Αθήνα, 4.2.2013

            Οι χαρακτηρισμοί μπορούν να είναι όσο οξείς μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους, αλλά καλλίτερα να μείνουμε ψύχραιμοι και ουσιαστικοί…

            Η αντιμετώπιση των συλληφθέντων στην Κοζάνη από την Αστυνομία προκαλεί αισθήματα ντροπής και αγανάκτησης!

            Ο κρατούμενος προστατεύεται, όχι γιατί επικροτούμε τις πράξεις του, αλλά γιατί η συμπεριφορά μας απέναντί του δείχνει ακριβώς την ηθική μας ανωτερότητα και περιγράφει τον Πολιτισμό και το επίπεδο Δημοκρατίας της χώρας μας.

            Είναι προφανές ότι όλοι οι Δημοκρατικοί Πολίτες επιθυμούμε την καταδίκη και παραδειγματική τιμωρία κάθε εγκληματία και ιδιαίτερα τρομοκράτη, αλλά με όρους που προβλέπει ο Νομικός μας Πολιτισμός, δηλαδή η νομιμότητα που τόσο υποκριτικά επικαλείται η κυβέρνηση.

            Οι χθεσινές εικόνες και οι θλιβερές απαντήσεις της δεξιάς κυβέρνησης της χώρας μας, μάς πείθουν ότι εμφορείται ακροδεξιών αισθημάτων και η νοοτροπία και συμπεριφορά της είναι σε ευθεία στοίχιση με τις θλιβερότερες μέρες της ελληνικής Ιστορίας…

Ο κ. Δένδιας, υπουργός δημόσιας τάξης και προστασίας του Πολίτη, πασχίζει να υποδυθεί τον υπερασπιστή του Νόμου, αναλαμβάνοντας την επιβολή του, με θεαματικό και τηλεοπτικό τρόπο, καταργώντας παράλληλα τη διάκριση των εξουσιών…

Αλλά, δυστυχώς για τον ίδιο και για τους ηγέτης της τρόικας εσωτερικού, αποβαίνει επί ματαίω η φαρσοκωμωδία τους, παρά την μεγάλη προβολή από τις εφημερίδες και τα μεγάλα κανάλια, που εμφανίζουν τα ασήμαντα θέματα, ως σημαντικά.

Το σήριαλ, με τίτλο “καταδίκη της βίας” και οι “επιχειρήσεις-σκούπα”, δήθεν για την “αντιμετώπιση” της τρομοκρατίας, της πολυεθνικής πορνείας και των μη νόμιμων μεταναστών, σκηνοθετείται για λόγους αποπροσανατολισμού του Λαού μας από την καθημερινή αθλιότητα που βιώνει.

Για να αποσπάσουν την προσοχή μας από την μεγαλύτερη μεταπολεμική υποβάθμιση της ζωής μας, καθώς και από το τσουνάμι της γενικευμένης διαφθοράς που πλήττει την ελληνική πραγματικότητα, καταφεύγουν από την παραπληροφόρηση, στην αποσιώπηση της αλήθειας, μέσα σε μια θλιβερή κωμικοτραγική παράσταση, με θεατές τους Έλληνες Πολίτες που παρακολουθούν με αηδία και οργή, την κατάντια και τον ξεπεσμό του μέχρι τώρα, πολιτικού συστήματος.

Σε όλους τους κυβερνητικούς τομείς, στην Υγεία, στην Παιδεία, στα θέματα Εργασίας, στον Τουρισμό, στην Δημόσια Διοίκηση, έχουν συσσωρευτεί φοβερά προβλήματα με την άφρονα ή δόλια πολιτική των τελευταίων 30 ετών, ενώ η διαβίωση του Λαού μας έχει υποβαθμιστεί και επανέρχεται η σκληρή μετανάστευση, κυρίως της νέας Γενιάς.

Παράλληλα, επιβάλλονται όλο και περισσότεροι φόροι και χαράτσια, η ανεργία στο 27%, μαστίζει την κοινωνία μας, χιλιάδες λουκέτα μπαίνουν σε καταστήματα κι επιχειρήσεις, ανθρώπινα δράματα συμβαίνουν καθημερινά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα φαυλοκρατίας, αποτελεί και το θέμα της λεγόμενης “Λίστας Λαγκάρντ”, γιατί σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπου λειτουργούν οι στοιχειώδεις θεσμοί Κράτους Δικαίου, ΟΛΟΙ οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο, άμεσο ή έμμεσο, εμπλεκόμενοι, θα είχαν εδώ και πολλούς μήνες, παραπεμφθεί στην Δικαιοσύνη.

