κοινωνικό χρόνο.
Η πτώση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού και η άνοδος των δυνάμεων του κεφαλαίου διαμόρφωσαν μια νέα πραγματικότητα που χαρακτηρίστηκε σαν την αρχή μιας «νέας τάξης πραγμάτων». Στον ευρωπαϊκό χώρο και στην χώρα μας τα αποτελέσματα της αλλαγής των συσχετισμών τα βιώσαμε με την εισαγωγή νέων όρων στο εργασιακό-κοινωνικό μας λεξιλόγιο όπου η εργασία πήρε την μορφή της απασχόλησης και ο εργαζόμενος έδωσε την θέση του στον απασχολήσιμο.
Οι ευρωπαϊκές συνθήκες που προωθήθηκαν από την άρχουσα τάξη της Ευρώπης- την νέου τύπου “Ιερά Συμμαχία” – σε πλήρη αντίθεση με την θέληση των ευρωπαϊκών λαών δημιούργησαν νέα δεδομένα, τα αποτελέσματα των οποίων τα βιώνουμε στο σήμερα στην πιο άγρια μορφή τους.
Η Ελλάδα μια χώρα με φυσικό πλούτο, με πλούσιο εργατικό και επιστημονικό προσωπικό βρίσκεται ξαφνικά χρεωμένη με πάνω από 350 δισεκατομμύρια ευρώ, αδυνατεί να ξεπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους, να πληρώσει τις συντάξεις των εργαζομένων και τους μισθούς στο δημόσιο, να παράσχει φροντίδα και φάρμακα στους αρρώστους, εργασία στον εργατικό πληθυσμό και στους άνεργους, τροφή στους ανήμπορους.
Η χώρα μας αντιμετωπίζει ένα παρόμοιο δίλημμα με αυτό που αντιμετώπισε η Αργεντινή το 2001. Είτε κρατά την κυριαρχία της, ή παραδίδεται στην «Τρόικα» την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και το ΔΝΤ που εργάζονται για τους τραπεζίτες και όχι για τους ανθρώπους.
Η Ελλάδα σήμερα πρέπει να κάνει αυτό που αποφάσισε η Αργεντινή να κάνει πριν από μια δεκαετία. Καλύτερα να υποφέρουμε τον πόνο και την δοκιμασία, ξεριζώνοντας το χάος που δημιούργησαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας σε συνεννόηση με τους διεθνείς τραπεζίτες και κρατώντας όποια Εθνική κυριαρχία εξακολουθούμε να έχουμε, παρά να αφήσουμε τους τραπεζίτες που εδρεύουν στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη ή την Φρανκφούρτη να καθορίζουν το μέλλον μας.
Το δήθεν σχέδιο διάσωσης είναι στα αλήθεια ένα όπλο με το οποίο η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία επί της δημοσιονομικής της πολιτικής. Η Τρόικα, αποτελούμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Κομισιόν και το ΔΝΤ καταστρέφει τη δημοκρατία στη χώρα μας προκειμένου να κάνει πιο εύκολη τη διεξαγωγή ενός ανελέητου οικονομικού πολέμου αρχικά εναντίον της ελληνικής εργατικής τάξης αλλά τελικά και της ευρωπαϊκής παίζοντας ένα παιγνίδι που στρέφει τον ένα Ευρωπαίο εργαζόμενο ενάντια στον άλλο.
Η έλευση της κρίσης υπήρξε καθοριστική γιατί αποκάλυψε πλήρως αυτά που επί χρόνια συνειδητοποιούσαν οι πολίτες αυτής της χώρα, δηλαδή την πλήρη πολιτική και ιδεολογική σύγκλιση των δυνάμεων του δικομματισμού. Η σύγκλιση αυτή δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία αλλά συντελέσθηκε στον σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών. Ιδιαίτερα από το 2009 και μετά που πλέον η κρίση αποτελεί πραγματικότητα αυτές οι διεργασίες πήραν σάρκα και οστά με την προτροπή των ηγέτιδων δυνάμεων της Ευρώπης. Οι δοτές κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Ιταλία αποτελούν σημείο αναφοράς για το τι θα συμβεί στο μέλλον.
Η πολιτική κατάσταση θυμίζει κινούμενη άμμο και θα είναι για πολύ καιρό ρευστή, ίσως και αρκετά χρόνια. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο κατά την οποία κυοφορείται μια νέα πολιτική σκηνή, με άλλα πολιτικά μορφώματα και διαφορετικές δομές πολιτικής αντιπροσώπευσης.
Η κοινωνία την ίδια στιγμή συνειδητοποιεί ότι η αγανάκτηση δεν αρκεί και αναζητά την ηγεσία του, απαιτώντας από τα κόμματα και τα κινήματα που θεωρούν ότι υπάρχει και ένας διαφορετικός, εναλλακτικός  δρόμος, να αναλάβουν την ιστορική ευθύνη της συνεννόησης και του συντονισμού της δράσης  για να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος και να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη κοινωνία που η σημερινή κρίση την καθιστά όχι μόνο εφικτή αλλά και αναγκαία.
Η ΕΔΗΚ μέσα από την πολιτική επιλογή της συνεννόησης και της συνεργασίας με τις άλλες προοδευτικές, αντι-μνημονιακές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις εξυπηρετεί αυτήν την ανάγκη, αφού λειτουργεί ως πολιτική οργάνωση που συνενώνει, συν-διαμορφώνει και συνθέτει το διαφορετικό όραμα που έχει ανάγκη η κοινωνία. Το διαφορετικό όραμα  που αντιστρατεύεται τις πολιτικές του ξεπουλήματος και καταλήστευσης του πλούτου της χώρας, της κοινωνικής ερήμωσης. Το διαφορετικό όραμα που υιοθετεί τα αιτήματα του Λαού, και προτείνει λύσεις που ανταποκρίνονται στις ανάγκες τού σήμερα και ανοίγουν την προοπτική μιας κοινωνίας που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της πλειοψηφίας και όχι τα συμφέροντα μιας συγκεκριμένης μειοψηφίας.