Γι’ αυτό, η ΕΝΩΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ-Ε.ΔΗ.Κ. αγωνίζεται για την εμπέδωση του αισθήματος δικαίου και την εφαρμογή άρτιας κοινωνικής πολιτικής. Με αλληλεγγύη προς τα ευάλωτα τμήματα του Λαού μας, παρέχει την στήριξή της στο πρόγραμμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α-Ε.Κ.Μ. που φέρνει την ελπίδα στον δοκιμαζόμενο πολίτη, με την κατάργηση των σημερινών αντιλαϊκών μέτρων και ανταποκρίνεται στις βασικές επιδιώξεις της ιστορικής παράταξης του ΚΕΝΤΡΟΥ. Η δυναμική του Λαού και η Δημοκρατία θα νικήσουν!

Όπως είναι γνωστό, βασικός θεσμός του κεφαλαιοκρατικού συστήματος που ισχύει στην Ελλάδα, ανολοκλήρωτο βέβαια, είναι οι τράπεζες.

Αλλά σ΄αυτό τον δύσμοιρο τόπο, ακόμα και ο τραπεζικός θεσμός, λειτούργησε μέχρι σήμερα, κατά τρόπο αντιεπιστημονικό και αντιαναπτυξιακό, δηλαδή αντιλαϊκό.

Κι΄αυτό, σε όλη, γενικά, την ύπαρξη του νεοελληνικού κράτους από το 1827 μέχρι τώρα.

Υπήρξαν, φυσικά και εξαιρέσεις ανεκτής λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, όπως τον 19ο αιώνα, η Εθνική Τράπεζα επί Γεωργίου Σταύρου ή τον Μεσοπόλεμο, επί Ιωάννου Δροσοπούλου.

Πρόκειται για τις ελάχιστες εξαιρέσεις της συγκρότησης και ανασυγκρότησης των βασικών υποδομών του ελληνικού κράτους (δημόσια έργα, σιδηρόδρομος, εκμηχάνιση, εξηλεκτρισμός κλπ.).

Από εκεί και μετά το θέμα Τράπεζες νοσεί τραγικά.

Ας θυμηθούμε μόνο 2 κραυγαλέες περιπτώσεις:

1) του ομίλου Στρατή Ανδρεάδη (Εμπορική Τράπεζα κλπ.) που κρατικοποιήθηκε αναγκαστικά στην δεκαετία του΄70, επειδή χρηματοδοτούσε παράνομα τις επιχειρήσεις του Ανδρεάδη και

2)του ομίλου Κοσκωτά (της Τράπεζας Κρήτης) με το διαβόητο πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο του 1989. Τότε, στην δίκη που ακολούθησε, ομολογήθηκε από τον τεθνεώτα επίτροπο της Τράπεζας Κρήτης, Καμάρα, ότι ξέρει πού “πήγαν” τα φαγωθέντα 33 δις δραχμές της εποχής, αλλά δήθεν, “δεν μπορεί” να πει…

Φυσικά και ο Καμάρας δεν μπορούσε να αποκαλύψει ποιοι έφαγαν τα 33 δις, μια και ο ίδιος ανήκε στην ίδια κυβερνώσα παράταξη που είχε ενοχοποιηθεί τότε, για το σκάνδαλο.

Και βέβαια, κανείς δεν ενόχλησε τον Καμάρα για απόκρυψη στοιχείων…

Γι΄αυτό, σήμερα, αν θέλουμε να σταματήσει η νοσηρότητα που μαστίζει τον τραπεζικό τομέα, ώστε να γίνουν οι τράπεζες, βασικός μοχλός στήριξης για την οικονομική πρόοδο και όχι για την τοκογλυφική καταδυνάστευση του Λαού μας, χρειάζονται γενναία και δραστικά κυβερνητικά μέτρα που προτείνει η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, όπως:

Α) οποιαδήποτε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, να γίνει με αντάλλαγμα μετοχές ίσης αξίας, όπως γίνεται σε όλα τα σοβαρά κράτη με βάση τις θεμελιώδεις αρχές της πολιτικής οικονομίας

Β) Να γίνει αναδρομικός οικονομικός έλεγχος σε όλες τις τράπεζες από τριμερή επιτροπή ορκωτών λογιστών-βουλής και υπουργείου οικονομικών, που θα προεδρεύεται από ανώτατο δικαστικό λειτουργό του Ελεγκτικού Συνεδρίου και

Γ) Όσες τράπεζες εμφανίσουν παρανομίες, ατασθαλίες και κυρίως απόκρυψη στοιχείων ( περίπτωση Καμάρα) να περιέλθουν άμεσα στον έλεγχο του Ελληνικού Λαού.

Κι αυτό θα γίνει μέσω μιας πραγματικά ανεξάρτητης και αποτελεσματικής κυβέρνησης που θα διαθέτει πολιτική βούληση και θα επιβάλλει την εφαρμογή των νόμων για όσους αποδειχτεί ότι υπονόμευσαν με πράξεις ή παραλείψεις την οικονομική πρόοδο του Λαού μας._