 

Άρθρο του Δημ. Σταθακόπουλου, Γεν. Γραμματέα της Ε.ΔΗ.Κ. και υποψηφίου βουλευτή Α” Πειραιά με το ψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, το οποίο δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 4 Μαΐου 2012.

Σε λίγα εικοσιτετράωρα, ολοκληρώνεται η πιο μονοθεματική προεκλογική εκστρατεία ολόκληρης της μεταπολίτευσης. Ο προεκλογικός λόγος αρχίζει και τελειώνει στο θέμα της οικονομικής κρίσης η οποία έχει ξεσπάσει στη χώρα. Και την οικονομική κρίση, μπορεί να τη δει κανείς από πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Είναι αλήθεια, για παράδειγμα, πως η οικονομική κρίση δεν είναι καθόλου μια ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά πρόκειται για μια παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία πλήττει με ιδιαίτερη σκληρότητα την Ελλάδα. Είναι αλήθεια ωστόσο και κάτι άλλο: αν ο λαός λέει πως ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται, ισχύει πως, σε περιόδους κρίσης, αποκαλύπτεται το αν πριν την κρίση είχες κάνει φρόνιμες επιλογές ή επιπόλαιες.

Αν το πολιτικό μας προσωπικό ήταν υπεύθυνο, θα είχε προβλέψει την κρίση (άλλωστε, μαντική εστί ανθρώπου φρονίμου εικασμός, έλεγε ο Αντιφών) και θα είχε λάβει τα κατάλληλα μέτρα ώστε να μειώσει στο ελάχιστο δυνατό τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής θύελλας. Αλίμονο όμως, το ξέρουμε πολύ καλά, η μεταπολίτευση υπήρξε μια γιορτή της επιπολαιότητας και της ανεμελιάς. Πολιτικές οι οποίες φτιασίδωναν ένα επίπλαστο σήμερα, χωρίς να νοιάζονται για το πόσο στέρεο θα είναι το αύριο για τις μελλοντικές γενιές. Κι είναι ένα από τα πολλά που η ΕΔΗΚ κατήγγειλε με συνέπεια, από την πρώτη ημέρα της μεταπολίτευσης. Κι είναι ο λόγος που σήμερα ερχόμαστε και λέμε πως η κρίση είναι πρώτα από όλα πολιτική και μετά οικονομική.

Η ΕΔΗΚ, βεβαίως, πλήρωσε ακριβά τις καταγγελίες, αφού εξαφανίστηκε για δεκαετίες από το πολιτικό σκηνικό: η Κασσάνδρα χαλούσε το πάρτι. Οι ισχυρές ιδέες όμως δεν χάνονται ποτέ. Παραμείναμε ζωντανοί, στο περιθώριο, για να ακούσουμε σήμερα, στους δρόμους, ως σύνθημα αυτό που όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε βασική θέση μας: «η Χούντα δεν τελείωσε το 1973».

Τούτη η πικρή δικαίωση είναι αφορμή μόνο για να ξαναμπούμε με όλες μας τις δυνάμεις στον αγώνα που δεν σταμάτησε ποτέ: τον αγώνα για περισσότερη Δημοκρατία. Ακόμα μεγαλύτερη αφορμή, όταν το διακύβευμα των προσεχών εκλογών είναι η ίδια η Δημοκρατία· όταν κυριαρχούν οι επωδοί «μονόδρομος» και «δεν υπάρχει εναλλακτική», εμείς απαντάμε πως στη Δημοκρατία υπάρχουν πάντα εναλλακτικές. Όταν πάνε να μας πλασάρουν ως κάτι φυσιολογικό το να μπει στο Σύνταγμα η αξίωση να εξυπηρετούνται πρώτα οι πιστωτές, εμείς απαντάμε πως τα κράτη υπάρχουν για την ευημερία των λαών και πως δε θα γυρίσουμε το ημερολόγιο στην εποχή πριν τη Γαλλική Επανάσταση, όταν τα κράτη υπήρχαν για την ευημερία των ευγενών. Τέλος, όταν το διεθνές σύστημα αξιώνει να μπει η οικονομία πάνω από την πολιτική, η οικονομία πάνω από τους λαούς, η οικονομία über alles, εμείς αξιώνουμε να υπερισχύσει η πολιτική έναντι της οικονομίας.

Παλεύοντας για έναν ισχυρό εναλλακτικό δρόμο, σε αυτές τις εκλογές στηρίζουμε το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο. Διότι, ως παραδοσιακή δύναμη του Kέντρου, πιστεύουμε στη συναίνεση και στη σύνθεση. Πιστεύουμε πως, αντί να διασπάσουμε το αντιμνημονιακό μέρος του εκλογικού σώματος σε μια ακόμα επιλογή, είναι πολύ πιο χρήσιμο να στηρίξουμε μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Μπορεί το καθεστώς της μεταπολίτευσης να μην λήξει σε αυτές τις εκλογές, όμως εμείς θα αγωνιστούμε μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να λήξει σύντομα.
Στις λίγες ώρες που απομένουν ας κοιτάξουμε στα μάτια τους διπλανούς μας, τους φίλους, τους συναδέλφους μας και ας τους δείξουμε ότι η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η επιλογή υπεράσπισης της Δημοκρατίας, είναι η επιλογή της Δημοκρατικής Παράταξης απέναντι στη Δεξιά (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.), είναι η επιλογή των Ελλήνων που μπορούν ακόμα να σκέφτονται!

 

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης πήρε το όνομά του από ένα περιστατικό που συνέβη στη Σουηδία το 1973. Σε μία ληστεία τράπεζας, οι όμηροι τάχτηκαν με το μέρος των απαγωγέων αρνούμενοι ως και να σωθούν!

Κάτω από συνθήκες πίεσης, όπως στις περιπτώσεις απαγωγής και ομηρίας, ενδοοικογενειακής κακοποίησης, κακοποίησης θυμάτων πολέμου, παρατηρήθηκε η ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης συμπεριφοράς του θύματος στο πρόσωπο του θύτη.

Το θύμα διακρίνει την απειλή και για να επαναφέρει την ισορροπία με πρωταρχική ανάγκη την επιβίωση αποδέχεται έως και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του δράστη. Απομονωμένο ηθελημένα ή όχι από τον εξωτερικό κόσμο, δημιουργεί ένα δεσμό με αυτόν που η κοινή λογική υποδεικνύει να απαξιώσει. Continue reading »

 
miltiadhs-klwnizakhs

Συνέντευξη του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας Μιλτιάδη Κλωνιζάκη στο Γιώργο Κώνστα, για την εφημερίδα Χανιώτικα Νέα.

«Οι σημερινές συγκυρίες επιβάλλουν μια αριστερή μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού. Είναι μια θέση που εμείς ως ΕΔΗΝ την είχαμε από τη δεκαετία του ’70 κιόλας και μένουμε πιστοί σε αυτήν τη λογική».
Ο  Χανιώτης Μιλτιάδης Κλωνιζάκης, πρόεδρος του δημιουργήματος του Αλέκου Παναγούλη, της «Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας»,της νεολαίας της «Ενωσης Δημοκρατικού Κέντρου» (ΕΔΗΚ) καλείται να απαντήσει για το τι σημαίνει πολιτικά η λέξη «κέντρο» σήμερα, γιατί η ταύτιση -πολιτική, εκλογική- με τον ΣΥΡΙΖΑ, για το ποια Ευρώπη οραματίζεται και την πολιτική πρόταση της ΕΔΗΝ ενόψει των εκλογών. Γιός του Γιάννη Κλωνιζάκη, αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα και συντρόφου του Παναγούλη, ο Μιλτιάδης Κλωνιζάκης, ερωτάται και για την πιθανή συμμετοχή του στο τοπικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.
– Αν και ιστορική νεολαία  αν ρωτήσεις σήμερα ένα νέο τι είναι ΕΔΗΝ, οι 9 στους 10 θα αγνοούν την ύπαρξη της, τελικά μήπως αποτελείτε μια νεολαία που συντηρείται ως «μουσείο» μια ιστορικής παράταξης;

Η ΕΔΗΝ μπορεί να μην έχει την αναγνωρισιμότητα του ’70. Ομως πρέπει να εξετάσουμε το γεγονός ότι είχαμε μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό από το ’77 και μετά και η επικράτηση της λογικής ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε πολιτική ανάγκη για ένα κεντρώο κόμμα. Τον χώρο του κέντρου τον σάρωσε το ΠΑΣΟΚ, και η ΕΔΗΚ και η ΕΔΗΝ φυτοζωούσαν για χρόνια. Την τελευταία 6ετία γίνεται μια προσπάθεια η ΕΔΗΝ και τα ιδάνικά που πρεσβεύει, οι αγώνες του Α. Παναγούλη, και οι αγώνες των ΕΔΗΝιτών κατά τη διάρκεια της χούντας να έχουν συνέχεια και σήμερα.
Αυτοί οι αγώνες δεν μπορούν να μπουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Αυτή η νεολαία, με αυτά που συμβολίζει, πρέπει να υπάρχει και να δυναμώσει.

Τι σημαίνει «Κέντρο»
– Για τα Ελληνικά δεδομένα, τα σύγχρονα, τα σημερινά, σημαίνει κάτι η λέξη «κέντρο»; Συνήθως χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα για το «δεξιά» ή το «αριστερά»;
Κοιτάξτε, με βάση τις καταστατικές αρχές της ΕΔΗΚ και της ΕΔΗΝ, το κέντρο στην Ελλάδα Continue reading »

© 2012 Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Suffusion theme by Sayontan Sinha